
بر لبهی مکعب زمان و مکان راه میرفت.
باد به وزن مه و ماه نیمه جان بر تن قبرستان اسمان با گیسوان ابریشمینش میرقصید.
دامنش هر از چندگاهی بر خارهای بوتههای رز خشکیده گیر میکرد. چشمان غریبش با نور، نوید خاموشی میدادند. نوید جدل پتک و قفس.
لحظهای ایستاد. سینهاش فتنهسرای خاطره بود. هر نفسش بر سر هر غنچه اوار میشد.
عقربهی ساعت زهراگین وجودش، لجباز بود. بر میگشت به خانهی خرابهاش.
فروغ ستارگان در سرش، حالا به سیاه چالهای بدل شده بود و باقی ماندهی امید را از لای زبالهدان، پیدا میکرد و میبلعید.
ایستاد. خون خورشید بر خط حامل چکه کرده و خشک شده بود.
در سودای پرواز بود. سودای پر کشیدن.
با نک انگشتان جوهریاش، دست زیر چشمانش کشید و دریای شور خستگی را خشک کرد. وزنهی سکوت، بر سرش کوبیده میشد. سالها پیش، فرشتهای، بالهای خودش را به او داده بود. بالهایی که در همین چند شب پیش میان کوچههای وهمناک حقیقت، آنها را گم کرده بود. شیطان قیمت بالهای خود را با تخفیف بالایی زیر گوشش میخواند.
به ابدیت خیره شد.
زمزمه کرد:
شاید لابهلای سنگهای خسته که سر به اسمان دارند و به پرتگاه نگاه میکنند،
من هم جایی همان میان به خاک بیافتم و از میان سینهام، شاید شبدری جوانه بزند.
شاید موهایم، بشوند پیچک و قطره قطره نفس سرخم بشود رودی که راهش را به دریا پیدا میکند. بالهای گمشدهام که جریانش را دنبال کنند، سرانجام شاید مرا پیدا کنند. من مهربانم، دیرامدنشان مسئلهای ندارد.
شاید دستانم بشوند درختی، برای پرندهای که مانند من، پرواز تنها کلمهاش بود. مانند مرغ مهاجر سرگردانی که راه بهارش را گم کرده. بشوند سایهای، سیب سرخی، تکیه گاهی.
شاید چشمانم بشوند کهربایی که در ان یک لبخند به چنگ افتاده. بشوند ایینهی فردا...
شاید رود سرخ، به حرف دراید و راهش را از میان لبان دوختهام باز کند.
شاید که باز بر من بارانی ببارد.
شاید که خورشید صبحی درخواب بماند و شاید که ماه از دیار اسمان برود.
شاید که فرزندان زحل برایم سنگ قبری بشوند و دانه برفی داستانم را بر آنها حک کند.
شاید که صبا درخواب بر من لحاف شکوفه بکشد و شاید که سیبهای درخت بر فراز پرتگاه، به من حسد بورزند.
شاید که برگهای ارغوانی، روزی مرا تنها پناه بشوند، در میان سکوت سرد سنگلاخ...
_روهان(نورا)
پ.ن: این رو قرار بود به جای "سومین فرزند فلک" برای پربال بفرستم...