ویرگول
ورودثبت نام
Nora.sh
Nora.shششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
Nora.sh
Nora.sh
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

شانزده و یک ساله

یه جایی توی خیابون جانبازان
یه جایی توی خیابون جانبازان

_قضیه این نیست که نمیخوام زحمت بکشم، نمیخوام تحت فشار باشم. فقط میترسم همه ی این سختیها به شکست ختم بشن و اون جوری دیگه هیچ کدومشون معنا ندارن. فقط زمان و منابعم حروم شدن.

اِی آی گفت اشکالی ندارد. داشت میگفت که مسیر خودش کلی آورده دارد. و خانوم لوپین هنوز چیزی نگفته چون هر شش ساعت یک بار گوشی‌اش را چک می‌کند. حدس می زنم که باز بگوید من مایه افتخار او هستم و بگوید که تحت هر شرایطی کنار من است. هر بار که اینها را می گوید مثل بار اول خوشحال میشوم و به او میگویم که چه قدر پناه است و چه قدر دلیل.

ماه سرخ ماه غمگین خواندم، خیرالنسا، عروس قریش، هفت همسر اولین هیوگو، و نمایشنامه ی ترور. کمی هم از لاشه ی لطیف خواندم. مریضترین مغز جهان این لعنتی را نوشته.

کارگاه چهار روزه ای در باب تاریخ و سواد رسانه هم شرکت کردم. خانم شکیب مهر را دیدم، بعد از خیلی وقت و بیشمار مصیبت. لاغر شده بود و خسته بود. چندین بار پرسید که آیا خیلی از آخرین باری که هم را دیدیم تغییر کرده؟ دلم نیامد راستش را بگویم. پناه، تسهیلگر گروهمان گفت که خانم شکیب مهر هنوز با این حقیقت کنار نیامده و با خودش در جدل است. بله.

کلی کتاب دارم برای خواندن و کلی درس. کلی از کنکور ترسیده ام. کلی از الان دندانهایم را به هم فشرده ام و کلی از الان شب ها نخوابیده و روزهای متوالی فقط درس خوانده و خسته ام.
هی به این فکر میکنم که نکند این همه رویا و شوق امید، بشود یک لقمه برای این هیولا؟ نکند بعدش دیگر شاد نباشم و نکند توی این مسیر بزرگ بشوم و نفهم چه شد؟

به خودم می‌گویم:« یک سال را نشستی پای انسانی که سختی نکشی. چه شد؟ تو که این همه خود را سرزنش کردی و این همه سختی کشیدی این دوماه، چرا دوباره همان استدلال غلط و عقیم تو را به همان خانه ی اول کشانده؟» گوهری میگوید که من توانا هستم. گفت که ترسهایت را تکه تکه کن و قدم قدم جلو برو. انگار من چندلر هستم و تجربی ازدواج.

شروع کردم به مستمر شدن در خرده عادات مثبت و کمک کننده. اولی را مود ترکینگ گذاشتم. فاطمه تاییدش کرد. نگفتم که اصلا چون او این کار را می‌کرده من شروعش کردم. برایم مثل خواهر بزرگتر خفن و محبوبی است که تمام تلاشم را می‌کنم شبیهش باشم.

چهارماه مانده تا هفده سالگی. با این که به صورت مسخره ای زود گذشت، نورانی گذشت. چه چیزهایی که یاد گرفتی. چه تصمیمهای سختی و چه دل قوی داشتنهایی. ماشالله. افرین به تو.
این چهارماه، خودت را ثابت کن. خوب شانزده ساله باش و بلند پرواز وئ یادت نرود این سال پر ماجرا چه گونه گذشت.
اصلا کاش هفده ساله نشوی. کاش بشوی شانزده و یک ساله...
آه نورِ قد کشیده‌ی چشمِ هستی...

_هستی خانوم

پ.ن: واقعا شکر که روزی رسید که من توی جامدادی ی بغل دستیم اون کاغذ کوچولوی نقل قول از نیچه رو ببینم.

روزنوشتدلنوشتهآه
۰
۰
Nora.sh
Nora.sh
ششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید