من چیزی برای عرضه کردن به شما ندارم
اصلا مگر آدمیزاد که همه بودش به شبی و
تبی بند است صاحب چیزی هست ؟
با این حال خراب فقط من میمانم
و بندگی هایم که از بندگی چیزی نگویم
بهتر است و دست اخر برای اینکه نا امیدی
نابودمنکند به رحمت خودت پناه می آورم
که هرگز قلب هایی که صدایت میکنند
رها نیمکنی!