
نوشتن غیرممکن به نظر میرسد.
مداوم سر درد و بدن درد دارم و اشکم بیشتر از همیشه دم مشکم است. خودم را با کتاب خفه کردهام.
صدای انفجارر از شب اول هنوز توی گوشم است. دلزدگی و ناامیدی متاثر از شعر گفتنهای شوهر خالهام وقتی که نیشابور بودیم، هنوز ازارم می دهد.
نمیدانم باید چه کار کنم. انرژی و حوصله ی هیچ کاری را ندارم و روضه و عذاداری ی درست حسابی هم نمی رویم. میرویم به سخنرانی یک اقایی خانه ی خاله فائزه گوش میدهیم که من این را نمیخواهم. دلم میخواد برم توی شلوغی هیئت بنشینم، شالم را بکشم روی صورتم و زار بزنم.
چند روزی که خانه ی مامان عذرا میماندیم، یکی دوبار با مامان اینها رفتم روضه ی صبح خانه ی یکی از دوستانشان. سر روضه ی حضرت رقیه، با خودم فکر می کردم که با پانزده سال سن، چه قدر از خانوم سه ساله کوچک ترم.
این که نمی دانم دوران پساجنگ است یا میانجنگ، آزارم می دهد. دیگر توان ندارم. ترجیح میدهم همین الان بمیرم تا یک بار دیگر این دوازده روز را تجربه کنم.
باید این لحظه های ارام را غنیمت بشمرم و پیش مامان و بابا و کوثر باشم اما نمیتوانم. به خودم اجازه ی فکر کردن هم نمیدهم. واقعا نمیدانم باید چه کار کنم. واقعنی ی واقعنی هم کمک میخواهم.