
انجامش دادم.
اولین قدم رو برداشتم، در کمتر از بیست و چهار ساعت. دوازده ساعت ساعت فست کردم و قند راو کم کردم. فعلا که چیزی نشده. ده دوازده روزی ادامهاش میدهیم تا ببینیم چه میشود. قدم بعدی ثبت نام باشگاه و شروع کردن به بستن چشمم یک ساعت در روز و کوتاه کردن و رنگ کردن موهاست. شروع کردن یه دایری و ژورنال کردن هر روز. مود ترکینگ، روزانه نویسی و استفاده از تودولیست. حتی شاید فوکوس تودو رو هم شروع کردم. اما به قول مامان سنگ بزرگ نشانهی نزدن است.
برام عجیب بود. اومد روی کاغذ و دیگه یک دیو سه سر نبود.
فکر کردم تا ببینم چرا و چه شد، فهمیدم که در حدفاصل نوشتن و فست کردن، میا و کوروش دیدم و Bride رو تموم کردم. صبح که بلند شدم، کارای امروز رو نوشتم، تار زدم، برانچ خوردم، اتاق رو مرتب کردم و لیست کتابایی که باید بخوانم رو هم کامل کردم.
میترسم. هنوز، و خیلی زیاد! از این که شروع کنم میترسم، از این که همه ی تلاشهام پوچ بشن، از نرسیدن، از رسیدن و دوباره از دست دادن، از گم شدن و گم کردن در مسیر. اما... ایمان دارم. یا حداقل، تلاش میکنم داشته باشم. تا باز هم ببینیم چه میشود.
فقط خستم و میخوام که یه کس دیگه باشم. پس گوش میدم به صدایی که توی مغزم به سادگی بهم دستور میده:« خب پس باش.» خنده داره اما "بودن" خیلی راحت تر نیست از هزار بار لعنت فرستادن بابت "نبودن"؟
با خودم فکر میکنم:« توی این مسیر تنهام. مگه نه؟» سر تکان میدهی. شاید با کمی ترحم:« اره. هستی.» از بابتش ناراحتم. اما واقعا چه فرقی میکنه اخه؟ میگی:«حرفای ثبات رو یادته؟» داد میزنم:« گور بابای بابا سوخته ی ثبات که ساییده مارو با سخنرانیاش زنیکه ی بدقواره.» و تو میخندی:« های فایو انگیزشی؟»
_های فایو انگیزشی!
نمیدونم اگه قراره دوباره ولش کنم یا نه، چقدر قراره سخت باشه، استمرار داشته باشم یا نه، چقدر باید با خودم بجنگم. این ندونستا خودش یه بخش بزرگی از ترس منن. اما میدونم که میخوام یه چیز دیگه باشم. میخوام که بجنگم و میخوام که خوشگل باشم. جدی جدی نصف کارایی که میخوام بکنم برای اینن که خوشگل باشم.
دیشب که با فلانی حرف میزدم گفت:« شاید لازم نباشه دنیا رو نجات بدی، شاید لازم نباشه درمان سرطان رو پیدا کنی. شاید لازم نباشه چله ی قران برداری، شاید لازم نباشه یه بدن ساعت شنی داشته باشی. شاید کافیه که ادم بدی نباشی، شاید کافیه که از خودت مراقبت کنی، فقط نمازات رو بخونم و ایمان داشته باشی، شاید فقط باید سالم باشی.» و من جواب دادم:« از جایی که من وایسادم، همینایی هم که میگی خیلی دور و سخت و نشدنی ان.» جواب داد:« میخوایش یا نه؟» و من گفتم:« اره.» حرف مامان رو تکرار کرد:« اولویتته؟ یا که اولویتت مثل یه تیکه گوشت بی مصرف لم دادن رو تختته لعنتی؟» اعصابش خورد شده بود. البته که داشتم لجبازی میکردم. فقط میخواستم یکم دلش بسوزه و اونم یکم دیر این رو گرفتم. گفت:« از کامفرت زونت بیا بیرون. نه فقط کامفرت زون اجتماعی چون اصلا مطمئن نیستم همچین چیزی داشته باشی(ترو استوری.) از کامفرت زون روانی و حرکتی و اعتقادی و فکریت بیا بیرون. یادته یبار گفتی میخوای چهارچوبا رو بشکنی؟ چرا نشستی خب؟ فقط میخوای و هیچ وقت عمل نمیکنی. نمیخوام بگم خاک تو سرت اما واقعا یه فکری به حال خودت بکن. و اگه ترسیدی، و اگه عقب کشیدی، و اگه نشد، اون وقت یه فکری به حالش میکنیم. فقط دیگه اینطوری نباش چون این اون هستی ای نیست که من دوستش دارم! گفتم که توی هر شرایطی کنارتم اما نه دیگه الان! منم استانداردهای خودم رو دارم.» گفتوگومون یکی دوساعتی طول کشید. یادمم نمیاد اخرش چی شد. یه جای دیگه بین گفتوگومون گفت که:« حالا که شروعش کردی، تا 50 برو. حتی اگه به صد نرسیدی عیبی نداره. اصلا اگه هدفی پیدا نکردی هم عیبی نداره. فقط شروع کن و دست از خسته کردن خودت و تلف کردن انرژیت سر فکر کردن بردار. مدام منفی فکر میکنی و خدایا داری نابود میشی و مدام هم مینالی که چرا فلان چرا بیسار.» (یکسری فحش هم بارم کرد اما فعلا بیاید به اونا نپردازیم.) راست میگفت. در مورد کامفرت زون، فکر کردن، تنبلی، حسودی و خیلی چیزای دیگه. بهش گفتم بداخلاق ترین تراپیست روی زمینه و اونم گفت غلط نکن.
به هرحال، شروع کردم. اولین قدم رو برداشتم. بقیه اش با خداست...
_هستی
پ.ن:
