
فکر کن ساعت ناشناختهای از روز است و جز تو و یکی دو نفر سیاهی لشکر کسی این جا نیست
چادر سیاه را روی صورت بکش.
گونهات را چسباندی به خنکای فلزی، شانههای دردمندت سبک شدهاند.
دلت گرم میشود، چشمانت میسوزند و میدرخشند.
بند بند دلت را بیرون میکشی، گره میزنی به ضریح:«
سلام بر تو ای وارث آدم، برگزیدهی خدا
سلام بر تو ای وارث نوح، پیامبر خدا
سلام بر تو ای وارث ابراهیم، دوست خدا
سلام بر تو ای وارث موسی، همسخن خدا
سلام بر تو ای وارث عیسی، روح خدا
سلام بر تو ای وارث محمّد، محبوب خدا
سلام بر تو ای وارث امیرمؤمنان، ولی خدا...»
ماهیی از آب ماندهای. تشنه و نیمه جان. گیاهِ از نور ماندهای. ناامید و بیچاره. گم شدهای.
آبت میدهد، بر تو میتابد، پیدایت میکند.
صاحب سرا یک به یک ترسها و غمها را از کوله بارت بیرون میکشد، جایشان امید میگذارد.
یکهو چیزی یادت میاید.
انگشترِ یادگار بابا را متبرک میکنی، به نیتش نماز میخوانی، دلتنگی نفست را بریده.
نیامدهای چیزی بخواهی. آمدهای در گوشهای از این سرا، خودت جا بگذاری و بروی.
سلام.
دلتنگ نوشتن بودم. در تمام مدت سفر، به این فکر میکردم که از این روزها چه خواهم نوشت.
هر چند به حمد خدا، بار اولم نبود که زیارت رفته بودم، اما اولین اربعینم بود. روزها توی موکب "ماه به روایت آه" میخواندم و عصر با خاله و مامان، اسما و کوثر و محمد صادق به مشایه میرفتیم و قدم میزدیم. همان شب اول که زیارت عاشورا گوش دادم و از همیشه نزدیکتر به پسر فاطمه سلام دادم، آن جا که سفر واقعا شروع شده بود و من فهمیدم که به مراد دل رسیدهام بخش مورد علاقهی من بود. جز آنها که کسی که خواسته بود قاصد حاجتش باشم به من سپرده بود، دیگر چیزی نداشتم که بخواهم. چرا، چند مورد کلی بود که البته خواستههای شخصی خودم نبودند. خودم فقط آمده بودم صرفا برای آمدن، رفع دلتنگی.
هیچ شبیه ایران نیست. زنان که در ایران به عنوان کنشگر در بسیاری از فعالیتهای فرهنگی و... شرکت دارند، آن جا منفعلاند. البته بگذارید از تفاوتهای فرهنگی وقت دیگری حرف بزنیم. ولی خب این که سه چهار بار بهم تذکر دادند بلند حرف نزن و نخند را نمیتوانم نادیده بگیرم. وا.
بیشتر از این که خاطره به یادگار داشته باشم، تصویر دارم. مجموعهای از عکسهای کاملا غیر حرفهای. از خورشید پشت حرم عمویم عباس که به کسوف میمانست، از در و دیوار حرم، پردههای نقاشی شده ی موکبها توی راه، کافهای که برای تولد رفتیم، لیوانهای متعدد چای و شربت، خیابان سرسبزی که در راه هتل از آن گذشتیم، نقل قولهای کتابی که خواندم.
چه صحنههایی دیدم و چه حیف که فحاشی و دهاندریدگی مانع میشوند که آزادانه بازگو کنم...
به زیارت ضریح امیر مومنان و عمویم نرسیدیم. از دور زیارت نامه خواندم. اسما تکهای از پارچهی بالای حرم عمو را گرفت و به کوثر داد، قرار است بخشیاش را به من بدهد تا قاب کنیم.
توی حرم، به این نتیجه رسیدیم که ظاهر حرم ضامن آهو را بیشتر دوست داریم. به اسما گفتم به این دلیل است که آن جا، معماری و هنر ایرانی به کار رفته. هرحا که تکهای از ایران باشد زیباتر است.
آن آخرها دیگر خستگی مرا از پای دراورده بود اما شوق اجازهی ایستادن نمیداد. چه خوب بود. از حالا دلتنگم. از حالا کاش دوباره اربعین بشود...





_هستی
پ.ن:تاحالا کسی رو دیدید عنکبوت نیشش بزنه؟ من رو عنکبوت نیش زد. عفونت هم کرد.
پ.ن2: کتاب پرستن و مارکس رو خوندم. نه. کیس د ویلین خیلی بهتر بود.
پ.ن3: الان که فکر میکنم کاش برای امتحان فیزیکای سال پیش رو دعا میکردم.
پ.ن4:نایب الزیارهی همهی دلهای تنگ بودم.