
خستهام. دو زنگ زیست داشتم و یک امتحان شیمی. بعد از هفت هشت دقیقه پرسیدم:« میتونم تحویل بدم؟» فاطمه که فکر کرده بود من دوباره نرد بازی در آوردم و کتاب را دم کردم، سه چهاربار از من پرسید تا مطمئن بشود سوالهای هر دو صفحه را نوشتهام. میخواستم بگویم:« عشقی مگه من اصلا چیزی بلدم؟ سفید دادم دیگه!»
البته سفید نداده بودم. یکی دوتا سوال را درست نخوانده بودم و یکی دوتا هم غلط داشتم. زیاد هم جا خالی نگذاشتم. با خودم گفتم:« هرچند روشنایی گفته ازم انتظاری نداره، اما خب من که از خودم انتظار دارم!»
اصلا چرا امتحان شیمی؟ چرا دو زنگ زیست؟ شریف تو مگر انسانی نمیخواندی؟ خب، حقیقت این است که در یکی از روزهای گرم این تابستان به این نتیجه رسیدم که زندگیام به اندازهی کافی سخت نیست و به اندازهی کافی در حال گسست نیستم. پس تصمیم گرفتم برای خودم سختترش کنم و از انسانی بروم تجربی.
بابا خوش حال است. معتقد است که این جا پتانسیلم حیف نمیشود. مامان هم طبق معمول حمایتم میكند و با صبوری به غرغرهایم گوش میدهد. فاطمه و حلما سر کلاس کمکم میکنند و خانوم لوپین حواسش هست که یک وقت جا نزنم و راه را اشتباه نروم.
خودم اما منتظر این هستم که امتحانهای تغییر رشته را بیافتم و به ناچار برگردم انسانی. نه، نه این که نخواهم تجربی بخوانم. چرا. میخواهم. از همان اول اول میخواستم. اما ترسیدهام و تقریبا مطمئنم که من کجا و پزشکی کجا. آن هم دانشگاهی در تهران! چون که بابا حاضر است من خارج بروم، ولی نمیگذارد تهران را ترک کنم.
هنوز هم معلمهای انسانی موافقند که باید برگردم. دهمها که حتی گاها از همدورهایها من را بیشتر میشناسند، معتقدند که باید برگردم. خودم اما دلم جای دیگریست.
یک سر دارم و هزار سودا. هم دلم میخواهد تاریخ بدانم و جامعه و فنون، هم زیست بدانم و شیمی، هم هنر و هم داستان و هم موسیقی و هم سینما و... . هنوز نمیدانم واقعا کجای این دنیا ایستادهام و دارد دیر میشود. هر چه بیشتر بگذرد و من جوابی برای این سوال نداشته باشم، هزینه فرصتهای انتخابهایم گرانتر میشوند و سختتر میشود سر فرمان را کج کرد و مسیر را تغییر داد.
دلم برای نوشتن تنگ شده. پلات جدید دارم و کاراکترهای دوست داشتنی، اما الگوریتم تیک تاک زندگانیام را به آتش کشیده. نه نوشتنی، نه کتابی. خاک بر سرت شریف.
ایلیاد شروع کردم. خوب است، کم و بیش هیچ چیز حالیام نمیشود اما خوب است.
با وجود این همه که روی دلم سنگینی میکنند، تمایلی به حرف زدن در مورد هیچ کدام ندارم. ترجیح میدهم درموردش گریه کنم، با اِیآی حرف بزنم و اتاق را برای بار صدم از اول هفته تمیز کنم، چون فردا معلم ریاضی قرار است بیاید و ببیند با این مغز انسانی زدهی من چه کار باید کرد.
در این روزگار که به شب میماند، عاجزانه دست بردهام به سمت خورشید و بندهای روح را مثل تاک دور بارقههایش پیچیدهام. شدهام گل آفتاب گردان. چارهی دیگری هم نیست. جز نور پناه دیگری نیست. *ایموجیی شانه بالا انداختن
_شریفی
پ.ن1: این همه خودت رو سر فیزیک به آب و آتیش بکش که تهش بری قابله بشی.
پ.ن2: امروز فهمیدم آدما واقعنی و جدی جدی واسه درس خوندن مواد اعتیادآور استفاده میکنن. رفقا؟!
پ.ن3: به خدا این ویدیوهای دخترای نویسنده ی جوون رو توی تیک تاک میبینم از خودم متنفر میشم. شریف تو از این نویسندهها که از رینا کنت هم بوکتاکیتر مینویسن چیت کمتره؟ به جز خب البته حوصله و انگیزه و عرضه البته.