ویرگول
ورودثبت نام
Nora.sh
Nora.shششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
Nora.sh
Nora.sh
خواندن ۵ دقیقه·۲ سال پیش

حرفهای دوی صبحی.

از صبح سه تا سریال رو امتحان کردم و هیچ کدوم خودشون رو اثبات نکردن؛ البته، یکیشون بر اساس مجموعه ی سایه و استخوان بود که ترجیح دادم اول سه گانه ی اول رو بخونم و بعدش شروعش کنم. اون دوتای دیگه هم ومپایر دایریز و بیگ بنگ تئوری بودن. فکر نکنم بعد از اشنایی با مادر بتونم چیزی به اون اندازه صمیمی و دوست داشتنی و امن پیدا کنم. اینقدر ناامید شدم که نشستم پای "عروس" و حقیقت تلخ کامل نبودن لوو و میزری از لحاظ... حالا هر لحاظی، واقعا قلبم رو شکست.

زندگیم رو نگاه میکنم، در بهترین حالت پوچه. شدم از اون ادمایی که بودن و نبودنشون روی زمین خیلی فرقی به حال بقیه نمیکنه و این سخته. میخوام تلاش کنم. واقعا میخوام اما تهش رو میبینم. روزایی که معلم نیستم، یه زن خانه دارم با دوتا بچه که اعصاب برام نذاشتن، یه شوهری که سر و گوشش میجنبه و جون کندن برای پول دراوردن و پارک هایی که دیگه نیستن تا توشون قدم بزنیم و اسمون کثیف و کتابایی که وقت نمیکنم بخونم و مامان و بابایی که دیگه نیستن و اون مادر ایده الی که نتونستم باشم و داستان هایی که ننوشتم و کتابی که چاپ نشده و رویاهایی که یه جایی توی مسیرم فراموششون کردم. بعدش فقط دیگه نمیخوام. فقط میخوام کتابم رو بخونم و وقت تلف کنم چون تهش قرار نیست به جایی برسه. نمیخوام بنویسم. نمیخوام بخونم یا بنوازم یا حرف بزنم.

نمیخوام بنویسم چون نمیتونم، مال من نیست. نشده و نخواهد شد. نتیجه ی تستای رغبت سنجی و توانایی سنجی یه چیز میگه و کلیفتون و گاردنر یه چیز دیگه. یکی گفت:« اگه واقعا میخوای ولش کنی چرا اینقدر تصمیمت رو بالا پایین میکنی؟» راست میگفت. اما خب اخه... خانم زرگریان همیشه میگه توی موسیقی استعداد دارم(این یکی رو گاردنر تایید کرده.) و همیشه میگه:« باید تمرین کنی. بودن ادمایی که هیچ استعدادی نداشتن ولی اینقدر تلاش کردن که تهش یه موسیقی دان بزرگ شدن.» و خانم ثبات میگه نباید روی چیزی که توش استعداد نداری سرمایه گذاری(سرمایه‌گزاری؟) کنی و منم فقط به نظرم خوب نیستم پس ولش کن.

راس و تد علم دارن، مانیکا اشپزی میکنه، بارنی با دخترا میخوابه، ایلین دنیا رو نجات میده، فیرا نقاشی میکنه، فاطمه کتاب میخونه، حدادیان و سلوی هم ریاضیشون خوبه، حسنا مذهبیه، ریحانه مهندس کامپیوتری چیزیه، کازو برای مردم قهوه میریزه، حورا نقاشی میکنه، یسری ادما هم دنیای خودشون رو دارن و منم فقط هستم. واقعا فقط همین. اونقدرا نمیخونم، اونقدرا نمینویسم، اونقدرا هم نمینوازم، شمع سازی و کامل رها کردم، استایل خاصی یا اصل مهمی هم توی زندگیم ندارم. ادمی نیست که خودم رو باهاش تعریف کنم و سریالم هم تموم شده، اخلاق خاصی ندارم که باهاش شناخته بشم، مهارت خاصی رو دنبال نمیکنم، چیزی نیست که به طور خاص بهش علاقه مند باشم. فقط هستم. پوچ، معلق و درحال تلف کردن بهترین سال های عمرم. رویاهام محو شدن، دیگه نمیتونم خودم در درحین گرفتن نوبل ادبیات ببینم، یا یه جایزه ی خفن برای موسیقی یا یه فیلمی که توش بازی کردم(واقعا بازیگری رو دوست دارم.). فقط دیگه هیچی نیست. کز برکر میخواست پکا رولینز رو بکشه، الیو میخواست یه روش تشخیص برای سرطان پیدا کنه، میزری میخواست سرانا رو پیدا کنه، دکو میخواست قهرمان بشه، تانجیرو میخواست درمان خواهرش رو پیدا کنه، ایلین میخواست به خونه برگرده. من هیچی نمیخوام اما. فقط میخوام یه چیزی بخوام اما واقعا هیچی نمیخوام.

نه این که احساس مردگی کنم یا همچین چیزی. فقط دیگه بی معنی شده. فقط دیگه هدفی ندارم(نه این که به هدفای قبلیم رسیده باشم.) بی فایده است. زندگیم کاملا یوزلس و مینینگلس شده.

نگاه کردن به کتاب خونه ام یا به فیگورا یا به عکسای روی دیوارم به طرز عجیبی شرم اوره. انگار دارن بهم میخندن:« من بدون هیچ قدرتی یه قهرمان شدم. تو چی کار کردی؟»، «من یه قاتل سریالی رو کشتم، یه متجاوز رو انداختم زندان و به اندازه ی هردفعه ای که تو پلک زدی یه معمای قتل رو حل کردم، خودم 16 سالمه و نویسنده ام هم 15 سالش بوده وقتی این رو نوشته.»، «یه دیو من رو دزدید و من اخرش دنیا رو نجات دادم. بزدل ابله.» ، «من والیبال رو با یه تیم سه نفره توی راهنمایی شروع کردم و الان اینجام!» ، «اون دختره ای که این کتابه رو بهت داده الان فلان جاست و فلان طور. خاک تو سرت.» ، «من هشتاد درصد بشریت رو کشتم و یه هیولا شدم تا دوستام قهرمان شناخته بشن. تو واقعا تنهایی.» و خیلی چیزای دیگه شبیه به همینا.

قندم بالا رفته، دام دوباره چاق میشم، ساعت خوابم بهم خورده، چشمام دارن ضعیف تر میشن و انحرافشون بیشتر میشه، پوستم پر از لک شده، موهام موخوره زدن، مفید احتمالا قرار نیست قبولم کنه و امتحان فیزیک و ریاضیم رو از ادبیات بهتر دادم پس حتی اگه قبولم کنه برای ریاضی یا تجربی قبول میکنه. احتمالا اگه تو رابطه ای چیزی بودم هم الان داشت نابود میشد. اگه توی اکتبر عاشق میشیم، جنیوری اینجوری سرویسمون میکنه. هرسال هم چالش های روانیش ارتقا پیدا میکنن توله سگ.

قبلا که تکه هایی از یک کل منسجم رو میخوندم، شروع کردم به جسم دادن به احساسات منفیم. تو کلاسای شکیب مهرم یه همچین راهکاری بهمون داده بودن. پیکر ناامیدی سیاه خالصه، تنهایی سفید سفید و اضطراب خاکستری. شبیه کابوسای بچگیامن، بدون چهره و فقط دوتا چشم. اویزونم شدن و منم دیگه نمیدونم باید چیکار کنم پس فقط براشون چای میریزم چون مهمون حبیب خداست. اضطراب مدام راه میره، تنهایی یه وقتایی داره کتاب میخونه و یه وقتایی هم گریه میکنه و ناامیدی فقط روی پنجره نشسته و با یه گردن کج شده من رو نگاه میکنه.

کمک میخوام؟ البته. از کی؟ نمیدونم. درموردش صحبت میکنم؟ تلاش میکنم کلا صحبت نکنم. پس تکلیف چیه؟ میریم موهای خوشگل ابیمون رو کوتاه میکنیم.

_هستی.
پ.ن: دیمن واقعا خوشگل نیست.
پ.ن2:ایران... نفسهای رخ داده در سینه میدانمت. دمی رسته از ترکش و کینه میخواهمت.
پ.ن3: لوو واقعا تحسین برانگیزه. فداکار، از خود گذشته، عاشق و بالغ.
پ.ن4: من نمیخوام همیشه حرف بزنم(میخوام اما خب). میخوام بشنوم و با یه لبخند گرم ادما رو نگاه کنم و بهشون اطمینان بدم که حرف زدن باهاشون برام لذت بخشه و برام مهمه که چی میگن اما نمیتونم ادمایی که یه بند حرف میزنن و حتی نمیپرسن:«خب خوبی؟ دیروز چطور بود؟» رو تحمل کنم.
پ.ن5:پیتر پن راست میگفت.
پ.ن6: واقعا ترحم نمیخوام، دلسوزی نمیخوام. فقط میخوام شنیده بشم و اینجا هم مکان امنمه و تا "انتشار" رو نزنم مثل همون حرفیه که گفته نمیشه.



۱۲
۰
Nora.sh
Nora.sh
ششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید