
این روزها که کمتر مینویسم، از همیشه آشفتهتر هستم. افسرده و پریشان و سردرگم. روحم کرخت شده و احساس میکنم در لجن پوشیده شدهام. مسلما علت همه ی اینها "ننوشتن" نیست اما به هر حال...
در واپسین روزهای 1403 هستیم. با تمام وجودم به ته ماندههای سرمای زمستان چنگ زدهام و بهار را انکار میکنم.
«نمیخوای هیچ چیز جدیدی شروع بشه... چرا؟»
_چون نمیخوام همه چیز بدتر از اینی که الان هست بشه. انگار ناخوداگاه هر تغییری رو منفی میدونم.
هیچ چیز خاصی، هیچ کس خاصی، هیچ دوره ی تاریخی، هنر، سبک موسیقی یا فیلم خاصی؟ بله. هیچ. زندگیام را میکنم.
این حس نچسب بی هویتی و گمگشتگی، هرچند وقت یکبار دوباره بر میگردد و یقه گیرم میشود. حرام لقمه ی پدرسوخته.
نزدیک بودن موعد تحویل اثار پربال، بیشتر از چیزی که به نظر میرسد روی من تاثیرگذاشته. شاید بپرسید:« خب مرضت چیه الان؟ مسابقه است دیگه!» و احتمالا هم فقط یک مسابقه است اما... شاید واقعا فقط یه مسابقه است.
نمیدانم که راه سخت تر شده، من خسته شدم یا... اما به هر حال امسال مدام درحال شنا کردنم. این شنا کردنی که میگویم کمترین شباهی به "شناکردن"ی که دوری میگفت ندارد. وسط اقیانوس، توی طوفان، از عرشه انداختندهام پایین و حالا باید برای نجات جانم فرار کنم. ریه هایم میسوزند و دست و پاهایم دیگر توان ندارند و هر لحظه ممکن است بیهوش شوم.
با این حال، بهار نزدیک است. نوازش نسیم را بر پوستم احساس میکنم. بوی شکوفه ها و گلها و خاک خیس و آغوش سبز پرسیفونه...
_نورا
پ.ن: امروز کاراول دو رو شروع کنم. جولیان ان تاپ.