
بعد از پنج روز دوری از قلم و کاغذ(با فاکتور گرفتن همان ده دقیقه اسم فامیل با فاطمه و هانیه) دوباره اینجا هستم.شدیدا دلتنگ بودم، چرا که میان کلمات برای من از همه جا خانهتر است.
برای مامان فرشته و خانم زرگریان شیرینی آوردم. از آن جایی که مامان جدیدا خیلی میگفت که توی اتاقم هستم و باید بیشتر با خانواده وقت بگذرانم و در ضمن به خاطر خیلی خیلی قشنگ بودن لیوانهای سفالی میبد، برای خودمان چهارتا لیوانهای هماهنگ خریدم تا صبحهای جمعه باهم چای و قهوه بخوریم. قهوه یزدی هم آوردم.
حالا هم از همان قهوه یزدی توی یکی از همان لیوانها ریختهام و نشستهام پشت لپتاب و یکی از معدود آهنگهایی که با حورا میخواندیم را گوش میدهم(just like a woman). سلام!
میگويند آدمها را باید توی سفر بشناسید. من یاد گرفتم که نباید این "آدم"هایی که میگویند را به همسفران خود محدود کنیم. من هربار که سفر میرویم، خودم را بیشتر میشناسم. هربار تابآوری خود را میسنجم تا ببینم پیشرفتی داشتهام یا نه، به رفتارها و واکنشهایم بیشتر دقت میکنم.
مثلا، این بار فهمیدم که تابآوریام در مقابل گرما خیلی پشرفت کرده. بیشتر به معماریها توجه میکنم و هیجان بیشتر برای یادگرفتن و دانستن دارم. حالا، بین خودمان بماند که همین "هیجان بیشتر برای یادگیری" کلی حرف پشتش هست و اصلا مطمئن نیستم واقعا دارم میگویم یا کل سفر داشتم خودم را فانع میکردم. اما به هر حال...
یزد برایم پر از تجربه بود. حرف زدن با آدمهای جدید و غیرمنتظره، رقصیدن توی اوتوبوس ساعت یازده شب بعد از کویر و کل کشیدن، اصلا خود کویر رفتن، فالوده و قهوه ی یزدی و تجربه ی قدم گذاشتن در جایی که شش هزار سال پیش بنا شده بود(نارین قلعه)، دیدن پارچههایی که مثلا از آل بویه باقی مانده بود، یک پنیک اتک ریز هم همان وسط کردیم که خودش داستان خنده داری دارد. افسانه ی عُقی the عقرب و اسکل کردن بچهها، هوار زدن آهنگهای جوان بائز که خب واقعا ناب است چرا که کمتر کسی شنیدتشان.راه رفتن در کوچههای بافت سنتی یزد و لذت راه رفتن زیر بارونش بعد از کلی ساعت راه رفتن بی وقفه. خوردن قطاب داغ با خانم رجایی و فکتهای رندوم خانم شریفی. تماشای ورزش کردن آدمها در زورخانه و دیدن کلی جواهر و عتیقه ی با ارزش. دیدن وجهه ی دیگر شخصیت خانم رجایی که عاشقش شدیم و گلاب پاشیدن به سر و روی مردم.
مایل های تمام شد و حالا دارم جلد دو (حرکت درست) را میخوانم. با اینکه نه زودیاک را خواندم و نه شتر می را سفارش دادم و کتاب ووک مارکویک هم حالا در دسترس است، اما باز هم ترجیح میدهم اول همین یکی را تمام کنم.
از شب دوم به بعد، اعصاب و حوصله ی دیدن قیافه ی نحس هیچ کس را نداشتم. با هیچ کس حرف آن چنانی نزدم مگر باز هم با وفادار و زینبی که شروع کرده و هانتینگ ادلاین میخواند. عصبی بودم و مدام سر درد داشتم، سر و صدا و عصبانیت از دست سلیطه خانم و بیشتر خودم، امانم را بریده بود.
اینطور شد که سر یک حرکت خیلی عادی، دهنمان را صاف کرد و تا اخر سفر هم داشت همان کار را تکرار میکرد و مثل لاما، تف میانداخت روی اعصاب من. نه این که کار بدی کرده باشد اما خب روی اعصابم رفته بود و هرکسی که روی اعصاب برود، نفس کشیدنش را هم مثل قتل عام میبینم. روی اعصابم بود که چرا باید حرف فردی که از توی اینستاگرام چهارتا کلمه یاد گرفته و حالا دارد بی ذره ای تربیت و اصالت ادای این بلاگرهای بی بند و بار(به معنای واقعی) را در میاورد، برایم مهم باشد و اذیتم کند.
توی هوای گرم یزد، روسریام همیشه چفت بود و تمام تلاشم را کردم که حتی ذرهای درس کدها را زیرپا نگذارم. در حالتی که همه با شال و شومیز تا کمر آمده بودند و در شرایطی کع اجازه نداشتیم پیراهن بپوشیم مگر تا مچ پا، کسی پیراهنی تا زانو با آستین تا آرنج پوشیده بود و شالش دور سرش بسته شده بود. اولبا خودم گفتم که خب انتخابم بوده اما بعدتر به این نتیجه رسیدم که قانون مدرسه، قانون است و ربطی ندارد تو بیرون از مدرسه چه میکنی. در کنار این، مدام شامل این بودم که کسانی که روسری نداشتند و مذهبی نبودند، مسخره بازی در میآوردند و بی حرمتی میکردند. همه آرایش کرده بودند و کاملا مشخص بود. کنارشان که میایستادم، علاوه بر اضطراب همیشگیام با عنوان "نکنه به اندازه ی کافی خوب نیستم" احساسی با عنوان "منم میتونم همینقدر خوشگل باشم ولی نه آرایش میکنم نه موهام رو بیرون میریزم و نه لباسم یه وجب از باسنم بالاتره" ، چیزی شبیه به خشم را، هم تجربه میکردم.
قفر فرهنگی و یادگاریهای حک شده روی در و دیوار سازه های باغ دولت آباد و کبوترخانه حسابی روی اعصابم بودند. این چه وضعش است؟!
آهنگ خواندن با بچهها توی اوتوبوس حتی با این که واقعا بخشی از جمعشان نبودم، بازی کردن با محمدطاها و سختی بالا رفتن از رملهای شنی، گوش دادن به داستان این که کهکشان، "کاه" چه "کشان"ای است، بدو بدو کردن و استراتژی ریختن برای حمام رفتن، ده تا آهنگی که حالا برای دچار نشدن به کابوسهای مادام العمر بدهکار هستم و همانجایی که پسرها توی روزخانه از روی نیمکتها بلند شدند که ما برویم بشینیم، شب آخر و گفتوگوی کوتاه با مشهدی و پریا، از تجربه های خفن دیگر این سفر بودند.
در کنار اینها، متوجه شدم که توی خیلی از موقعیتهای اجتماعی زندگی، شبیه میل مین لیدهای کتابها رفتار میکنم؛ بزدلانه. احساس کافی نبودن برای آدمها را بار اول بود که اینقدر پررنگ احساس کردم، اکثرا برای خودم ناکافی بودم اما این چندروز، گرچه برای خودم از کافی هم بیشتر بودم اما...
خوش گذشت. پرونده ی نهم هم کم کم دارد بسته میشود و من پر از ترس و تشویش و هیجانم برای نشستن سر کلاس منطق و اقتصاد و جامعه شناسی...
_هستی خانوم
_Lord I`m five hundred miles from my home...