ویرگول
ورودثبت نام
Nora.sh
Nora.shششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
Nora.sh
Nora.sh
خواندن ۶ دقیقه·۲ سال پیش

روزهایم در اغوش صورت‌های فلکی، نصف فنجان شیرکاکائو و اِلف‌ها.

_Together, FIREHEART?
_Yes. Old man!

به لئو. او که حتی اگر یک الف تتو ارتیست پانصد ساله نباشد، باز هم دوستش دارم.

دوش گرفتم و لباسی که دوستش داشتم را پوشیدم، یک لیوان چای و یک کوکی خوردم. بعد از یه گفتوگوی کوتاه و جرو بحث سر صبحی با توی دوست داشتنی هم به علافی توی کوچه‌های بوکتاک نشستم. دوباره هپی اندینگ ثرون اف گلس را خواندم و بعدش باز هم بوکتاک و اسکرین گرفتن از کتاب هایی که هرگز نخواهم خواند و هرگز ترجمه نخواهند شد. چندتا ویدیو هم درمورد نویسنده های مستقل و خواننده های بیشمارشان دیدم و ته دلم هم خالی و هم قرص شد.
بعد از یک ساعت و خورده ای سر و کله زدن با پلات و داد کشیدن های بی پایان سر دوقلوهای افسانه ای، پیام دادم به فلان کس که" از پسش بر نمیام و دارم میرم خودم روبکشم." و بعد هم دفتر و خودکارهایم را پرت کرد روی تخت و با ان یکی فلانی راجع به دکور و دیزاین اتاقم صحبت کردم. "دیوار بالای تخت را سبز زیتونی میکنم و برای پوستر ها هم کاور کتاب های موردعلاقه ام را چاپ میکنم و به درو دیوار میزنم"

حورا جواب داد که: فقط استراحت کن.
و جوابی که به او ندادم این بود که من تمام سال گذشته را استراحت کرده ام.


همان کد دیروزی توی شمع را با روان نویس روی دستم کشیدم. شبیه یک موشک کاغذی شده. پس من هم دیگر زیاد تغییرش ندادم. نمیدانم اگر واقعا ایمان دارم یا نه اما... از هیچ چیز بهتر است. شاید بگویی مستقیما خدا! و من هم باید در جواب بگویم بشدت هارد تو ایمیجین هست که گوشه ای بشینم و از خدا بخواهم قوه ی تخیلم را قوی کند یا همچین چیزی. او میداند که میخواهم. بخواهد میدهد، نخواهد هم از دور یه تقلا و دست و پا زدنم میخندد. هر از چندگاهی هم وقتی قبل از خواب از ترس هرچه سوره بلدم پشت هم ردیف میکنم و میخوانم، با لایک به من میفهماند که حواسم هست و کپه ی مرگت را بذار که فردا باید بروی سر کلاس.

وقتی توی کتاب  یه فیکشنال بوی فرند تراز پیدا می‌کنی:
وقتی توی کتاب یه فیکشنال بوی فرند تراز پیدا می‌کنی:


قول دادن برایم سخت است. بعد از همه ی دروغ هایی که به هم گفتیم. اما به درک! روان وایت ثورن مرا دوست دارد. و همین طور راچستر و فرمانده ونژی. (یکی از تاثیرات بوکتاک همین دوست پسرهای فیکشنال و ترازاند. الحق که خوب چیزی هم هستند اکثرا. بداس وومن هایی که با چاقو مثله ات میکنند را هم نباید نادیده گرفت. زن زندگی اند.)

از صبح درگیر دو چپتر لعنتی بودم. توی خانه راه میرفتم و میزدم روی پایم. بارها یک پلن را گرفتم و بارهای بیشتری دیالوگ های لعنت شده و موقعیت های کاراکترهای سان اف ئه معروفه را توی سرم تغییر دادم.

الیور، سیگارش را زیرپایش له کرد و گفت:« هم اتاقی گوربه گوریت میدونه.». هنری، با ترس به تئودور نگاه کرد:« من میدونم تئودور. داستان ژاکلین رو میدونم.» تئودور، نامه‌ی موسیو مانت را مچاله کرد و با صدای لرزانش گفت:« پس فهمیدیش...»

"نمیتوانم" مثل یک وردجادویی توی سرم خوانده میشد و باعث میشد بخواهم جیغ بکشدم و با چاقوی ساتوری مامان گلوی خودم را پاره کنم. از من و روزهای سرخ و ابی‌ام enemies to lovers خوبی در میامد!

راستی! اگر روز مزخرفی داشته ای و میخواهی خودت را مانند یک تکه اشغال روی ریل قطار پرت کنی، یه دبل شات اسپرسو، نصف فنجان شیر و نصف فنجان شیرکاکائو جواب است.

شمع هم روشن کردم تا فضا را عرفانی کنم و از الهه گان زمین(چون که پارافینه)، اب(چون که پارافین وقتی میسوزه مقداری بخار اب تولید میکنه و خب مایع میشه وفتی ذوب میشه) اتش و هوا(دووووود) کمک بخواهم. اما من را به بالهايشان هم حساب نكرده اند. هرچند كه ميز با وجود شمع روشن خوشگله و همين بسه.

فكر كنم بايد بروم و خودم را به نزديك ترين تیمارستان معرفی کنم. و اگر پرسیدند چرا، دفترچه ی خوشگل صورتی ام را بکوبم توی صورتشان و بگویم حتی نمیتوانم پلات یک چیز مبتدیانه و فلان را بنویسم و چون نمیتوانم با سالمندان و ناشنوایان رفیق بشوم، به جای مرکز بازپروری یا بهزیستی یا همچین جاهایی، امده ام تیمارستان. یا مثلا بروم پیش پلیس و بگویم:« سارا جی ماس/هالی جکسون اینقدر خوبه که باعث شده من به خودم اسیب بزنم. لطفا دیگه نذارید بنویسه.»

شمع را خاموش کردم و دستم را گرفتم بالای دودش. ساعدم برخورد کرد با شیشه ی داغ شده. زیر لب فحش دادم و با خودم گفتم همون اول باید مینداختمش توی اتیش تا بسوزه. این دردسرا واسه ی چیه؟

به او فکر کردم. به اویی که بزرگ شدنش را کم کم میدیدم. خندیدن های واقعی و اغوش های گرم منحصر به فردش را! دوستش داشتم. نه مثل شاه روان اما دوستش داشتم و قدر دانش بودم. نه، بی شک نمیخواستم یک اتاق اجاره کنم اما دوستش داشتم. با من مهربان بود و من فقط همین را میخواستم. مهربانی، و خانه ای امن. از تقریبا همه، فقط همین و حتی کمتر میخواهم. چند سال گذشته، استاندارد هایم درمورد دوست خوب به سلام کردن و خداحافظی کردن از هم توی مدرسه کاهش یافته بودند.

ستاره کوچولو، کنارم باش. سفرم طولانیه و مقصدم یه جایی لا به لای اما و اگر هام گم شده. روشن کن راهم رو. چون من واقعا گم شده ام و تو اشنا ترین منی. چون که تو وجودت خونه ی منه. یاد اون اهنگ بیافت که میگه:" بلندتر بخند. بلندتر بخند یاد خونه بیافتم!" و بخند. تو که میخندی، انگار که خورشید طلوع کرده باشه. انگار دکتر به چیزی که گوگل سرطان ریه تشخیصش داده باشه، بگه یه سرما خوردگی ساده، انگار که یهو، بزرگترین مشکلم میشه این که هنوز نرفتم اون تیشرت ابی عروسکی رو برای خودم بگیرم یا کارتای تاروتم هنوز نرسیدن.

بخند ستاره. فقط بخند.

این مال لاو تراکتوره فکر کنم...
این مال لاو تراکتوره فکر کنم...


یکی یکی، داستان صورتهای فلکی را برای تعریف میکرد و معنی و پیشینه ی هرکدام را می گفت:« اون رو می‌بینی؟ اون یه زن جوونه. همسرش یه سرباز بوده که ویولن می نواخته و توی جنگ کشته شده. اون رو میبینی اونجا؟ اون ارشه ی ویولنشه. زن از شدت غم و دلتنگی صدای ویولن نواختن همسرش رو میشنیده و باهاش میرقصیده. یه روز موقع ی رقص، میافته و ارشه ی ویولن میره توی گلوش و میمیره.»
_لطفا بگو بخش اخرش رو خودت ساختی.
«همه اش رو خودم ساختم. ولی اون واقعا یه رقصنده است که نماد خوش بینیه.»
_اگه یه داستان واقعی دارن چرا از خودت درمیاری؟ اصلا چرا رفتی طالع خوانی یادبگیری؟ حدس میزنم حتی به سرنوشت هم اعتقاد نداشته باشی.
نامزدش از لحجه ی فرانسوی بانمکش هنگام انگلیسی حرف زدن به خنده افتاد. سرش را به سمت او برگرداند و به انعکاس ستارگان در چشمانش خیره شد. در کهکشان چشمان سبز او، داستان هر _هم اختر_ عشق بود و نور و حیات. به یک حرکت بلند شد و روی زمین نشست:« دوتا دلیل داشتم. اول این که، میدونستم بخش زیادی از کلاس رو قراره فال بگیریم. میخواستم ببینم خدایان چی برام ساختن تا دقیقا برعکسش رو عمل کنم. و دوم این که بین جانور شناسی و اختر شناسی سکه انداختم و این درومد.»
_بخش اولش الان به ذهنت رسید نه؟
«شاید.»
خندید و کنارش نشست. خودش را به او تکیه داد و گونه اش که از سرمای اوایل زمستان گل انداخته بود را بوسید...

_نورا. نورای پریشان حال و گمشده.
پ.ن: واقعا به نظرت ایدیان از لارکن بهتره؟ کوری؟
پ.ن2: ام وی برات د هیت بک رو دیدی؟ میخواستم بزنم خودمو اینقدر چرت و پرت بود.

دلنوشتهیادداشت روزانهنویسندگیرمانکتاب
۷
۰
Nora.sh
Nora.sh
ششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید