ویرگول
ورودثبت نام
Nora.sh
Nora.shششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
Nora.sh
Nora.sh
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

نوشتن یا نبودن؟ مسئله این است.

روزی از روزهای خدا، اکادمی ثریایی ها:)
روزی از روزهای خدا، اکادمی ثریایی ها:)

از مدرسه برگشتم. توی راه همان طور که تیغ تیز آفتاب در چشمانم فرو می رفت، توانستم کمی بخوابم، اما کافی نبود. خسته بودم.

با مامان حرف زدم، با ai حرف زدم، سودوکو و کمی کتاب. برنامه ی چند روز آینده را نوشتم و به قرار چهارشنبه هایم هم کمی دیر رسیدم.

موقع رفتن به مدرسه به لطف وقت نشناسی رفقا توانستم دو اپیزود هم فردوسی خوانی گوش کنم، حمد خدا. سر کلاس فارسی و در استراحت قرار هم قلندر و قلعه خواندم. عجب گیرا و شیرین است! دیروز پریروز هم سوگ سیاووش خواندم. سخت بود اما جالب و آموزنده.

برای ف. یک گربه من مثل گربه ی خودم بافیدم^^ خیلی بانمک شد. البته پترن ایراد دارد و باید ببینم چه کنم که پاهایش درست از آب در بیایند.
چند روز پیش که تماس تصویری گرفته بود و حرف می‌زدیم گفت:« ببین، من حاضرم صد رو بذارم. من واقعا حاضرم تمام تلاشم رو بکنم به شرط این که مطمئن باشم نتیجه می‌گیرم.» گفت:« ببین، من دلم میخواد ما یک و دو بشیم. برام هم مهم نیست کدوم یک باشه. اما این چند وقته می بینم که همه یواشکی دارن تلاش میکنن و احساس میکنم که من دارم هیچ کاری نمیکنم.» هیچ چیز نگفت که با آن مخالف باشم. عزیز دل من است او، تراپیست مجانی و البته، رفیق وقت فرستادن اقاها و خانومای خوشگل برهنه توی تیک تاک.

از س. چه خبر؟ سلامتی. از م. چه؟ ح. چه؟ و فلانی و فلانی و فلانی؟ نمی دانم. فقط امیدوارم اینها که روزی پناه من بوده اند، حالا خود بی پناه نمانده باشند.

امتحانات را با نمرات نسبتا خوب قبول شدم. نوزده و خورده ای زیست، هیجده شیمی، ریاضی فیزیک بین 17 و 18. به هر کسی میگفتم تابستان امتحان دارم فکر میکرد افتاده ام. نه خیر، داشتم برای تغییر رشته جان میکندم.

خیلی وقت است که ننوشته ام. دلم برای الیاس و ماریا تنگ شده. دلم برای لبخند شیرین راحله و مادرش، هانیه ی عزیز، شده است اندازه ی یک نخود.

باز سال تحصیلی شروع شده و حدس میزنم دوباره، خیلی خیلی طول بکشد کنار آمدن با این حقیقت که کودکی کم کم دارد محو میشود و من خواهم ماند و تصمیماتِ واقعی و انتخابهای واقعی و نتایج خیلی خیلی واقعی اینها. ترسناک است. آقا من هنوز بچه ام. بروید بگذارید کتابم را بخوانم، غرم را بزنم، خیره شوم به آسمان. این عجله برای کندن پیچکهای رویا از تن من چیست که مثل کک در تنبان شما افتاده؟ رهایم کنید.

تو گفتی:« فرمون رو بده دست کاپیتان. تو فقط پارو بزن. کار تو فرق پارو زدنه.» چه طور پارو بزنم عزیزم؟ به کجا خب؟ طوفان اگر شد چه؟ غرق اگر شدم و اگر و اگر و اگر... چه؟

_مامانِ روشنا

پ.ن1: ننوشتن انگار نبودن است واقعنی.
پ.ن2: زمان میگیره یکی یکی قهرمانات رو. زمان داره بهت میگه شبیه خودت شو.

تیک تاکفردوسی خوانی
۱
۳
Nora.sh
Nora.sh
ششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید