
بعد از کاراول دو، حسابی رفته بودم توی مود دارک رومنس و مافیا رومنس، پس گفتم دوباره یک سری به سیوهای پینترستم بزنم. بعد از کمی جستوجو بین سیوهای خودم و ویدیوها و پیشنهادهای مربوط، "ruin my life" را پیدا کردم. کتابی از مجموعه ی "فرشتگان و گناهکاران" نوشته ی Luna Pierce. نه توی کتاب ملت بود، نه بوکفیلیکس و نه پاپیروس. آخر سر توی اوشن اف پی دی اف پیدایش کردم و شروع کردم به خواندن.
اولین چیزی که با آن مواجه شدم(بعد از پلی لیستش) تریگر وارنینگها بودن که اکثرشان را ما برای صبحانه میخوریم. در مقابل تریگر وارنینگهایی مثل لیتل استرنجر یا ادلاین، انگار داشتی برای بچه مهدکودکی لالایی میخواندی. دروغ گفتن را هم حتی ذکر کرده بود.
تا وقتی شروع نکرده بودم، خبر نداشتم تروپ کتاب ریورس حارم است. یکی راننده ی شخصی دوست صمیمی ی نقش اصلی(که چهارتا شوهر دارهه خودش و یه دوئت)و دانشجو، یکی به اصطلاح کلینر و گورکن است، یکی هم بیلیونری که ظاهرا گنگستر است و تو کار قاچاق مواد و اینها(گفته بود همه کاری میکنم به جز قاچاق انسان و برده داری).
مثل اکثر کتابهایی که این چندوقته روی بورس هستند، هر چپتر از زبان یکی از چهارتا کاراکتر اصلی است( کورا، الک، سیلور، میلر)
داستان از جایی شروع میشود که یک یاروی بزن بهادری نصفه ی شب پا میشود میاید خانه ی کورا(کورالین) این ها و به بابایش میگوید که یارو، پول من را بده. بعد هم میفهميم كه مامان دختره سرطان دارد و سرذطان هم خرج، پس بابای دختره از این یارو(ریچاردو) پول قرض کرده. ریچاردو هم که به دنبال وارث است، میگوید کورا را به جای پول با خودم میبرم. دختره هم میگوید که آقا گرگه یک ماه آزادی کامل میخواهم و بعدش میآیم تو من را بخوری.
حالا از آن ور، دختره مسئول طراحی داخلی یک برج است و مافوقش مدام دارد پایش را از گلیمش دراز تر میکند و دختره را آزار میدهد. دختره این را به الک میگوید، الک به میلر، میلر هم کل ساختمان را میخرد تا فقط ریس دختره را اخراج کند اما وقتی میرود آنجا با دختره و جسد رئیسش رو به رو میشود و زنگ میزند سیلور که بیاید جمعش کند.
حال و حوصله ندارم داستان را کامل توضیح بدهم، بگذریم.
علاوه بر کارهای گوگولی و دوست داشتنی ای که مخصوصا میلر برای دختره انجام میدهند، از جمله خریدن کل بوتیک فقط چون دختره کیف دستیاش را گم کرده، حفظ کردن تک تک چیزهایی که دختره دوست دارد، استاکینگ و رقصیدن و مردهای بابابزرگی ای که تلویزیون ندارند، از حمایت عاطفی و روانی شخصیتهای مرد از کورالین لذت بردم. برای مثال کورالین وقتی بچه بوده توسط دوست پدرش بهاش تجاوز میشود و وقتی این داستان را برای میلر تعریف میکند میگوید:« همیشه خودم رو سرزنش کردم. شاید اگه محكم تر نه میگفتم، بیشتر میجنگیدم یا یه چیز دیگه میپوشیدم این اتفاقا نمیافتادن.» میلر جواب میدهد:« اگه یه دختر دیگه جای تو بود و اینا رو برات تعریف میکرد تو باز هم اون رو مقصر میدونستی؟»(آخر کتاب میلر یارو رو پیدا میکنه و زندانیش میکنه و شکنجهاش میکنه.) کاراکترهای مرد مدام داشتن تلاش میکردند تا کاری کنند کورالین نسبت به زنانگی و اناتومی خودش احساس بهتری داشته باشد. از حرف زدن و تعريف و تمجيد تا پریودس*س. مدام تلاش میکردند تا کورالین را از هر آسیبی دور نگه دارند. دهن خودشان را هم صاف کردند تا ریچاردو را بکشند( آخرش دختره با پاشنه ی کفش کشتش و با کمک سیلور خونهاش رو منفجر کرد) و دختر بیچارهاش را فراری بدهند.
اولش فکر میکردم دختره واقعا عاشق هر سه نفر شده اما بعدا با خودم گفتم شاید فقط طاقت نداشته به هیچکدام جواب رد بدهد. آن سه تا هم به نظر نمیآمد با هم مشکلی داشته باشند. همانطور که گفتم همیشه در کتابها دنبال معنا و شکل حقیقی ی عشق میگردم و به نظرم این عشق نیست. دختره انگار که نوکر گرفته باشد و کاراکترهای مرد هم عملا هیچ ارزشی برای خودشان قائل نیستند و خودشان را سگ دختره میدانند. درسته که من به شخصه توی بوک بویفرندهایم دنبال کسی میگردم که به دختره تعظیم کنند و کوییم تریتمنت و اینها، ولی این هم دیگر زیادی است.
_برام پورش خریدی؟
«آره ولی صورتی نداشتن. لب تر کن تا بگم یه صورتیشو برات بسازن.»
_میلر مدل این آیفونی که خریدی چنده؟
«نمیدونم. احتمالا جدید ترینش.»
_این دوماه دیگه میاد تو بازار!
_خدایا...هردومون خونی شدیم...
«اگه بهم اجازه بدی، من با رضایت تمام توی خون تو حموم میکنم.»
علاوه بر بخش رومنس و چگونه با سه نفر همزمان خوابیدن، درسهایی درمورد دوستی هم میشود یاد گرفت. دختره دوستی داشت که تا گردن توی اندرورلد بود و شوهرهایش کالیفرنیا را هرروز خون و جارو میکردند، با دروغهای متعدد، جون مدام تلاش داشت تا کورالین را از این فتنهبازار دور نگه دارد که خب مشخصا به نتیجهای نرسید و ته کتاب آمد با شوهرهایش یکسری چرت و پرت گفتند که :« تو آبجی ی مایی و تو رو خدا ببخش و بلا بلا بلا.»
حالا که دارم کتاب را درست و حسابی جاج میکنم بگذارید بگویم که:
1_سیلور
2_میلر
3_الک
رفتاری که ریچاردو، رئیس دختره و دوست باباش انجام دادن در کنار چیزهای دیگه ای که توی کتاب بهش اشاره میشود نشان میدهد، علاوه بر رفتار ستایش و پرستش گونه mmcها به گونهای بیانگر این است که نویسنده هدفش ستایش و تمجید جنس زن بوده و مقایسه ی رفتاری که به گمان او باید با زنها میشده با رفتاری که با زنها میشود.
حالا چون که خودمانیم، بیایید اینها را هم بگویم: نظر کلیام این است که در رابطه ی سالم باید در ازای چیزی که دریافت می3كنی، یک چیزی هم بدهی یا فدا کنی و در این کتاب در ازای یک بلک کارت و خروار خروار کیف و کفش و لباس شنل و الکساندر مکوئین و دیور و کوفت و زهرمار(حسود خودتی)، کورالین هیچ چیزی به جز ناز و عشوه و بدن مناسب(مناسب ها!) برای عرضه نداشت.
درمورد اسپایس کتاب... به جز همان صحنه ی فورسام(که تازه توی اپیلوگ بود و نه خود داستان) و همان پریودس*سی که اشاره کرده بودم چیز خیلی خاص و خلاقانهای، حتی در مقایسه با رومنسهای معمولی مثل توییستدها یا حتی مافیا رومنسهایی مثل مجموعه ی Made نداشت. مگر این که سکانس اتاق پرو را صحنه ی خاصی در نظر بگیرید(که خب نیست! ایزابلا و کای توی رستوران بودن و کریستین و استلا توی ساحل!) و راستش یکم هم سخت بود برام که بفهمم کی کجاست و دارد چه میشود و این پای کیست.
خلاصه که:
MMC: الک:4، سیلور:4، میلر:3.5
FMC: نهایتا 3
اسپایس: 3
پلات : 3
ایده ی کلی: 3
پیام و نتیجه: 4
_هستی
پ.ن: هنوز مال هانتینگ ادلاین رو منتشر نکردم😂😂
پ.ن2:اولین تجربه ی ریورس حارم خوندنم بود و اونقدرا هم لذت نبردم، به جاش الان دارم یه مجموعه ی جی ال میخونم که حال و هوای کلاسیک داره و داستاناش مال عصر ویکتوریان.
پ.ن3: به بابام گفتم میخواهم یه کتاب بخونم اسمش "گند بزن به زندگیم"عه، گفت خودم برات مینویسمش.