ویرگول
ورودثبت نام
Nora.sh
Nora.shششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
Nora.sh
Nora.sh
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

بله داش سقراط. منم هیچی نمیدونم.

سوژه ی اصلی چایه
سوژه ی اصلی چایه

چند هفته‎ای هست که خسته‌ترام و هر روز ده ها بار اصول پایه‌ای که برای خود دارم را بازنگری میکنم.

وارد باشگاه می‌شوم و کفشها را تو جاکفشی میگذارم. صدای سیلی مانند برخورد توپ والیبال به زمین و یا ساعد کسی، خوشامدم می گوید. کلاس نهمی‌ام دوباره. هوا سرد است و باران می بارد. خسروی، برایم از آل یهود میگوید، برای پروژه‌ی جشنواره قران لازم دارم هر چه قدر که میتوانم، بدانم. باران بلند داد میزند:« شیره!» ستایش بلند میگوید:« توره!» وابسته به این که چه کسی دارد سرویس میزند. هر می روم سر وقت قمقمه ی حورا و جرعه ای مینوشم. مانلی و یکتا غیبت میکنند. سلوی و فاطمه بدمینتون بازی میکنند، من و حسنا هم همین طور. و فائزه، و حوریا. فاطمه من را کنار می کشد و برایم از هوالیان میگوید. نهم، اوج دانمی خواندنش بود. من هم کتاب آورده ام. یادم نیست چه. حس ضعف و عقب ماندن و تنهایی میکنم. دیوارهای خنک باشگاه من را میبلعند.

به جای سالن اصلی، میروم توی یکی از این اتاقها. دختر عمه ی کوچکم با لباس نینجاها دارد حرکات ورزشی انجام میدهد. هیچ کدام از افراد کلاس از کمر من بلندتر نیستند. توی کیفم، پر است از کاموا. دارم برای خودم و حورا عروسک میبافم.

خانم عمرانی، روی صندلی نشسته و از زن در تاریخ میگوید. من کنار فاطمه نشسته ام و توی دفتر خطخطی میکنم. دلم برای کلاسهای انسانی تنگ میشود. پیش بارانها و سارا و حسنا که میشینم، کلی ایسم و ایست ازشان میشنوم و دلم دوباره میرود برای کلاس بوالی و پورذکریا. آه.

سارا میگوید ارزشش را دارد. و میگوید که به من ایمان دارد. مریم اصرار دارد که با خودم مهربان باشم و حورا فکر میکند باید صادقانه تر رفتار کنم. فاطمه مثل ایینه است. الینا هم برای خودش یک پا سخنران انگیزشی. من اما... بزدلم. گاها دلم برای خودم میسوزد که گیر من افتاده و این همه ترس و تنبلی‌ام مانع شده که بشود نورا.

بزرگترین چالش این روزها، کنار آمدن با این حقیقت است که هیچ چیز تضمین نشده.

به جای چادر گلگلی ی خودم، چادر مامان را سر میکنم. به جای جانماز سبز ساده و کوچکم، سجاده ی مکه رفته ‌ی مامان را روی زمین پهن میکنم. مامان به جای مهر، روی تکه ای از مرمر خانه ی پدری‌ نماز میخواند. رویش یا حسین نوشته. جوهر مثل قطرات خون چکه کرده. آخ. یکی یکی کاغذهای لمینت شده و چسب خورده و دفترچه ها را میگردم. چیزی پیدا نمیکنم. بلند میشوم و در قنوت باز دوباره التماس میکنم:« راهم رو گم کردم... تو رو به راهم کن.»

فکر کنم بزرگترین امتحان، همین است. چه قدر حاضری تلاش کنی و اعتماد کنی که اگر تمام شدی در راه و نرسیدی، برایت بهتر بود؟

هی برای شیرین زبانی راحله و چشمهای الیاس دلم میرود. هی زمزمه میکنم:« لا یوم کیومک یا اباعبدالله.» به «ما رایت الا جمیلا» فکر میکنم و به « چرا روضه میخوانید و گریه میکنید؟ پس چه کسی خانواده ی من را کشت؟» و فکر میکنم که اینها را نمیشود کلمه کرد. بر صفحات این داستان جز اشک ندارم که بنویسم.

-هستی

پ.ن1: سریال چی ببینیمممم؟
پ.ن2: شما نمیدونید ولی تابستون من تازه داره شروع میشه.
پ.ن3: خدا بزرگه.

روزنوشتدلنوشته
۰
۰
Nora.sh
Nora.sh
ششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید