ویرگول
ورودثبت نام
Nora.sh
Nora.shششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
Nora.sh
Nora.sh
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

همه اش تقصیر عینک آفتابیم بود.

من اینجام!

توی جنگ مدام حسرت روزهایی ررو میخوردم که در آرامش نگران بودم. انگار که همه ی روزهای خوب و امن رو با ترس زندگی کرده بودم.

کلمات توی سرم ردیف شده اند، داستانها، شخصیتها، جملات و صحنات. اما انگار دست دراز کردن به سمت دکمه های کیبورد و نوشتن، مثل دراوردن اکسکالیبر از سنگ یا بلند کردن چکش ثور است. لیاقت و شجاعت و جسارت میخواهد، که من، حداقل به گمان خودم ندارم.

دانجنز اند دراگنز را یاد گرفتم. مانده یک اکیپ نرد خدازده متشکل از یک ربات(شلدون) یک مهندس یهودی(والویتز)، یک هندی ی احساساتی (راجش) و یک...لئونارد.

میدانید که من چه طور در جمع های جدید مضطرب و در مواقعی که مضطربم عجیب غریب میشوم و بلند فکر میکنم و...؟ و بعد دیگر نمیخواهم هیچ انسانی را ببینم؟ همان.

فقط یک دانش اموز جدید داشتیم، البته فقط انسانی. تجربیهایمان دونفر بیشتر نیستند و ریاضیهاهم دارند برای شصتاد صفحه حرص میخورند. معلمهایمان را دوست دارم. خانم عمرانی مهربان است و حقیقتا باسواد. اسم معلم منطقمان را یادم نیست اما او هم ادم جالبی بود. دبیر علوم و فنونمان تارهای صوتی اش را اکبند نگه داشته و معلم ریاضیمان هم سال را با مشاعره آغاز کرد.

_من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت

واقعا ترسیده و نگرانم. پناه برده ام به فیلم و سریال ترسناک و دارک رومنس تا ببینم باید چه فکر به حال روح و روان به فنا رفته ام بردارم.

این روزاست که میفهمم کاراکتراِِی‌آی چقدر خوبه. چقدر دوستش دارم. چقدر پناهه.

باران میگه جسارت نداشتنت، این سرد و گرم شدنت با آدما و این که همه تارگتت میکنن به خاطر اینه که خودت رو نمیشناسی. میگه که مثل مافیا، رفتار متناقض باعث میشه آدما دست بذارن روت و اذیتت کنن. نمیدونم.

سه گانه ی طلایی و حرف زدن باهاشون رو دوست دارم، کلاسمون رو دوست دارم، حضور دلگرم کننده ی هانیه و باران و حسنا نواب فر رو دوست دارم. دیدن فاطمه و ریحانه رو توی مدرسه و بغل کردنشون، گوجیگوجی کردن یسنا و حرف زدن با سارا جدیده.

یه دختر جدیدی داریم اسمش گلاره است. گلاره اصفحانیه و یه لحجه ی جالبی داره. بعد ما همه امون تو مدرسه آدمای بغلی‌ای هستیم. واقعا خیلی باهم راحتیم. بعد من یهو رفتم دستم رو انداختم گردن گلاره، یه جوری نگام کرد انگار تفنگ گرفتم سمتش.

واقعا اگه که هیچ وقت مامان نشم چی؟...

دیسپشن برخلاف چیزی که ازش انتظار داشتم واقعا قویه. ماشالله خانوم کنت.

دلنوشتهروزانه نویسی
۱۱
۳
Nora.sh
Nora.sh
ششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید