
مادر میگفت: عشق پدرت برای من پذیرفتن تحقیر بود.
سالهای سال گمان میکردم احمقانهاست. عشق و تحقیر را مخالف هم میپنداشتم و از پدرم و سرکوفتها و کتکهایی که به مادر میزد، نفرت داشتم.
حالا، من این جا هستم و تو حقارت را برایم لالایی میکنی و بر موهایم شانه میزنی.
بارها قبل از خواب هنگامی که گونهام را میبوسیدی، با خود گفتهام که چه اندازه شبیه پدری. شبیه کابوس بچگیهایم.
بارها و بارها و بارها هنگامی که به ایینه نگاه کردم، افتادن تکهای از روح شیشهای ام را دیدم. یا که جای خالی خردههایم را.
و تو را میدیدم که تلاش داشتی با بوسههایت بر انها پرده بکشی.
با اینحال، دست کشیدن از تو غیرممکن به نظر میاند. جهنمی دائمی و یک شکنجهگاه روانی.
و من در بیست و چهارسالگی، مادرم را فهمیدم.
روزی، در میانههای بیست و پنج سالگیام، درحالی که توی اتاق مطالعه در حال تمرین قرائت با مری جوان بودم، فهمیدم تو را دوست ندارم.
نمیدانستم اگر مادر هم روزی، هنگامی که پشت پیانو نشسته و به من اموزش میدهد، این را فهمیده یا نه.
اما گمان کنم این طور نبوده. زیرا مادرم، اخرین نفسش را صرف بوسیدن پدر کرد.
در پاورق هم بگویم که هنگامی که متوجه شدم تو شبیه پدر هستی، دیگر از اون متنفر نبودم. و اگرنه بهتر بود بگویم "حرام بوسیدن پدر کرد"
به هر حال، یافتن این حقیقت نه چندان خوشایند؛ اولین شلیک جنگی در سینهی من بود.
شاید برای همین بود که فرار کردم.
شاید با فرار کردن از تو، میخواستم از اشوب فرار کنم.
نمیدانستم که قرار است به دنبالم بگردی یا نه. اما چیزی به من میگفت که نمیخواهم پیدایم کنی.
این یک قایم باشک بازی نبود!
من حالا دخترِ عجیب الخلقه ی کنت بودم و وقتی برای بازی با تو نداشتم.
میگویند انسان بازتاب محل زندگیاش است. تو به عنوان بچه ی یک خدمتکار در عمارت ما بزرگ شده بودی و هرگز از باغ ان ور تر نرفته بودی.
پس این که کم شباهت نداری به پدرم، عجیب نیست. هرچند همیشه برایم سوال بود که چرا من که دخترش بودم این گونه رفتار نمیکردم!
به هر حال، با وجود ترسم از دل تنگی و زمزمههایی که مرا وادار به دوست داشتنت میکرد، فرار کردم.
با چمدان لباسها و کمی هم خوراکی و نوشیدنی. پیراهن ساده و گرمی به تن کردم و شنل و شالگردن هم برداشتم، به همراه مقدار کمی پول و جواهر.
سوار مادیان سفیدم شدم و در امتداد شهر، به راه افتادم.
بوی شب بو هم سوار بر نسیم شبانه پا به پای من میتاخت.
به تو فکر میکردم که صبح که بیدار شوی، قرار نیست مرا ببینی. ایا نگرانم میشوی؟ ایا با خود میگویی حتما به شهر رفته؟ ایا از نبودم خوشحال میشوی؟
همهی این سوالها، مانند نخ مرا به خانهمان دوخته بودند. به خانهات.
میدانستم که باید بِبُرمشان. اما دل کندن هرگز برای من اسوده نبوده. و اگرنه، نیازی نبود شبانه از خانه راه بیافتم. به تو میگفتم که باید بروم. به تو میگفتم که دیگر دوستت ندارم.
به تو میگفتم که امانت پدر و مادرم را بر اب داده و روحم را دریدهای.
نزدیک دشت وحشی که رسیدم،(تو این اسم را رویش گذاشته بودی. یاد هست؟) از مادیان پایین پریدم. هنوز هم تو را دوست نداشتم.
میان گلهای وحشی قدم بر میداشتم. به سمت ماهی که بر فراز دشت خفته میتابید. مهتاب گلها را افسون کرده بود و باعث شده بود تا گلبرگهای لطیفشان جمع شوند. شاید هم که از سرمایی بود که نمیشد با جیوه اندازه اش گرفت.
شاید روح زمستان، دیگر از بهار نمیترسید.
پ.ن: بماند برایم از زمستان ۱۴۰۲. مجموعهای از اولین و اخرینها.