بگذر از حزن روزگار...
این چند روز سردردهای کشنده‌ای دارم. بیشتر در ناحیه ی شقیقه‌ها و دوطرف سرم. مععلوم هم نیست که از سر بیخوابی‌اند یا به خاطر معده. مهم هم نیست چون در خانه ی ما همه چیز با یک استامینوفن درمان می‌شود.
قضیه اینه که یادم رفته بود پرایوت نیست و نگرانم آدما اون پیام اول اولیا رو خونده باشن. مضطربم و احساس اسیب پذیری و ترس میکنم. البته که اونا هم چیزی نیستن که این جا نباشه مثلا. اما به هر حال...
پنج شیش روز بیشتر وقت ندارم اما هنوز هم خالی خالی و پوچ پوچ هستم. داستان نمی‌دهم. نخواهم داد. اصلا من داستان نویس نیستم! آدمها من رو به سخنوری می‌شناسن، نه داستان نویسی.
_و تو باهاش مشکلی نداری؟
«با چی؟»
_با این که یه داستان نویس نباشی.
«خب...»
اولین ریورس حارم رو هم خواندم. انشالله همین روزها مرورش را هم می‌نویسم.
از این روح گوگولیهای شب تاب درست کردیم. بعد از اولین بار، سه چهاربار دیگه درست کردیم و نشد. اخر سر فهمیدیم که نباید زیاد فندک می‌گرفتیم.
ایتالیایی‌ام به جایی رسیده که بتوانم اگر گم شدم نجات پیدا کنم و نمیرم. زبان جالب و راحتی هم هست(و نیکولاس و دانته خدان)
کیپاپ را دیگر دارند به گند می‌کشند! اول که پوشیدن و نپوشیدن لباسهایی که برای گرل گروپها انتخاب می‌کنند اینقدر بی تفاوت شد، بعد هم که موسیقی و مضمون ترانه‌ها. بعد هم دراماهای نیوجینز و مونبین و حالا هم که سوهیون پدرسوخته ی مادرمرده ی پدوفیل و این لیکروای جی که معلوم نیست اسکلمان کرده یا واقعا دارد راست می‌گوید! اما در کنار همه ی این ها، ام وی اسکیپ و موهای هیونجین که ظاهرا دارند دوباره بلند می‌شوند هم هستند.
تکالیف خانم شریفی، خانم طباطبایی و رجایی و جوهری و شیخ مانده، آزمون ورودی هم نزدیک است. نه تست زدن تمرین کردم و نه درس خواندم، به جای اینها سریال جدید(کت و شلواریها) را شروع کردم. بد نیست، داستان و فضای گیرا دارد و چشمهای شخصیت اصلی هم خوشگل‌اند.
ریحانه، دوتا دورس دارد که اکثرا توی مدرسه می‌پوشیدشان. روی یکی نوشته:«چیزی که من رو نمیکشه باعث میشه بیشتر دوستت داشته باشم.» و روی یکی دیگه نوشته:«من قلبم رو روی آستینهام می‌پوشم.» و روی آستینهایش دوتا قلب صورتی کوچک دوخته شده. اولین باری که این اصطلاح رو شنیدم فکر کردم کنایه از ازخودگذشتگی و جنگیدن برای عشق یا همچین چیزی است اما بعدا که سرچ کردم دیدم معنایش می‌شود:« نشان دادن احساسات بدون ترس و تردید.». توی دارکست تمپتیشن هم رونان میلا رو آدم "هارت ان اسلیو"ی معرفی کرده بود. با خودم فکر کردم و دیدم که من هم می‌خوام هارت ان اسلیو باشم(نه که الان نیستم.)
عاشق فرفری موهایم هستم. اصلا وقتی فر می‌خورند و می‌ریزند روی صورتم یا وقتی که می‌رقصم و دورم تاب می‌خورند احساس میکنم خوشگل ترین دختر دنیا هستم.
همیشه و مدام نگرانم که نکند که نتوانم به آدمها نشان دهم حقیقتا چه اندازه برایم عزیز و دوست داشتنی هستند، از آن ور هم نگرانم که نکند روی اعصاب بروم یا آنقدر که من آن ها را دوست دارم، آنها مرا دوست نداشته باشند.
این چند وقته به طور جدی با بیخوابی دست و پنجه نرم میکنم. دوازده می‌روم و دراز می‌کشم که با طلوع خورشید تازه خسته بشوم و خوابم بگیرد.
She asleep when the sun's out
Wakes up when it goes down
Tryna get away from the lifestyle she can't refuse...
سر درگمم، ترسیده‌ام و حال و حوصله ی جنگیدن و تلاش کردن ندارم اما به قول نجمه، با انشالله ماشالله چیزی درست نمی‌شود...
