
این چند وقته، یه تغییر اساسی توی ژانر، محتوا و موضوع و محوریت کتابایی که میخونم ایجاد شده. خوب یا بدش رو نمیدونم. اما چیزی که طی این ترک خوردن فرهنگی برام سوال شده اینه که نویسنده باید چی بنویسه؟ چیزی که خواننده میخواد بخونه یا چیزی که خواننده باهاش دست و پنجره نرم میکنه؟ حقیقتی که توی داستانه باید چه اندازه باشه؟ این که کتاب رو فانتزی های نویسنده و خواننده تشکیل میده و این که دقدقه ی شخصیت اصلی سیر کردن شکمشه یا وکیل شدن یا مهمونی اخر هفته یا داداش دوست صمیمیش که مخش رو زده روی ارزش کتاب تاثیری میذاره؟ کدوم درسته و کدوم غلط؟ شایدم هر دوش درستن اما من نمیدونم. فرهنگ و ادبیات و جغرافیا چقدر روی این که کدوم دسته کتاب بیشتر طرفدار داره تاثیر میذارن؟ برای مخاطب مثلا 15 ساله چه طوری باید نوشت و اصلا قضیه ی اسپایس و اسمات کجای این داستانه؟