ویرگول
ورودثبت نام
عضدالدوله
عضدالدوله
عضدالدوله
عضدالدوله
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

01

دو سه ساعتی از سال تحویل 01 میگذرد و من تنها در اتاقم پای لپ تاپ 13 اینچی ام نشسته ام تا ادامه ی اُ-میکرون لعنتی را که از قرن قبلی با خود آوردمش، بگذرانم. کنار خانواده دو ماسکه نشستم تا سال تحویل شود. لحظه‎‎‎‎‎‎‎ی خاصی نبود، تنها دعایی که برای خودم در سال جدید داشتم پیشرفت ذهنی بود. همین. نه پول، نه کار، نه رابطه دیگر برایم جذابیتی ندارند، ترجیح می دهم بقیه عمر خود را در همین اتاق زیر نور همین آباژور و پشت همین میز تحریر و یا روی تختم کنار ضبط بلوتوثیم که همین الان دارد چهار فصل ویوالدی را پخش می کند بگذرانم و هیچ چیز دیگری از دنیا نخواهم. یک کتاب از بوکوفسکی می خوانم و ته دلم به این فکر می کنم که چقدر شبیه او هستم. بیزار از مردم و ارتباط با آنها. عاشق تنهایی و نوشتن. هرچند که خودش می گوید انزوا نه ولی تنهایی شاید. سال پیش شغل اداری کثافتم را کنار گذاشتم چون بیش از این طاقت تحمل آدمها را نداشتم. بیش از این نمی توانستم چرت و پرت گفتن هایشان را تحمل کنم. لجنزاری که هر روز مثل یک احمق به تمام معنا صبح ها به خاطرش از خواب بیدار می شدم و... بگذریم نوشتن از آن تجربه ی چهارساله ی نکبت بار هم برایم زجر آور است. حالا رها هستم. البته تا حدودی. همزمان مغازه سبزیجات آماده را با خاله آرزو پیش میبرم، گاهی آن هم محدودم می کند ولی مهم نیست، عوضش کار خودمان است و قرار است چیزهای جدید در آنجا یاد بگیرم. من برای یاد گرفتن همیشه آماده هستم. امیدوارم سال جدید سال خوبی برایم باشد پر از پیشرفت ذهنی. حالا در قرن جدید و در سن 31 سالگی حسابی خودم را شناخته ام و میدانم در کدام مسیر باید حرکت کنم. هرچند که هیچ مقصدی نمیبینم. فعلا از این راه تازه لذت می برم...

۱
۰
عضدالدوله
عضدالدوله
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید