در جنگم. امروز که روی تاب نشسته بودم و مامان صدایم میزد که بروم عکس بگیرم فهمیدم.
برای هر حرکت کوچک و در هر نفس و بر سر هر فکر و احساس. هستی های درونم مدام دارند به در و دیوار شلیک میکنند و من هم خسته‌ام. زیاد!
واقعا تلاش میکنم کمتر خودم رو سرزنش کنم اما...
استرنجرز به انمیز، انمیز به رایولز، رایولز به فرندز و بلاخره فرندز به لاورز تبدیل شدن(دوباره قراره انمی بشن). ریان اشپزی میکنه، اورایا جادوش رو کشف کرد، ریشن ها جنگ رو با هیاج ها شروع کردن، پرنس بلودبرن ها واقعا عوضی به نظر میاد و انجلیکا رو واقعا یکی بگیره تا خرخره اش رو نجویدم بلودبرن دلقک(واقعا از بلودبرنها خوشم نمیاد. به جاش شدوبرنا به نظر بی ازار میان).
مشخص شد که پرنسس 16 سالش که بوده یه معشوق خوناشامی داشته که خب... مشخصه چرا از هم جدا شدن. و مثل این که پدرخونده ی عزیزش( وینسنت) یه تصمیمی درمورد روابط عاطفی دخترش گرفته که توی مقدمه ی باب جدید کتاب بود اما ما نمیدونیم چیه.
توی این گیرودار، منم دلم برای لو تنگ شده. احتمالا دوباره بخونمش. بعد از اینا هم دیگه فقط زودیاک اکادمی، فی و دراگن شیفتر و گرگینه.
اهنگ چی گوش میدم؟داچ ملروز، کانن گری، تی وی گرل. فیلم چی میبینم؟ بروکلین ناین ناین ریواچ میکنم، ومپایردایریز و وات وی دو ان ده شدوز. کتاب هم که مجموعه ی تاج ناکسیا.
سر هنر، با فاطمه و یسنا و باران از زندگیمون گفتیم. اهنگ گوش دادیم و ناراحتم که گفتوگو چیزی برام نداشت. نیاز به یه سری گفتوگو دارم که چیزای زیادی برام داشته باشن. میفهمی؟
توی "شام با ادری هپبورن" جسیکا یه نظریه داشت. میگفت توی هر رابطه، یکی گله و یکی باغبون. اما من مخالفم. رابطه ها خیلی از این حرفا پیچیده ترن و این نظریه واقعا درست نیست. اما الان احساس میکنم که یه گل رها شدم.
من یه اصل مهم دارم "توی ژانویه و فروردین هیچ تصمیم مهمی نگیر." اما...
قدم هام رو یکی یکی دارم محکم و محکم تر برمیدارم و تلاش میکنم که عقب رو نگاه نکنم. مثل رد شدن از یه پل یخ زده است که واقعا هیچ اعتمادی بهش نیست. نگران وزن ادمام روی این پل. ادمایی که روحم رو ازار میدن و باعث میشن بگم گورباباش. ادمایی که باعث میشن به خودم شک کنم و خودم رو دوست نداشته باشم. که به تازگی فهمیدم این حس رو از همه ی ادما میگیرم. شاید اینا مثل سلیمان و ابراهیم نبی مسخره ام نکنن، اما خب واقعا...
دلم برای عطرین تنگ شده. زیاد. دلم برای ریحانه تنگ میشه. خیلی خیلی. چرا ادمای دوست داشتنی همیشه میرن؟ چرا همیشه باید راهمون از ادمایی که کمکمون میکنن و باعث پیشرفتمون میشن جدا میشه؟(جمله ای که همیشه وقتی از شخصیت اصلیای کتاب میشنوم میخندم چون فکر میکنم دلیل مسخره ایه برای دوست نداشتن یه ادم جدید.)
میخوام همینایی هم که هستن رو یه جوری دور کنم. فقط احساس میکنم حتی اونقدر پررنگ نیستن.
احساس میکنم دارم عقده های کودکیش رو پر میکنم. کارم قشنگه ها ولی خب واقعا نه. احساس میکنم موقع ی صحبت کردنامون خفه میشم و اصلا صحبت کردن نیست چون حتی گاها گوش هم نمیدم.
زینب برای تولدم بهم یه گردنبند ست داد. اول فکر کردم اون یکیش دست خودشه و فهمیدم نه. هردوش همینجاست. فکر کنم فاطمه بهش گفته بود تاحالا ننداختم. دوتا روحن. یکی سفید و یکی سیاه. توی نامش نوشته بود بدش به نور. نوری که خودت پیداش میکنی. زیبا بود. امید داشت. هرچیزی امیخته با امید زیباست. مثل شبهای مهتابی.
وقت نوشتن ندارم. سرم خالی ی خالیه. اما میخوام که بنویسم. میخوام که خیال کنم. میخوام که جیک پرالتا باشم، بکا باشم، اما... نیستم. میتونم که باشم. میدونم که شدنیه اما... "میخوای اما اولویتت نیست." "خودت رو محدود کردی" "داری 15 سالگیت رو حروم 20 سالگی ای میکنی که قراره کاملا با چیزی که فکر میکنی متفاوت باشه." "ایمان نداری"
اما... انگیزه ندارم. نمیخوام، تنبلیم میشه چون که برسم که چی بشه؟ میخواستم بشه چون یکی بود که برام دست میزد، یکی که میزد پشتم و میگفت از پسش برمیای. یکی که گوش بده و بگه چه ایده ی خفنی. الان نه. الان حتی خودم هم نمیخوام بشنوم.
متاسفانه من بشدت ادم رابطه محوریم و الان هیچ رابطه ای ندارم. حتی با خودم. احساس میکنم یه شیر وحشیام كه توی یه قفس زندانیش کردم تا به خودم اسیب نرسه. یکم پیچیده است...
چطور بگم؟ اگه من ایلین اشریور وایت ثورت گلاتینیوس باشم، هیچ ترسنی نیست که بخوام ازادش کنم، اگه فیرا ارچرون د های لیدی اف د نایت کورت باشم، هیچ تملینی نیست که بخوام براش با امارانتا بجنگم، یا هیچ ریسندی که بخوام کنارش باقی زندگیم رو بزیستم. اگه میزری لارک مورلند باشم هیچ سرانایی نیست که بخوام پیداش کنم.
اگه تاکه میچی باشم هیچ دوست دختری توی دبیرستان نداشتم که بخوام نجاتش بدم.
بله. چنین میگذرد.
_هستی
پ.ن: دلم برای کریستین و بقیه ی بوک بوی فرندهایی که پشت سر گذاشتم تنگ شده. به خدا از شکست عشقی فراموش کردنشون بیشتر درد داره.
پ.ن2: خانوم کوچولوی من عادت داشت وقتایی که نمیتونه بخوابه، سیگار بکشه.
پ.ن3: دلم برای موهام تنگ میشه.
پ.ن۴:
