ویرگول
ورودثبت نام
Nora.sh
Nora.shششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
Nora.sh
Nora.sh
خواندن ۸ دقیقه·۲ سال پیش

گفتوگو با خیال‌زاده‌ها، جهت شخصیت پردازی بهتر.

Mr. Heartسریال
Mr. Heartسریال


پیش نویس: پر از غلط های نگارشی و ویراستاری. واقعا خسته‌ام پس ویرایش نشده.

پیش نویس۲: درحال نوشتنم. اما توی شخصیت پردازی به مشکل خوردم. برای همین دعوتشون کردم به یه کافه تا خودشون خودشون رو بنویسن...

توی کافه‌ای دنج و خلوت توی شانزه الیزه قرار گذاشتیم. خودم صندلی ها و جای نشستنشان را مشخص کردم که همین یک ذره ابهتم به عنوان نویسنده را حفظ کنم. به ترتیب، هلنا، هنری، تئودور، نادیا و فالکن. با ژاکلین، بعدا توی کتابفروشی ملاقات میکردم. هنری خندید و گفت:« شبیه سلبریتیا شدیم! قراره هر کلمه ای که میگیم یادداشت بشه نه؟» با شوخ طبعی جواب دادم:« یادداشت و روانکاوی. بله همین طوره. شماها که مشکلی ندارید؟» هلنا، لبخند زد و دامنش را مرتب کرد:« نه عزیزم. راحت باش.»

دفترچه ی صورتی ام را از توی کیفم بیرون کشیدم و خودکارم را از لای گوجه ای موهایم برداشتم:« نمیخوام محاکمه اتون کنم و میخوام احساس امنیت داشته باشید. اما من کلی سوال ازتون دارم.» هنری نیشخند کثیفی زد و گفت:« چه سوالایی؟ میخوای بدونی من و تئو...» تئودور حرفش را با ضربه ای روی ران پایش قطع کرد:« یا مسیح مصلوب! با حیا باش پسر!» موهایم را پشت گوشم دادم و گفتم:« اتفاقا شاید به همین سوال ها هم رسیدیم. اما اول بیاید سفارش بدیم. مهمون منید پس لطفا تعارف نکنید.»

لیست سفارش هایشان را نوشتم. هلنا گفت:« یه چیز نه چندان تلخ میخوام.»

_مثلا موکا؟

«نه. راستش کافئین بهم نمیسازه.»

_چای گل سرخ چطوره؟

«خوبه. همین.»

فالکن گفت:« امریکانو. داغ ترجیحا.» نادیا هم یه هات چاکلت. هنری به من نگاه کرد و گفت:« چیزی هست که خودت پیشنهاد کنی؟»
_افوگاتو خوبه؟ بستنی و یه شات اسپرسو.
«خوب به نظر میاد.»

نگاهم را دادم به تئودور که منو را مثل یک کتاب عاشقانه در دست گرفته:« والاگوهر چی میل میکنن؟» سرش را بالا اورد و گفت:« من چای سیب میخوام. در کنارش میتونم چیزکیک هم داشته باشم؟» هنری به او پرید که:« دفعه ی پیش که رفتیم کافه چیز کیک خوردیم! من کیک شکلاتی میخوام. نوبت منه.» تئودور با احساسی شبیه به سرزنش گفت:« این قدر بچه نباش. باشه کیک میخوریم.» هلنا دم گوشم گفت:« هنری فاقد قوه ی عاقله است. زیاد خودتو درگیرش نکن.»
_هلن!؟

به دعوای بامزه ای که هنری راه انداخته بود نگاه کردم. انگار فضا کمی برایش سنگین بوده که این شکلی واکنش نشان داده. این را توی دفتر یادداشت کردم و ویترس را صدای زدم:« یه چای گل سرخ، یه چای سیب، هات امریکانو، هات چاکلت، افوگاتو، کارامل ماکیاتو که ترجیچال خیلی داغ نباشه، یه اسلایس کیک شکلاتی، یه اسلایس چیزکیک نوتلا، کرپ بستنی توت فرنگی، و یه ظرف مینی کروسان با سس شکلات. ممنون.» بعد از رفتن ویترس، فالکن متجب نگاهم کرد و گفت:« این خیلی بیشتر از اونی نبود که گفتیم؟»

_من واقعا گشنمه فالکن.

سپس رو کردم به بقیه و گفتم:« خب تا میان بریم سراغ سوالا. خودتون و پارتنرتون رو به عنوان یه حیوون توصیف کنید. هلنا من تو رو گردن میگیرم.» هلنا گفت:« چرا که نه؟ خودم هم شروع میکنم. من خودم رو به عنوان یه گربه میبینم. با وقار و سلطه ناپذیر، وتو... شاید یه ماهی باشی. به راحتی مضطرب و هیجان زده میشی و برای بقا تلاش میکنی.»

هنری گفت:« من راستش خودم رو همیشه یه سگ میدیدم. شاید یه گلدن رتریور. و تئودور... تئودور رومانتیک، عمیق . غمگینه و مهربون و خیلی خوش قلب. ظریفه و با هر بادی ممکنه که بشکنه. یه پروانه.» گونه های تئودور سرخ شد و به روی گونه ی هنری رد محبت کاشت(سانسور نشر باژی). انگار نه انگار سی ثانیه ی پیش نزدیک بود چشمانش را با خودکار من دربیاورد. گفت:« من کتاب زیاد میخونم نورای عزیز. موقع ی خوندن همواره احساس میکنم که یه پرنده ام که دارم از این دنیا به دنیای دیگه ای کوچ میکنم و همواره دنبال بهارم. شاید یه پرستو. و به نظر منم هنری مثل یه سگه. یه گلدن رتریور بازیگوش و ماجراجو که صاحبش را هر صبح بیدار میکنه تا باهاش بازی کنه و توی دشت دنبال پروانه ها میدوئه. یه وقتایی هم گم میشه، اما همیشه را خونه رو پیدا میکنه.» در میان حرف هایش، دست هنری را گرفته بود و نوازش میکرد. هنری راست میگفت، او به اندازه ی یک پروانه خیال انگیز و ظریف بود.

نادیا گفت:« من همیشه وقتی خودم رو گم میکردم، احساس میکردم که یه سنجابم که توی یه جنگل تاریک گم شده و داره دنبال خونه اش میگرده. و فالکن برام مثل عقابی بود که اومد و از روی زمین برم داشت و من رو گذاشت روی درختی که خونه ام بود. بعد هم نزدیک همون درخت یه لونه ی بزرگ برای خودش ساخت. یه عقاب مهربون و تیزبین. کسی که همیشه من رو به مسیر اصلیم بر میگردونه.» فالکن گفت:« راستش منم خودم رو یه عقاب میبینم. احساس میکنم اسم درستی رو برام انتخاب کردن. و الیور، برام یه خرس قهوه ای زخمیه. اما نمیتونم با این دوتا داستان سرهم کنم پس فقط میگم چرا. نادیا، یا الیور یا هر کدوم که تو قراره مجبورم کنی بیشتر استفاده کنم، به شدت قدرتمنده. به شدت. و انگار زخمی شده و شجاعتش رو از دست داده. میخوام کمکش کنم تا دوباره سرپا شه.درضمن، بغل کردنش احساس امنیت میده و گرم و نرمه. مثل این که توی زمستون، یه خرس رو بغل کنی و بخوابی!» الیور، به او نگاه کرد و سرش را روی شانه اش گذاشت. خندیدم و با خودم گفتم که در و تخته را خوب با هم جور کرده ام!
_توی سفری که داشتید، چی بود که تلاش کردید توی خودتون تصحیح کنید؟
_بالا نگه داشتن همیشگی گاردی که داشتم و تجربه نکردن رو.
_درک نکردن رو.
_ناامیدی رو.
_سرزنش کردن و نپذیرفتن خودم رو. این که مدام با خودم در جنگ بودم.
_من شخصیت ایستا بودم. به من چیزی یاد ندادی دختر خوب.
گفتم:« نمیدونم ولی منم مغزم تا یه جایی حد میده. مشکل داری با یوجین حرف بزنم یکی رو جایگزینت کنیم.» نادیا نگاهم کرد و پرسید:« نه همین خوبه. ما به فالکن ایستا نیاز داریم تا پناه گریه هامون باشه وقتایی که تغییرات در حال رخ دادنن و ترسیدیم.» فالکن سرش را بوسید و دستش را دور الیور انداخت. تئودور گفت:« ژاکلین نمیاد؟» دلم کمی برایش سوخت. با کمی ترحم گفتم:« نه. بعدا باهاش توی کتابفروشی حرف میزنم.»

_خوبه. فکر کنم اون جا رو بیشتر دوست داشته باشه.

سفارش هایمان را اوردند. میز پر شد از خوراکی های رنگی رنگی. هنری، به جای خودن کیک شکلاتی، داشت چیزکیک تئودور را میبلعید و تئودور هم مدام به کیک او ناخنک میزد. من و هلنا، کرپ بستنی خوردیم و سنجاب و عقاب هم مینی کروسان هارا. هلنا گفت:« سلیقت خوبه دختر.» توت فرنگی را قورت دادم وگفتم:« راستش هیچ ایده ای نداشتم که خوشم میاد یا نه. فقط چشم هام رو بستم و انگشتم رو گذاشتم روی یه خوراکی. بعدش فهمیدم که اون رو دوست ندارم و از اسمش خوشم نمیاد، پس این رو گرفتم.» زیرلب خندید:« دیوونه.» شانه ام را بالا انداختم:« شاید!»

کمی که شکم هایمان پر شد، پرسیدم:« تئودور، میتونی بخونی؟»

_قبلا عادت داشتیم با ژاکلین و اولیور و چند نفر دیگه توی یه کافه جمع بشیم و اواز بخونیم. راستش ژاکلین بهم اواز خوندن رو یاد داد. اما یکم خجالت میکشم پس مجبورم نکن جلوی هنری بخونم.

هنری چیزی در گوش تئودور زمزمه کرد و تئودور مثل گل سرخ قرمز شد. لبش را گزید و رویش را از او برگرداند. گفتم:« مستر ارمینگتون، اینجا واقعا جاش نیست. تئودور نیاز به تمرکز کامل داره تا به سوالای من جواب بده.» تئوددور كه گونه هايش هنوز سرخ بودند، سرفه ای كرد و گفت:« این دیوونه ی ول کن نورا. بیا ادامه بدیم.» جرعه ای از ماکیاتون نوشیدم و گفتم:« خب، توی نگاه اول چی بوده که شما رو جذب هم کرد؟» تئودور گفت:« وقتی هنری رو دیدم، از درون مرده بودم و اون زندگی داشت.» حس عجیبی در چشمان هنری بود:« تئودور پر از داستان و ماجراجویی بود. همون چیزی که من براش به فرانسه اومدم.» این ها را یادداشت کردم و رو کردم به سنجاب و عقاب:« نادیا، فالکن چه طوری به تو کمک کرد که از هزارتو بیرون بیای؟»

_راستش فالکن واقعا بهم کمک نکرد ازش بیرون بیام. فقط بهم اطمینان داد که حتی اگه گمشده باشم، اونم کنارمه. بهم گفت سردرگم بودن مشکلی نداره وو هر جوری که دلم بخواد میتونم رفتار کنم. بهم گفت مهم نیست توی عروسیمون یه پیراهن سفید ابریشمی تنم باشه یا یه کت و شلوار سیاه. گفت که تنها چیزی که مهمه، صداقتمون موقع ی پیمان بستن باهمه.» لبخند زدم. زیبا بود دیدنشان کنار هم. سوال دیگری، این بار از همه پرسیدم:« اگه یه اهنگ بودید، چی میبودید؟»

_ voila
_ tamed dashed
_daylight
_black swan
_until I found her

سرم را به نشانه ی تایید تکان دادم و با نهایت سرعت همه را یادداشت کردم. سپس دوباره سوالی پرسیدم:« بزرگ ترین دروغ لعنتی ای که تاحالا به خودتون گفتید چی بوده؟»

_ من باید بی نقص باشم.
_این پایان تمام خوشی هامه.
_من کشتمش.
_تقصیر من بوده. من باید انتخاب کنم.
_من همیشه بهترین راه حل رو دارم. من همیشه درست میگم.
لبخند تلخی بر لب نادیا بود، اما بعد از چند ثاتیه خود را از فکر ژاکلین بیرون کشید و به فالکن گفت:« فکر نکنم این دروغ باشه فال.» فالکن گفت:« بهترین راه حل من، بهترین راه حل تو نیست. هیچ درست مطلقی وجود نداره. برای همین، یه جورایی دروغه. هروقت که یکی با حرفم مخالفت میکرد و یه پیشنهاد دیگه میداد، کلی خودم رو سرزنش میکردم اما بعدش یاد گرفتم ما متفاوتیم. تجربیات و مشکلات و خوشحال های متفاوتی داریم. برای همین دست از این فکر که من بهترینم برداشتم. هر کس بهترین خودشه و همیشه هر تصمیمی میگیره برای خودش بهترین تصمیمه.» امریکانو اش را مانند لیوان ابجو سرکشید:« این جوری زندگی کردن راحت تره. از یه جایی به بعد خسته شده بودم از این که اینقدر تلاش میکردم همه رو قانع کنم من درست میگم. فهمیدم که همیشه هم درست نمیگم. سرم رو از زندگی رفقام کشیدم بیرون و شروع کردم به انجام دادن بهترین چیزی که ازم برمیاد. بهترین برای خودم.» با تعجب نگاهش کردم:« لعنت بهت! تو که ایستا بودی!»

_اینا مال قبل از داستانه. هل نکن نویسنده...

داستانداستانکنویسندگینوشتن
۹
۰
Nora.sh
Nora.sh
ششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید