ویرگول
ورودثبت نام
Nora.sh
Nora.shششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
Nora.sh
Nora.sh
خواندن ۴ دقیقه·۲ سال پیش

اسمون، مدرسه، اولویت بندی و پرنسسعلی ها.


دستم به نوشتن میره. ولی تا میام انتشار رو بزنم به این نتیجه میرسم که زنک بیخیال شو و برو گریه کن. نگفته زیاده. ننوشته زیاده. کلمه زیاده. فحش زیاده. داستان زیاده. ولی گوش شنوا مثل این که در حال انقراضه.
#گوش_شنوا_باشیم
فک دردها و سردردهای تنشی لعنتی از الان شروع شدن. تپش قلب و ادرنالین و نورادرنالین. استرس امتحانا، تنهایی، گاسیپ گرل ها و دراماها. برای تحملشون زیادی خسته ام.
امروز فهمیدم قدر سگ از اولویت بندی اهدافم حالیم نیست و خانم ثبی واقعا وقتش رو هدر داده. موسیقی، نوشتن، ورزش، یه بدن سالم و یه روح شاد و سرزنده، یه صورت زیبا، یه کارنامه ی پرفکت و یه خواهر خوب بودن، درامد زایی... اینقدر همه رو میخوام و اینقدر باید عالی باشم که ترجیح میدم تمام مدت روی تختم دراز بکشم و بی الم رو ببینم.
گفتم امروز بلاخره کیوتی پای رو دیدم؟ از ساعت چهار صب تا طرفای ده یازده. قشنگ بود. سه تا کاپل داشت که دوتای فرعی رو از اصلیه بیشتر دوست داشتم.(نوئر>>>>>) الانم اگه نمیشستم به نوشتن میخواستم یکی دیگه شروع کنم. توی پرانتز هم بگم که تایلندی اینقدر دیفیکالت تو ارتباطه که صد رحمت به چینی و روسی. در ضمن، امروز به این نتیحه رسیدم که پرتغالی، اسپنیش و ایتالین واقعا تری تاپ هات لنگوئج هستن. قبول ندارید؟
از لحاظ عاطفی دارم استیبل میشم اما بازم وقتایی هست که با خودم میگم وقتشه برم مثل این ادما که لحستفثل بزنم "بیبیامح دنبالح کاپح میگردمح. پرنصصمح بیاح پیح ویح" و بشم یه " ددیح صردح و خشنح" که روی پرنسسعلیش غیرتیح. متوجهید؟ البته الان حتی کسی هم نیست که ازش خوشم بیاد. ترجیح میدم اگه قراره معجزه بشه و امسال یه وان اند اونلی کنار خودم داشته باشم، خدای مهربون به جاش من رو متناسخ کنه به یکی از کتابام. اینم به همون اندازه غیرممکنه.
سوییتست سین رو دارم توی همون چنلی که مال بلک باکس بود میذارم. خوشحالم که اون کنارمه و میخونه. البته حتی اگه نخونه و نظر نده، بازم بودنش نعمته. واقعا یه وقتایی با خودم میگم خدایا من اگه این دختر رو نداشتم چی کار میکردم؟ من واقعا دوستش دارم و ازش ممنونم.
باید قبل از مهر جزوه ی تاروت، جزوه ی گیاهان دارویی و محرابم رو اماده کنم. امسال با اینا میرم جلو و امیدوارم کمکشون شامل حالم بشه. و همچنین فکر کنم باید از این به بعد به جای قبل از خواب، روزی سیصد جهارصدتا ذکر یونسیه بگم. حالم رو خوب میکنه. واقعنی. هرچقدرم به قضیه بی ربط باشه ولی حالم رو خوب میکنه. متوکل شدن به یه چیز بزرگ تر وقدرتمند تر از خودم یه جورایی کمکم میکنه. (ماچ هوایی رو به خدا*)
لباس خریدم. باید شلوارم رو کوتاه کنم. طرح حنا رو هم به مامان گفتم که بکشه. شاید برم یه ست ناخن هم بگیرم که با اوت فیتم مچ کنم. لیست اهنگا رو تقریبی میدونم و میدونم که اونجا باید با کی چه طوی حرف بزنم، چه نقشی رو بازی کنم و روی کی لیوان اب خالی کنم. نمیخوام برم و میدونم اگه من نرم ناراحت نمیشه. اما باید یه جوری اماده کنم خودم رو.
کاش میشد زمان رو نگه دارم. کاش میشد که فرار کنم و کاش سارا بود که بگوید" با هم فرار میکنیم. خوبه؟" و منم بگم اره. اما عقربه ها وایس نمیستن. نمیتونم فرار کنم و سارا هم نیست. پس... بیخیال.
حرف سارا شد... حرف زدیم سه چهارباری با هم. تولدش رو تبریک گفتم. از کتابام پرسید، از روزش پرسیدم. دلم براش تنگ شده. جدی جدی. به این نتیجه رسیدیم که امسال میتونیم دوست باشیم.
عطرین درونم میگه دلم برای سارا تنگ نشده و برای ادمی که اون برام بود و احساساتی که در من بیدار میکرد تنگ شده و منم موافقم. (اخ که چقدر دلم برای خود عطرین تنگ شده. مدرسه بدون اون و ضحی واقعا جهنمه...) فکر کنم برای دوباره بیدار کردن احساسات مذکور، باید دست به دامن افرودیت بشم. یسری مراسم و اعمال کوچیک هستن که براش انجام میدن. من چون حال ندارم رز کوارتز استفاده میکنم، شمع روشن میکنم، و دست به دامن ستاره ها میشم.
راستی، به نظرم تماشای اسمون ارزون ترین و جواب ترین تراپیه. امتحان کن. موقع ی طلوع و غروب، موقعی که ماه داره توی اسمون پیاده روی میکنه و موقعی که ستاره ها از توی اسمون پاک دست تکون میدن. تماشا کردنش که چطوری یه لحظه ابریه و یه لحظه ی دیگه افتابی، چه طوری به تدریج ظلماتش مثل ابرنگ توی نور محو و بلند میشه... من عاشق نگاه کردن اسمونم. مخصوصا موقع ی طلوع. عاشق روزایی ام که موقع ی طلوح از خواب بیدار میشیم، حرف میزنیم و موزیک گوش میدیم و روشن شدن اسمون رو نگاه میکنیم. نسیم و خنکای اول صبح و صدای موسی کو تقی ها:) عاشق تلاش های ناموفقمون برای وصل کردن ستاره ها به هم.
به اسمون نگاه کن لئو. به اسمون نگاه کن مهربون ترینم:)

_نورا شریفی.
پ.ن: به هر کجا ارزان بودی، من ارزویت کردم. دمی مرا به یاد اور! به ارزویت سوگند.
پ.ن2: در اوج بدنامی ها، تو ابرویم بودی. مرا دگر مران از خود. به ابرویت سوگند...

دلنوشتهیادداشت روزانهروزانه نویسی
۱۷
۳
Nora.sh
Nora.sh
ششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید