_با من خیال کن که به پل های اصفحان،
با من خیال کن که به شیراز رفتهای.
روزهایی که خستهام، ان قدر که برای انکار کردن حقایقِ مثل روز روشنِ زندگیام ندارم، ادمها از همیشه دوست نداشتنی ترند.
سر زنگ هنر، چهل دقیقهای حرف زدیم. از خجالت و عصبانیت و گمگشتگی و رها کردهها و پشیمانیها گفتیم. تایید کرد که گزارشگر خوبی میشوم، شاید هم مجری. بحث رسید به خود شفقتی و تازه داشتم شروع میکردم از قصه ی روزهایم بگویم که فلانی و فلانی هم توی بحث "اینوالو" شدن. هندزفیری گذاشتم و از کارگاه رفتم بیرون. انگار نه انگار. او، از معدود ادمهایی است که نمیترسم جلویش صحبت کنم و خودم باشم، سلوی هم دختر خوب و بیازاری است اما... نه. ناراحت شدم. به شنیدن حرفهایش نیاز داشتم و ادمها تنها گفتوگوی درست حسابی هفته را خراب کردند.
گفت:« به خودت سخت میگیری.» ممنونم. چه کمک بزرگی! اما نه واقعا. فقط... شاید. به هر حال.
کلاس زبان مثل همیشه خوش گذشت. خودمان را کشتیم بریتیش حرف بزنیم، مارش زدیم و طبق معمول، "درنهایت"ها مارا همراهی کردند. (یه بار خانوم معنای یه کلمه ای رو ازم پرسید و من چهل دقیقه انگلیسیش رو توضیح دادم، اخرش گفتم در نهایت میشه فرهنگ. خلاصه که از اون موقع هرچی رو نمیدونم میگیم درنهایت و فارسیش رو میگیم)
زنگ نماز نشستیم با بچهها شوهر ایندمان رو توصیف کردیم. از ان جا هم شروع شد که داشتیم با باران حرف میزدیم و ریحانه گفت:« یه وقتایی به گرایشت شک میکنم!» و منم گفتم:« نه! میتونم تصورش کنم! اونقدرا بلند نیست، بردگیم دوست داره، فن استرنجر تینگزه و...» قرار شد چون هیچ احدی نیست برایش کادوی ولنتاین بگیریم، برای جی و جونگوون و جیک نامه ی ولنتاین بنویسیم.
این چند روز مدام خوشحالی را انتخاب کردم، برای همین امروز کلی کار دارم. شانس اوردهام کتابها هنوز نرسیدهاند. باید 6 گروه از مندلیف را حفظ کنم(5تاش رو توی مدرسه حفظ کردم)، باید تکالیف فارسی را انجام بدهم و کاربرگ شیمی را بنویسم. توی مدرسه باید جزوه ی دینی را بنویسم و برای ریاضی هم که تکلیف نداشتیم.
دیروز چهل دقیقه ی تمام داشتم فکر میکردم کریستین امسال برای استلا چی میگیرد و کدام رستوران را رزرو میکند؟ شاید بروند پاریس، یا دوباره ایتالیا. دختر بودن هم عجیب است ها!
داشتم فکر میکردم نزدیک ترین تجربهام به عشق کجا و کی بوده. به این نتیجه رسیدم که کیال وست فال. شاید بپرسی فلانی چی؟ فلانی؟ باید بگویم بعد از مامان و بابا، واقعا کیال وست فال. برای او خودم را جلوی یک گله وایورن وحشی هم میاندازم.
از انسانها متنفرم. از ادمهایی که ادم هستند هم متنفرم. کاش اسفنج بودم.
خاکستر و پادشاه نفرین شده را تمام کردم. هانتینگ ادلاین دو را تا کتابها برسند میخوانم و بعد از ان ها هم زودیاک اکادمی.
_دیدی دلا شیدا شدی؟ مجنون بی لیلا شدی؟
گفتم دلا، عاشق نشو. عاشق شدی رسوا شدی.
گفتی که او دلداده است، دل را به مهتاب داده است!
دیدی؟ اگر دلداده بود با او کسی جز ما نبود.
میخواهم تاسیان را ببینم. انتظارات بالایی دارم، بیشتر از خاتون. واقعا دوست داشتنی به نظر میامد و حانیه هم حسابی تعریفش را کرد. حالا یکی دو هفته میبینیم تا ببینیم چه می شود. در کنار این، چشم چران عمارت هم توی فهرستم است، هم تعریفش را زیاد شنیده ام و فرید هم همچین بدقیافه نیست.(قرار نیست هیچ کدوم رو ببینم چون سرم با فرندز ریواچ کردن شلوغه)
هیچ وقت فکر نمیکردم همچین چیزی بگم، اما حقیقتا کاش زندگی... همه چیز تعیین شده و هیجان امن بود. کافی بود کلمات امنت رو بگی تا همه چیز متوقف بشه تا وقتی بفهمی واقعا داری با زندگیت چیکار میکنی. میفهمی؟
-هستی
پ.ن: دلم برای سریر خوندن توی روزای گرم تابستونی، قدم زدن توی بازار وکیل، شمردن ستاره ها توی دماوند و یاد گرفتن تنگ شده.
پ.ن2: فلانی عزیز، لازم ندارم کل مدرسه بفهمن دارم دارک رومنس میخونم.
پ.ن3:ولنتاین نزدیکه. کادو میخوام.
پ.ن4: وقتی اوضاع سخت میشه شنا شنا شنا میکنیم، شنا شنا شنا میکنیم...
پ.ن5:
