نوشتن از خودم و احوالاتم به شدت برایم کسلکننده است. دلم میخواهد تا جایی که میشود از خودم دور باشم و هیچ جا خودم را به ثبت نرسانم. این تجربهایست که طی سالها به دستش آوردهام. از آخرین شرححالنویسیهای خودم، به جز تهبرگهای پارهی سررسیدها و دفترهایم چیزی باقی نمانده. همه را مهمان سطل زبالهها کردم و حالا راحتترم. مایهی آبروریزی بودند! نالههای یکسره، غم، خشم، ناراحتی، بیهدفی، بدون هیچ راه برونرفتی از این بحران سمج خودشناسی/خودنشناسی. نخواستم. من اصلا خودم را نمیخواهم بشناسم. یعنی میخواهم؛ اما گاهی درگیر نبودن در خود هم عین خودشناسی است. رها کردن ذهن در جایی که به آن تعلق نداری... شاید آنجا وجه دیگری از خودت را ببینی...