_باهم میریم. اتیش‌دل:)
+به هرچی که ختم بشه...
_به هرچی که ختم بشه!
دوباره رفتم توی فاز "ترون اف گلس زندگی منه و من برای روان و زنش خودمو کشته میکنم" واقعا از بین همه ی فانتزیهایی که تا الان خوندم بهترین بوده. با این که اکوتار را هم خوانده‌ام اما باز هم این لعنتی یه چیز دیگر است.
عاشق روزهای پرماجرام. نه روزهایی که شبیه شوخی‌های نچسب کائنات به نظر می‌رسند... نه. روزهایی که اخر شب، ورقشان می‌زنی و می‌گویی:« من عاشق زنده بودنم!» حتی اگر واقعا نباشی. روزهایی که کمتر فکر میکنم و آینده به آینده موکول می‌شود.
امروز، از ان روزها بود. تولد دختره را گرفتیم، سر هنر با بچه‌ها حرف زدیم، زبان را به مسخره بازی گذراندیم و اورایا ی عزیزم رین را نکشت. قران را کامل شدم و زبان هم بد نبود.
امروز را با شیرکاکائوی غلیظ کافه‌ای، دوش اب گرم و رقصیدن با اقای وست‌فال جشن گرفتم.
اما... نشستم پای وبینار خانم شبیری برای اهمال کاری. اخر چرا همه چیز را باید به ارزش و هدف بکشید؟ یکهو وصل کنید به "همون هویته".
با مامان حرف زدم. گفت:« تاحلا بهش فکر کردی؟ به جای یه رمان نویس یه روزنامه نویس بشی؟ یه گزارشگر!» نه. نه واقعا. چون... این چیزی نیست که من می‌خواهم. من می‌خواهم...(فقط بذار اسکیپش کنم)
خاکستر و پادشاه نفرین شده اینقدر دارد خوب پیش میرود که نمیتوانم یکسره بخوانمش. پلات توییست کافی، کاراکترای نامخشص و مشکوک، روابط عاطفی پیچیده، بک استوریهای خفن، ورلد بیلدینگ با جزئیات. فهم کلماتش هم برایم سخت نیست.
سلیمان نبی را یادت هست؟ امروز با هم حرف زدیم. سر توییستدها و... . گفت:« چرا بعضی وقتا که باهات خداحافظی میکنم یه جوری رفتار میکنی انگار برات عجیبه؟» و منم صاف و ساده گفتم:« واقعا عجیبه. چون احساسم اینه که از من بدت میاد.» و گفت که نه و از این حرف ها. خوشحال شدم!:)
توی امتحان زبان، توی سوالی باید صورت درست فعل توی پرانتز را مینوشتیم. یکی "be" را نوشته بود being. چهل دقیقه ی تمام بهش خندیدیم. یاد ردیف مشهدی هم کردیم(توی امتحان ادبیات سوال اومده بود که اگه شعر فوق ردیف داره بنویس، و مشدی توی جواب سوال نوشته بود "ردیف")
نشستم لیست همه ی تروپهای کتاب را نوشتم. تا جایی که ذهنم قد داد شدند 32 تا و 91 تایش را هنوز نخوانده‌ام. یکسری مثل سیبلینگز (وی لسن وی دونت جاج) توی لیستمن، یکسری هم مثل تیچر ایکس استیودنت و مدل ایکس پینتر را پیدا نکردم. تو فکرشم خودم بنویسم.
!_مستر ایکس دیسیپلی
2_پینتر ایکس مدل
3_ایج گپ
علاقه‌ام به گفتوگو با ادمهای فعلی زندگی‌ام روز به روز دارد کمتر می‌شود. و راستش ادم دیگه‌ای هم نمیخواهم(freezer) اصلا یک وضع مزخرفی است. اما... اون اضطرابی که پارسال داشتم تجربه‌اش می‌کردم خیلی کمتر شده. به راحتی با آدما ارتباط میگیرم و دیگه احساس ناامنی نمی‌کنم.
من شبهاا برای چی گریه میکنم؟ در بین همه ی سوالهایی که در حال حاضر درگیرشان هستم، این یکی از بولد ترین هایشان است. فکر کنم برای "تلاش های به نتیجه نرسیده"ام. نسبت به فلانی که برای وقت کمش و بزرگ بودن دنیا گریه میکند، ناامیدانه و حقیر به نظر می‌اید اما... واقعا میترسم و نگران و ناامیدم. میترسم که پوچ باشم، منی که توی باغ مخفی‌ام هزاران بار دنیا رو نجات داده‌ام.
رین گفت:« امید بود که مردم ما رو کشت.» ولی... من میگم مردگی ای که من الان دارم احساس میکنم خیلی بیشتر از مردگی مردم رینه.
بعد از امتحان فارسی و دیدن برگه و نمره‌ام، احساس میکنم زندگیم پوچ شده، بی اهمیت، بی خاصیت، بی ارزش و بی هدف. سخت می‌گذرد. دروغ چرا؟ انگار که به یک باره روی شعله ی کوچک و کم فروغ توی سینه‌ام، اب یخ ریخته‌اند. نمی‌دانم چرا... زندگی دوباره سیاه و خاکستری شد. با این که انقدراهم بد نبود و حتی به نحوی کامل محاسبه‌اش کردند.
حرف زدن با ح.و خوشحالم کرد. زیاد! با این که زیاد حرف نمی‌زنیم و به عبارتی با هم حال نمی‌کنیم، امروز یک سر امد کلاسمان و گرم گرفتیم. از راچستر گفتیم، از نوشته‌هایمان، خیال و رویا و کتاب. زیاد پیش نمی‌اید کسی را ببینم که پایه ی این حرفها باشد پس، تلاش کردم تمرکز کنم. یکی دو جمله‌اش را هم یادداشت کردم.
قدم قدم جلو میرم تا ببینم چه می‌شود. طبق معمول...
_هستی
پ.ن:به اندازه ی دو پاراگراف از داستان جدید را نوشتم. همین یارو مدرس کالج و هایلی.
پ.ن2:داشتیم حرف میزدیم، حواسم نبود جلوی خسروی داد زدم سلیطه:_) اصلا شانس!
پ.ن3:من میز دوم کنار پنجره رو میگیرم. به هر قیمتی که شده!
پ.ن4:
