
پیش نویس: هشدار محدودیت سنی. پونزده مثلا
پیش نویس2: لطفا هم را جادج (به قول یکی از دوستان) نکنیم
_بپوشش عروس خانوم!
تئودور به لباس سفید روی تخت هنری خیره شد. میترسید و میخواست گریه کند. نادیا با نگاه خواهرانه ی همیشگی اش او را برانداز کرد:« بپوشش تئودور.»
_واقعا دارم این کار رو میکنم؟
«اره. ولی میتونی بگی نه یا میتونی همین الان ازم بخوای که اعتراض کنم. که اینجوری احتمالش فالکن و دوست دخترش برای این که تلاش هاشون رو هدر دادی سر هردومون رو از دروازه ی اکادمی اویزون کنن.»
_ کمکی نکرد.
نادیا خندید:« میدونم.» کنارش ایستاد:« از چی میترسی؟»
خیره شده بود به پیراهن سفید. جنسش ساتن بود و روی کمرش جواهردوزی ساده ای داشت. کنارش دست گل کوچکش قرار داشت. ترکیبی صدتومانی های سفید و صورتی و گلبهی که تئودور حدس میزد انتخاب دوست کوچک فالکن باشند:« اگه واقعا بیمار باشم چی؟ و اگه لباس اندازم نشه؟» اسمان هنوز تیره بود اما صدای اواز پرندگان سوار بر باد سرد صبحگاهی از لای پنجره به داخل میوزید. تئودور با خودش فکر کرد هنری با کت و شلوار سفیدش در این سرما منتظر اوست و او را تصور کرد در حالی که با فالکن درمورد ارزو هایش صحبت میکند.
_واقعا قراره تفکرات این پیرمرد رو تا محراب با خودت بیاری؟
« نمیدونم دارم چی کار میکنم نادیا. واقعا میترسم. تو من رو میشناسی. الان باید چیکار کنم؟»
نادیا دستش را گفت:« لباس سفیدت رو بپوش و همراهم بیا. اون پایین کسی منتظرت وایساده که میتونه راهت رو روشن کنه تئودور.»
_اگه که نکرد چی؟
«جنازه اش رو برای خواهر شاعرش میفرستیم. خوبه؟»
تئوور دست الیور را در دست فشرد:« نگفتی، اگه لباس اندازم نباشه چی؟» الیور گفت:« اون وقت همون کت و شلوار اسمانیت رو میپوشی. اما اندازته. مطمئن باش.»
_کمک کن بپوشمش.
با لبخند و چشمانی سرشار از امیدی متزلزل، به الیور نگاه کرد. الیور با خودش گفت:« کاش ژاکلین اینجا بود.»
پیراهن را تنش کردند. کاملا اندازه اش بود و انگار برای اندام پسرانه اش شخصی سازی شده بود. الیور او را روی صندلی نشاند و شروع کرد به ارایش کردنش. همزمان از رویاهایش میپرسید. از احساسی که در اغوشش دارد، از این که ایا قرار است از یتیم خانه فرزند بگیرند و از شب هایشان. تئودور با بغض گفت:« اگه سوال پرسید نرو بس نکنی، گریم میگیره و تمام زحماتت به فنا میره!» الیور خندید و گفت:« باشه. پس بیا در سکوت موهات رو تموم کنیم. همون ربان قرمز همیشگی؟»
_باز نذاریمشون؟ اون یه چیز قدیمیمه.
الیور موهایش را با دست حالت داد و توی ایینه به او نگاه کرد:« چرا! خوب میشه. ولی میخوام از گلهای دسته گلت توی موهات بذارم پس دوتا رشته میبافم. باشه؟»
تئودور چشمانش را بست و به نشانه ی موافقت، "هوم"ی زیر لب گفت. چشمانش را که باز کرد، کار نادیا تمام شده بود. او هرگز خودش را اینقدر زیبا ندیده بود.
***
در که باز شد، هنری یادش رفت نفس بکشد. با چشمان ابی پرستاره اش، خیره شد به تئودور که در لباس سفید، پیش می امد. فالکن که پشت سرش ایستاده بود، گفت:« هی! مبارکه شازده!» هنری خندید و دوباره به او خیره شد. لبخند میزند. لبخندی که کمی هم ترس قاطی اش داشت. موهای سیاه به رنگ شبش باعث شده بودند صورتش مثل ماه بدرخشد و گل های صدتومانی توی موهایش او را شبیه یک افسانه کرده بودند. هنری در عروسی های سلطنتی و اشرافی زیادی شرکت کرده بود اما، او زیباترینی عروسی بود که تا به حال دیده بود. دقیق تر نگاه کرد؛ خبری از گردنبند صلیب نبود. یک گردنبند الماس به گردن داشت که قرض گرفته بود. انگشتری در دست راستش که یک یاقوت درشت ابی داشت و جدید هم بود، همراه با ربان سرخ و قدیمی موهایش دور دسته گل.
به او که رسید، قلب هنری یکی در میان تپش ها را فراموش میکرد. پاهایش سست شدند و نفسش در سینه حبس شد. خاطراتی که با هم نساخته بودند را توی سرش مرور میکرد و تلاش میکرد تا گریه نکند. تئودور، با الیور تا محراب امد و رو به روی هنری قرار گرفت. بی صدا و با چشمانش او را ستایش کرد و لبخند زد. میدانست که تئودور هم مثل او ترسیده.
دستیار کشیش، شروع کرد به خواندن:« خانواده، دوستان! امروز اینجا...» با هر کلمه ای که میگفت بوی تند الکل به صورتشان کوبیده میشد. هنری تلاش کرد تا کاملا این را نادیده بگیرد.
_پیمان هاتون رو بخونید.
تئودور، چشمانش را بست تا جلوی ریختن اشک هایش را بگیرد:«
ماه من! من یه نقاشم و کار نقاش بازی با رنگ هاست. ابی و قرمز و بنفش و سبز و سفید و پوست پیازی و مرجانی.
اما برای مدت طولانی ای، نمیتونستم رنگ ها رو ببینم. توی خلائی بودم و هر روز بیشتر توش غرق میشدم. خلائی که حتی سیاه هم نبود. پوچی رنگ ها.
روز اولی که به دربارمون اومدی، داشتم از یه عروس نقاشی میکشیدم. با خودم میگفتم، ممکنه که من هم بتونم یه روزی این لباس رو تنم کنم؟ میتونم روزی همین قدر خوشحال باشم؟ کم کم داشت گریم میگرفت. اما دیدمت که از پشت ستون داری نقاشی کشیدنم رو نگاه میکنی و حتی از توی اون خلا، تونستم نور توی چشمای ابی اقیانوسیت رو ببینم. نور امیدشون رو دنبال کردم و خلاء به یک باره ناپدید شد.
چند دقیقه ی پیش، به الیور گفتم که نمیدونم باید چیکار کنم، بهم گفت اون پایین کسی منتظرته که راهت رو روشن میکنه. و راست میگفت. تو همیشه راهم رو روشن میکنی.
اما هنوز راه زیاد ی تا مقصد دارم. راهی ترسناک و تاریک. کنارم بمون و نور ستاره های توی چشمات رو ازم نگیر.»
اولین قطره ی اشک از چشم هنری غلتید روی گونه اش. خیره شد به عروسش:« ماه اگه بلده بتابه، برای اینه که خورشید یادش داده.» بغضش ترکید و همانطور که صاف و شرق و رق و با اعتماد به نفس ایستاده بود، پقی زد زیر گریه. سرما صورت خیسش را میسوزاند. تئودور با خنده به او نگاه کرد. دستیار کشیش گفت:« با قدرتی که یگانه معبود به من اعطا کرده، شما را شوهر و شوهر اعلام میکنم.» با عبارت مسخره ای که دستیار کشیش به کار برد، همه_حتی هنری که بشکه بشکه اشک میریخت_ از خنده ریسه رفتند. نادیا تقریبا روی زمین افتاد و فالکن طبق عادت محکم میزد پشت هنری:« میدونستم مسخره است ولی تصور نمیکردم اینقدر خنده دار باشه شنیدنش!»
کمی که ارام گرفتند، فالکن انگشتر زمرد را به هنری داد و الیور هم انگشتر اکوامارین رو توی دست های تئودور گذاشت. هر حلقه که در دست صاحبش قرار گرفت، هنری کمر تئودور را گرفت و او را بوسید و به سرعت از او جدا شد. دوست دختر فالکن گفت:« بلد نیستی ببوسی یا خجالت میکشی یا چی دقیقا؟»
_به تو نیومده!
تئودور خندید. احساس سبکی میکرد. مثل عطر صدتومانی هایش، بر باد میرقصید. به یک باره، جهانش سراسر بزم و اواز شده بود. انگار که پس از زمستانی سخت، بهار رسیده باشد...
_هلنا ارمینگتون.
پ.ن: ای عروس مهتاببب
ای مسته ی می نابببب
امشب با صدتا بوسههه
دومادو در یاببببب