
ذهنم آن قدر درگیر امتحان و کوفت و زهرمار است که توانایی فکر کردن به سناریو و نوشتنش را ندارم. دوباره باید برم هرچه نوشته بودم را از اول بازنویسی و ویرایش کنم، ریتم داستان را تقویت کنم و جملهها را کوتاه و ساده کنم.
برای زنده ماندن یا داشتن یک مرگ دراماتیک در شرایط جنگ چندین و چند سناریوی مختلف دارم. اما انشالله که چیزی نخواهد شد.
میدانی که زیاد خودم را درگیر اخبار نمیکنم و تا جایی که میتوانم از آنها دور میمانم. چه اخبار خاورمیانه باشد، چه اقتصاد و چه حتی دسته گل های وای جی و اس ام و جی وای پی و کیم سوهیون . کوفت و زهر مار، اما امروز، بدون هرگونه آمادگی قبلیای ویدیویی که این چندروزه از غزه وایرال شده را دیدم. تازه فهمیدم مامان چرا این چند روزه مثل سیر و سرکه میجوشد. برایم سوال شد که این اصلا برای کی است؟ گفت چند روز پیش. روحم به درد آمد. با خودم فکر کردم که کار زیادی از دستم بر نمیآید به جز این که دعا کنم. همان طور که دامن جدیده را میدوختیم و چین چینی های بندهایش را سر دوز میزدیم، فکرم رفت پیش زیتون خانوم و حرفها و کارهایی که انجام میداد، به حرفهایی که دیشب از بابا شنیدم و چیزهایی که مامان درمورد "انسانیت" میگفت.
برای پروژه ی قرآن، یک موضوع انتخاب کردم. قرار است که با همان روند پژوهش در قرآن، بروم و دیدگاه اسلام و قرآن را درمورد یهودیت و یهودیها بررسی کنم. دیشب که به بابا گفتم، گفت:« قرآن میگه یهودیها باهات صلح نمیکنن مگر این که از خودشون باشی.» درکنار این ها، یادم آمد که جیک پرالتا هم یهودیاست. مانیکا و راس هم یک چهارمشان یهودی است، اون یاروها توی مرا با نام خودت صدا بزن هم یهودی بودند. نمیدانم اگر این هم پروپاگانداست یا این که...
حسنا و ریحانه استوری گذاشتند، الینا مینویسند، خانم ابراهیم زاده آرمان و آرزوهایش را داستان کرد و برایمان خواند. مامان و مامانی که رفتند راهپیمایی روز قدس و سلوی هم گردنبند بامزهای داشت که الان فلسفهاش را یادم نیست. ریحانه و خانوم شریفی، به جای روسری چفیه سرشان میکردند، زیتون مینویسد و آدمها را به هوشیاری و آگاهی دعوت میکند. من میخواهم که نقشی داشته باشم، که کاری کرده باشم.
_خب میخوای چیکار کنی؟
«دعا و دست به دامن امام زمان شدن.»
_اونا که خب امام زمان رو قبول ندارن.
«دلیل نمیشه امام زمان اونا رو قبول نداشته باشه.»
درست است که شهدا را نمیشناسم و نمیدانم حر و حرمله کی هستند یا مالک اشتر که بود و چه کرد اما... دلم پاک است و دل پاکم اجازه نمیدهد بنشینم یک گوشه... اصلا این شکلی نمیشود! باید برخیزید و باید که کاری کرد و در مسیر، مُستَقِم ماند.
_هستی خانوم
پ.ن:به خدا عذاب وجدان گرفتم دارم در صحت و سلامت زندگی میکنم.
پ.ن2: ترسناک تر از همه چیز اینه که منم خیلی فرق ندارم با اون دخترای پونزده سالهای که توی غزه بودن. شاید اونا هم میخواستن مامان بشن، اونا هم منتظر بودن موهاشون بلند بشه...