خوابم میاد و سرم از شدت خستگی درد میکنه. شقیقه هام تیر میکشن و پلک هام میپرن. ولی نمیخوام بخوابم. راننده سرویس حروم زاده منو یه ساعتی میکشونه بیرون که سگ بیرون نیست. معلمام با یزید و شمر و معاویه نسبت خانوادگی دارن. اون دختره ی لکاته از همین اول سال شروع کرده به ساییدن اعصاب ما سر هر زنگ. منتظرم خودش یا رفیقش یه کلمه زر بی جا بزنن تا از روده هاشون دارشون بزنم حروم لقمه های روانی رو. و اون توله سگای بی بند و بار فکر میکنن که فلان چیز دلیل کافی برای تحقیر کردن اون ادمه(شایدم من زیادی فکر میکنم.)
ترجیح میدم به جای اینا با یه سری ددی ارتا و بیبی گوریل و پیک می و "خانوم نمیخواد امتحان بگیرید" و "وای این چه حرفیه که داری میزنی" بشینم سر یه کلاس. ادمایی که موقع ی حرف زدن باهاشون لازم نباشه فکر کنم یا نگران باشم یا هرچی.
امسال باید تنهایی همه ی این کوفتیا رو هندل کنم. این باعث میشه بخوام جیغ بکشم و با یه چاقو همه رو مثله کنم. الان که فکر میکنم حتی تصورش هم بی اندازه لذت بخشه.
کاش میشد یه جوری کنار اومد. کاش میشد یه جوری صبر کرد. کاش میشد یه جوری عادت کرد. کاش میشد یه جوری دکمه ی استپ مغز رو زد. کاش میشد همه چیز به اندازه ی هفتم اسون باشه...
