فصل اول: مردی که نباید میدیدمش
باران، شیشههای بلند کافه را پوشانده بود.
رها روبهروی بوم نشسته بود و با نوک قلممو، آخرین خطوط نقاشیاش را کامل میکرد.
تابلو تقریباً تمام شده بود.
یک شهر تاریک در شب، چراغهای زرد خیابان و سایهی مردی که پشت به بیننده ایستاده بود.
چهرهی مرد مشخص نبود.
رها همیشه آدمهایی را میکشید که صورتشان را نمیشناخت.
شاید چون کشیدن چهرهی واقعی آدمها سختتر از کشیدن احساساتشان بود.
قلممو را پایین گذاشت.
چند قدم عقب رفت و به تابلو نگاه کرد.
«خوبه...»
اما همان لحظه صدای باز شدن در کافه آمد.
رها سرش را بلند کرد.
مردی وارد شد.
کت مشکی بلند، موهای تیره و چهرهای آرام که هیچ شباهتی به آدمهای معمولی نداشت.
دو مرد دیگر پشت سرش وارد شدند، اما کمی عقب ایستادند.
مرد نگاهی کوتاه به اطراف انداخت.
بعد چشمش روی تابلو ثابت ماند.
روی همان مردی که رها کشیده بود.
رها متوجه تغییر حالت صورتش شد.
فقط برای یک لحظه.
اما آن یک لحظه کافی بود.
مرد جلو آمد.
«این نقاشی رو شما کشیدید؟»
رها قلممو را برداشت.
«بله.»
«این مرد رو میشناسید؟»
رها با تعجب به تابلو نگاه کرد.
«نه. خیالیه.»
مرد چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
«مطمئنی؟»
رها اخم کرد.
«چرا باید دروغ بگم؟»
مرد به تابلو نزدیکتر شد.
این بار صدایش آرامتر بود.
«چون این مرد خیالی نیست.»
قلب رها برای لحظهای ایستاد.
«چی؟»
مرد دستش را داخل جیب کت برد و یک کارت روی میز گذاشت.
رها کارت را برداشت.
نام روی آن را خواند:
آرمان راد
زیر اسمش نوشته شده بود:
مدیرعامل گروه راد
رها این اسم را میشناخت.
تقریباً همه میشناختند.
گروه راد یکی از بزرگترین شرکتهای کشور بود؛ شرکتی که از ساختمانهای عظیم گرفته تا هتلها و پروژههای بینالمللی را در اختیار داشت.
اما آرمان راد فقط به خاطر پولش معروف نبود.
شایعات زیادی دربارهاش وجود داشت.
بعضیها میگفتند آدمی نیست که بتوانی به راحتی مقابلش بایستی.
بعضیها میگفتند دشمنان زیادی دارد.
و بعضیها حتی میگفتند پشت آن شرکت بزرگ، رازهایی هست که هیچکس نباید دربارهشان سؤال کند.
رها کارت را روی میز گذاشت.
«من نمیفهمم این چه ربطی به نقاشی من داره.»
آرمان برای اولین بار مستقیم به چشمهایش نگاه کرد.
«اون مردی که کشیدی...»
کمی مکث کرد.
«شبیه برادر منه.»
رها خشکش زد.
«برادرتون؟»
آرمان سرش را تکان داد.
«چهار ساله که مرده.»
سکوت کافه سنگین شد.
رها دوباره به نقاشی نگاه کرد.
مرد داخل تابلو دقیقاً همانطور ایستاده بود که آرمان توصیف کرده بود.
لباس تیره.
دستها پشت بدن.
سر کمی پایین.
حتی انگشت کوچک دست چپش هم کمی خمیده بود.
رها هیچوقت آن مرد را ندیده بود.
پس چرا نقاشیاش کرده بود؟
آرمان تابلو را نگاه میکرد.
«این نقاشی رو کی کشیدی؟»
«سه روز پیش.»
«و قبل از اون، هیچوقت برادرم رو ندیده بودی؟»
«نه.»
آرمان چیزی نگفت.
اما تلفنش زنگ خورد.
نگاهی به صفحه انداخت و رنگ صورتش کمی تغییر کرد.
تماس را جواب نداد.
رها پرسید:
«مشکلی پیش اومده؟»
آرمان تلفن را خاموش کرد.
«از امروز، اگر کسی دربارهی این نقاشی ازت سؤال کرد، چیزی نگو.»
«چرا؟»
«چون ممکنه آدم اشتباهی اون رو ببینه.»
رها عصبی خندید.
«من فقط یه نقاشم.»
آرمان نگاهش کرد.
«دقیقاً به همین دلیل.»
و قبل از اینکه رها بتواند سؤال دیگری بپرسد، از کافه بیرون رفت.
رها به در خیره ماند.
چند ثانیه بعد دوباره به نقاشی نگاه کرد.
برای اولین بار، از چیزی که خودش کشیده بود ترسید.
چون حالا میدانست آن مرد خیالی نبود.
و بدتر از آن...
کسی که آرمان راد از او میترسید، ظاهراً رها را هم پیدا کرده
فصل اول: قرارداد
رها همیشه فکر میکرد خطرناکترین چیزی که ممکن است یک نقاشی به همراه داشته باشد، این است که کسی از آن خوشش نیاید.
تا آن شب.
تا وقتی که یک غریبه، تابلوی او را به قیمت ده برابر ارزش واقعیاش خرید.
بدون چانه زدن.
بدون حتی یک نگاه دوم.
فقط یک شرط داشت:
«تابلو باید امشب تحویل داده بشه.»
رها به مرد کتوشلواری روبهرویش نگاه کرد.
«چرا؟»
مرد پاکتی را روی میز گذاشت.
«دستور آقای راد هست.»
نام را که شنید، مکث کرد.
آرمان راد.
اسمش را بارها شنیده بود.
صاحب یکی از بزرگترین شرکتهای خصوصی کشور.
بیستوهشت ساله.
ثروتمند.
نفوذدار.
و به طرز عجیبی دستنیافتنی.
عکسهایش همهجا بود، اما خودش تقریباً هیچوقت مصاحبه نمیکرد.
رها پاکت را پس زد.
«من سفارشی کار نمیکنم.»
مرد گفت:
«این سفارش نیست.»
«پس چیه؟»
«یک پیشنهاد.»
«و اگر قبول نکنم؟»
مرد برای اولین بار لبخند زد.
«پیشنهاد هنوز سر جاشه.»
رها با بیحوصلگی گفت:
«پس چرا تهدیدآمیز حرف میزنید؟»
مرد جواب نداد.
فقط بلند شد.
«فردا ساعت هشت صبح، ماشین آقای راد دنبالتون میاد.»
رها خندید.
«من جایی نمیام.»
مرد به سمت در رفت.
«این رو به خودشون بگید.»
در بسته شد.
رها چند ثانیه به در خیره ماند.
بعد زیر لب گفت:
«چه آدمهای عجیبی...»
اما چیزی که نمیدانست این بود که از همان لحظه، اسم او وارد پروندهای شده بود که نباید هیچوقت واردش میشد.
صبح روز بعد، رها جلوی آینه ایستاده بود.
«من قرار نیست برم.»
چند ثانیه بعد کیفش را برداشت.
«فقط میرم بگم نمیام.»
ده دقیقه بعد داخل ماشین مشکیرنگی نشسته بود که شیشههایش آنقدر تیره بود که حتی نمیتوانست خیابان را درست ببیند.
راننده هیچ حرفی نمیزد.
رها بالاخره پرسید:
«خیلی مونده؟»
«پنج دقیقه.»
«این شرکت کجاست؟»
جوابی نیامد.
«من با شما حرف میزنم.»
راننده فقط گفت:
«آقای راد گفتهاند تا رسیدن به مقصد سؤال نپرسید.»
رها چشمهایش را بست.
«من چرا سوار این ماشین شدم؟»
پنج دقیقه بعد، ماشین مقابل ساختمانی عظیم ایستاد.
ساختمان آنقدر بلند بود که رها مجبور شد سرش را بالا بگیرد.
روی نمای شیشهای، فقط یک کلمه نوشته شده بود:
RAD
او وارد ساختمان شد.
افراد زیادی در رفتوآمد بودند.
اما عجیب این بود که وقتی اسم «رها» را گفت، نگهبان بدون سؤال کارت ورود به او داد.
انگار منتظرش بودند.
آسانسور مستقیماً به آخرین طبقه رفت.
در باز شد.
فضا کاملاً ساکت بود.
یک میز بزرگ.
پنجرههایی از کف تا سقف.
و مردی که پشت به او ایستاده بود.
رها همان لحظه شناختش.
حتی بدون دیدن چهرهاش.
«آقای راد؟»
مرد برگشت.
آرمان راد برخلاف عکسهایی که دیده بود، سردتر بود.
نگاهش مستقیم بود و آنقدر آرام که آدم نمیتوانست بفهمد به چه چیزی فکر میکند.
«بالاخره اومدی.»
رها ابرو بالا انداخت.
«فکر نمیکردم انتخاب دیگهای داشته باشم.»
آرمان نگاه کوتاهی به او انداخت.
«داری.»
«چه انتخابی؟»
«اینکه همین الان از اینجا بری.»
رها لبخند زد.
«پس چرا منو آوردید؟»
آرمان به سمت میز رفت و پروندهای را برداشت.
«چون یک سؤال دارم.»
«چه سؤالی؟»
یک عکس روی میز گذاشت.
رها به عکس نگاه کرد.
چهرهی مردی جوان بود.
و خون در رگهایش سرد شد.
مرد داخل عکس...
همان مردی بود که سه شب قبل در خواب دیده بود.
همان مردی که بدون اینکه هرگز دیده باشد، در چند نقاشی مختلف کشیده بود.
رها آرام گفت:
«این کیه؟»
آرمان جواب داد:
«برادر من.»
رها به عکس خیره ماند.
«ولی...»
«چهار ساله مرده.»
سکوت.
آرمان عکس دیگری روی میز گذاشت.
بعد یکی دیگر.
و یکی دیگر.
همهشان نقاشیهای رها بودند.
رها رنگش پرید.
«اینها رو از کجا آوردید؟»
آرمان گفت:
«این سؤال رو من باید از تو بپرسم.»
«من هیچکدوم از این آدمها رو نمیشناسم.»
«اما تو کشیدیشون.»
«نمیدونم چرا.»
آرمان چند قدم نزدیکتر آمد.
«من هم نمیدونم.»
برای اولین بار، چیزی در صدایش تغییر کرد.
نه خشم بود.
نه تهدید.
ترس بود.
خیلی کوتاه.
اما واقعی.
«ولی یک چیز رو میدونم.»
رها نگاهش کرد.
آرمان گفت:
«هرکسی که این آدمها رو میشناخته، الان یا مرده یا ناپدید شده.»
رها بیاختیار یک قدم عقب رفت.
«پس چرا من هنوز زندهام؟»
آرمان چند ثانیه چیزی نگفت.
بعد آرام جواب داد:
«همین چیزیه که من میخوام بفهمم.»
در همان لحظه، صدای شکستن چیزی از پشت در آمد.
هر دو برگشتند.
آرمان فوراً جلوی رها ایستاد.
«پشت من بمون.»
رها با عصبانیت گفت:
«من بچه نیستم.»
آرمان بدون اینکه نگاهش کند، جواب داد:
«نه.»
دستگیرهی در آرام پایین رفت.
«مشکل دقیقاً همینه.»
در باز شد.
و مردی وارد اتاق شد که رها هرگز او را ندیده بود.
اما در دستش...
همان انگشتر نقرهای بود که رها سه شب قبل در نقاشیاش کشیده بود.
آرمان زیر لب گفت:
«لعنتی...»
مرد لبخند زد.
«بالاخره پیداش کردیم.»
رها به آرمان نگاه کرد.
و همان لحظه فهمید:
این دیدار هیچ ربطی به خرید یک نقاشی نداشت.
او به چیزی کشیده شده بود که چهار سال پیش شروع شده بود.
و حالا، خودش وسط آن ایستاده بود.
فصل دوم: حقیقت پشت تابلو
مرد وارد اتاق شد.
آرمان بدون اینکه چشم از او بردارد، گفت:
«اسمت رو نمیدونم، ولی میدونم چرا اومدی.»
مرد لبخند زد.
«پس میدونی چرا دختره رو میخوام.»
رها با تعجب به آرمان نگاه کرد.
«من؟»
آرمان جواب نداد.
مرد جلوتر آمد.
«چهار سال پیش، برادر آرمان قبل از مرگش یک سری مدارک از شرکت خارج کرد. مدارکی که میتونست چند نفر رو به زندان بندازه.»
رها آرام گفت:
«و نقاشیهای من چه ربطی به اون مدارک دارن؟»
مرد خندید.
«هیچکس نمیدونه.»
آرمان ناگهان گفت:
«دروغ نگو.»
مرد نگاهش کرد.
«پس خودت بهش بگو.»
سکوت سنگینی اتاق را گرفت.
آرمان به رها نگاه کرد.
«برادرم نقاشی میکرد.»
رها چیزی نگفت.
«قبل از مرگش، هر چیزی که دربارهی اون پرونده میدونست رو داخل نقاشیهاش پنهان میکرد. اما هیچکدوم از نقاشیها پیدا نشدن.»
رها به تابلوهای روی میز نگاه کرد.
«پس چرا من همون چیزها رو کشیدم؟»
آرمان جواب نداد.
مرد گفت:
«چون برادر آرمان قبل از مرگش، تمام نقاشیهاش رو به یک نفر سپرده بود.»
رها آهسته پرسید:
«چه کسی؟»
مرد لبخند زد.
«مادرت.»
رها خشکش زد.
اسم مادرش مثل ضربهای ناگهانی بود.
مادرش سالها پیش ناپدید شده بود و رها همیشه فکر میکرد او مرده است.
آرمان جلو آمد.
«مادرت زندهست.»
رها با ناباوری گفت:
«از کجا میدونی؟»
«چون سه روز پیش پیامی ازش گرفتم.»
آرمان گوشیاش را روی میز گذاشت.
یک پیام روی صفحه بود:
اگر میخواهی دخترم زنده بماند، دنبال من نیا.
رها به صفحه خیره شد.
دستهایش میلرزید.
«چرا هیچوقت بهم نگفتید؟»
آرمان آرام گفت:
«چون مطمئن نبودم بتوانم ازت محافظت کنم.»
رها به او نگاه کرد.
«و حالا میتونی؟»
آرمان برای چند ثانیه سکوت کرد.
«نه.»
مکث کرد.
«ولی این بار تنها نیستی.»
سه روز بعد، رها آخرین تابلو را کشید.
این بار، مرد داخل نقاشی پشت به بیننده نبود.
چهرهاش مشخص بود.
آرمان.
کنارش زنی ایستاده بود.
مادر رها.
و پشت سرشان...
آتش.
رها قلممو را پایین گذاشت.
آرمان کنار پنجره ایستاده بود.
تابلو را دید و آرام گفت:
«بالاخره تموم شد.»
رها پرسید:
«فکر میکنی پایانش خوبه؟»
آرمان لبخند خیلی کوتاهی زد.
«نه.»
«پس چرا میخندی؟»
«چون این بار خودمون پایانش رو مینویسیم.»
رها به او نگاه کرد.
«آرمان؟»
«هوم؟»
«اگر دوباره مجبور بشم یکی از آدمهای این داستان رو بکشم چی؟»
آرمان نگاهش کرد.
«فقط یک نفر رو نکش.»
«کی؟»
«من.»
رها خندید.
«قول نمیدم.»
آرمان هم برای اولین بار خندید.
بیرون، باران شروع شده بود.
اما این بار رها از صدای باران نمیترسید.
چون بالاخره فهمیده بود چرا تمام آن سالها، بدون اینکه بداند، چهرهی آرمان را در نقاشیهایش میکشیده.
او قرار نبود بخشی از گذشتهاش باشد.
قرار بود بخشی از آیندهاش شود.
و شاید عشق...
همان خطرناکی بود که هیچکدامشان انتظارش را نداشتند.
پایان
بود.