ویرگول
ورودثبت نام
eli
eli
eli
eli
خواندن ۱۰ دقیقه·۳ ماه پیش

سایه‌های گمشده

پرده اول: در سکوتِ آینه

نورا نفسش را حبس کرد. نورِ آبیِ گوشی، تنها روشناییِ اتاقِ خاکستری‌اش بود و روی صورتِ گندمیِ رنگ‌پریده‌اش می‌لغزید. انگشت‌هایش، که کمی می‌لرزیدند، صفحه را بالا و پایین می‌بردند. عکسِ پروفایلِ آریان. همان مردِ قدبلندِ چشم‌سبزِ آشنا. هر روز همین بود. ساعتِ مشخصی، قبل از تاریک شدنِ هوا، وقتی دنیا داشت برای نورا خاکستری‌تر می‌شد، او به اینستاگرام سر می‌زد. به دنیایِ روشنِ آریان.

کودکی‌شان مثل یک خوابِ دور بود. شش سالگی. دویدن در باغِ پدربزرگ، خنده‌های بلندِ آریان، و او… نورا، که از همان روز، دلش را به گرهِ کراواتِ مردانه‌اش باخته بود. اما آن موقع بچگی بود. یا شاید هم نه؟ شاید همان موقع هم، در نگاهِ سبزِ او، چیزی پیدا کرده بود که بعد از این همه سال، هنوز در سینه‌

الان بیست و یک سالش بود. بیست و یک سالِ تمام، عاشقِ مردی که حتی خبر نداشت چنین دختری، با چنین قلبی، هر روز در گوشه‌ی دیگری از شهر، نفسش به نفسِ او بند است. کارش امور اداری بود. نامه‌های اداری، فکس‌ها، تلفن‌های بی‌پایان. دنیایی قابل پیش‌بینی و بی‌رنگ. اما شب‌ها، دنیایش رنگی می‌شد. رنگِ سبزِ چشمانِ آریان، رنگِ گندمیِ پوستِ خودش در آینه، و رنگِ سیاهِ موهایش که مثل شب، بلند بود و تا پایینِ باسنش می‌رسید.

افسردگی مثل یک پتوی سنگین، روی روحش افتاده بود. کلماتِ خوب، جملاتِ شیرین، عشقِ اعتراف‌نشده… هیچ‌کدام راهی به بیرون پیدا نمی‌کردند. هر چه بیشتر به آریان فکر می‌کرد، بیشتر در خود فرو می‌رفت. می‌دانست که آریان از خانواده‌ای پولدار است، دکتر است، مستقل است. و او؟ تنها یک دخترِ معمولی از خانواده‌ای متوسط که تمامِ دارایی‌اش، همین عشقِ خاموش بود. عشقی که اگر روزی اعتراف می‌شد، شاید می‌توانست زندگیش را بسازد، اما نورا جرأتش را نداشت. جرأتِ روبرو شدن با نگاهِ آریان، با سکوتِ او، یا شاید با رد شدنی که برایش از مرگ هم تلخ‌تر بود.آن روز هم مثل هر روز، به عکسِ آریان خیره شد. لبخندِ محوِ روی لب‌هایش، انگار داشت به او می‌گفت: “تو دیده نمی‌شوی.” نورا گوشی را روی تخت انداخت. سکوتِ اتاق، سنگین‌تر از همیشه بود. صدایِ قلبِ خودش را می‌شنید که انگار با هر تپش، آهِ گمشده‌ای را بیرون می‌داد. “کاش… کاش فرصتی بود.

”فصل دوم: برخوردِ دو جهان

هفته‌ای بعد، روزِ برخوردِ سرنوشت از راه رسید. نورا در دفتر اداریِ بیمارستان مرکزی، پشت میزِ شلوغش نشسته بود. پرونده‌ها، فکس‌ها و صدای مداوم تلفن‌ها، تنها چیزی بودند که سعی داشتند ذهنِ خسته‌اش را از آن حفره‌ی خالیِ درونش دور نگه دارند. اما ناگهان، سکوتِ همیشگیِ قلبش با صدای باز شدنِ درِ اتاق شکست.

او وارد شد.

نورا سرش را بلند کرد و در همان لحظه، نفس در سینه‌اش حبس شد. دنیا برای یک ثانیه ایستاد. تمامِ رنگ‌ها از محیط رفتند و تنها یک چیز در برابر چشمانش بود: آریان.

او دقیقاً همان‌طور بود که در عکس‌ها می‌دید، اما هزار برابر زنده‌تر و باصلابت‌تر. قدِ بلندش، شانه‌های پهن و عضلانی‌اش که زیرِ کتِ سفیدِ پزشکیِ بسیار شیک و اتوکشیده‌اش به چشم می‌آمد، و آن حضورِ مقتدرانه که انگار تمام فضا را اشغال می‌کرد. اما وقتی نگاهش را بالا آورد، چشم‌های سبزِ آریان مستقیم به چشم‌های بادمی و خسته‌ی نورا آریان قدمی جلو آمد. بوی ادکلنِ تلخ و گران‌قیمتش، فضایِ اداریِ بی‌روح را تغییر داد. نورا لرزشِ خفیفی را در دستانش حس کرد؛ انگار تمامِ سال‌های سکوت و عشقِ پنهان، حالا می‌خواستند با یک فریاد از گلویش بیرون بزنند.

«ببخشید، برای بررسیِ پرونده‌ی بیمارِ اتاقِ ۴۰۲ اومدم…» صدای آریان بم، آرام و بسیار مردانه بود.

نورا به سختی توانست کلمات را از گلویش بیرون بکشد. «بله… بله، دکتر. یه لحظه… یه لحظه اجازه بدید بررسی کنورا در حالی که سعی می‌کرد با دست‌های لرزانش کاغذ را جابجا کند، احساس می‌کرد تمامِ نگاه‌های آریان دارد پوستِ گندمی‌اش را می‌سوزاند. او نمی‌توانست به چشم‌های سبزِ او خیره شود، چون می‌ترسید تمامِ رازهایش را در نگاهش بخواند. از طرف دیگر، آریان هم متوجه شد؛ متوجه شد که این دخترِ اداری، با آن موهای خرماییِ بلند که از زیرِ پوششِ لباسش بیرون زده بود و چشمانِ غمگینش، با او متفاوت است. چیزی در نگاهِ نورا بود که آریان را برای لحظه‌ای کوتاه، از مسیرِ همیشگی‌اش منحرف کرد. یک نوعِ کششِ نامعلوم، مثل یک نغمه‌ی غمگین که در گوشش طنین‌انداز می‌شد.

«خوبی؟» آریان ناگهان این را پرسید. لحنش، برخلافِ ظاهرِ رسمی‌اش، کمی گرم‌تر شده بود. «رنگِ پریده‌ای…»

نورا فقط توانست لبخندِ تلخی بزند که بیشتر به یک تشنج می‌ماند. «فقط… کمی بی‌خوابی دارم، دکتر. مشکلی نیاو برنگشت. نورا تا زمانی که صدای قدم‌های سنگین و مقتدرانه‌ی آریان را در راهرو نشنید، نفس نکشید. وقتی رفت، نورا خود را روی صندلی رها کرد. قلبش مثل پرنده‌ای زخمی در سینه‌اش می‌زد. او او را دیده بود. واقعاً او را دیده بود. اما این ملاقات، به جای آنکه روحش را شاد کند، تنها خلأ و تنهایی‌اش را بیشتر کرد. او به آریان نزدیک شده بود، اما در عین حال، فاصله‌ی بین آن‌ها، از فاصله‌ی بین زمین و آسمان هم بیشتر بود.

نورا با خودش فکر کرد: «او حتی نمی‌داند که من، با تمامِ وجودم، در هر نفسِ او حضور دارم. او فقط یک دکتر است که با یک کارمند ساده صحبت کرده… اما برای من، این یک ملاقات با خدا بودفصل سوم: امیدِ مسموم

بعد از آن روز در بیمارستان، انگار تمامِ معادلاتِ زندگیِ نورا تغییر کرده بود. او دیگر فقط یک کارمند اداری نبود که با پرونده‌ها سر و کله می‌زد؛ او حالا دختری بود که در هر تپشِ قلبش، صدای قدم‌های آریان را می‌شنید.

این ملاقات‌ها، کم‌کم تکرار شدند. آریان، به شکلی که نورا هرگز فکرش را نمی‌کرد، دیگر فقط یک دکترِ عبورگر نبود. گاهی در ایامِ شلوغی، او برای لحظه‌ای کوتاه به اتاقِ نورا می‌آمد. نه برای پرونده، بلکه انگار برای فرار از سنگینیِ فضایِ بخش‌های جراحی.

«باز هم خسته‌ای، نورا؟»

آریان با این جمله‌ی ساده، هر بار مثل یک جرقه به قلبِ نورا ضربه می‌زد. او از نامِ نورا استفاده می‌کرد. آریان نام او را می‌دانست. این برای نورا، هم بزرگترین لذت بود و هم بزرگتریآریان با این جمله‌ی ساده، هر بار مثل یک جرقه به قلبِ نورا ضربه می‌زد. او از نامِ نورا استفاده می‌کرد. آریان نام او را می‌دانست. این برای نورا، هم بزرگترین لذت بود و هم بزرگترین شکنجه.

یک عصر، وقتی بارانِ ملایمی به شیشه‌های بیمارستان می‌کوبید، آریان کمی طولانی‌تر در اتاق ماند. نورا، در حالی که سعی می‌کرد با نگاه کردن به مانیتور، از نگاهِ سبز و نافذِ او فرار کند، حس می‌کرد تمامِ وجودش در حالِ ذوب شدن است.

آریان، با آن هیبتِ مردانه و آرامشِ عجیبی که داشت، از روزهای پرفشارش گفت. از فشارهای خانواده، از مسئولیت‌های سنگینِ پزشکی و از تنهاییِ عجیبی که در او، با وجودِ همه چیز، موج می‌زد. نورا، در سکوت، با تمامِ وجود به او گوش می‌داد. او می‌خواست به آریان بگوید: «من درکت می‌کنم… من تمامِ سال‌های زندگی‌ام را فقط با تماشایِ تو، درک کرده‌ام. من می‌دانم تنهاییِ تو چه رنگی است.»

اما او فقط سر تکان می‌داد و می‌گفت: «بله دکتر… واقعاً سختدر آن لحظات، نورا احساس می‌کرد در یک رویا سیر می‌کند. او فکر می‌کرد شاید… شاید این همانی است که شش سال پیش در باغِ پدربزرگ آرزو می‌کرد. شاید این شروعِ یک داستانِ عاشقانه است. او به تدریج، به این ملاقات‌های کوتاه، وابسته شد. این “امیدِ کوچک” مثل یک سمِ شیرین در رگ‌هایش جاری شد. او فکر می‌کرد شاید اگر کمی بیشتر تلاش کند، اگر کمی بیشتر در کنارش باشد، آریان بالاخره او را به عنوان یک “زن” می‌بیند، نه فقط یک “همکار”.

اما حقیقت، مثل سایه‌ای سیاه در گوشه‌ی اتاق ایستاده بود. آریان، هرچقدر هم که با نورا مهربان بود، هرچقدر هم که در صحبت‌هایشان صمیمیت بود، همیشه یک دیوارِ نامرئی وجود داشت. دیواری از جنسِ طبقه اجتماعی، از جنسِ زندگی‌های متفاوت، و از جنسِ واقعیتی که نورا از آن می‌ترسید: آریان، نورا را فقط به عنوان یک دوست یا یک همکارِ مهربان می‌دینورا در دل‌هایش، این امیدِ مسموم را تغذیه می‌کرد. او فکر می‌کرد این نزدیکی‌ها، پیش‌آگهیِ یک پیوند است. اما او نمی‌دانست که هر لحظه از این نزدیکی، در واقع دارد قدمی به سمتِ سقوطِ بزرگتر می‌گذارد. او نمی‌دانست که وقتی فاصله کم می‌شود، شکافِ بین واقعیت و رویا، عمیق‌تر و دردناک‌تر می‌شود.

او در حالِ غرق شدن در امیدی بود که هیچ ساحلی برای آن نداشت .

فصل چهارم (پایان): میراثِ سکوت

سقوط، همیشه با یک صدای بلند شروع نمی‌شود. گاهی سقوط، مثل نورا، در سکوتِ مطلق، در تاریکیِ یک اتاقِ کوچک و در میانِ لرزشِ خفیفِ دست‌ها اتفاق می‌افتد.

امیدِ مسموم، بالاخره تمام شد. آن روز، نورا با تمامِ قلبش، با تمامِ آن سال‌های انتظار، جرأت کرد. او می‌خواست فقط یک بار، فقط یک بار، آریان را از دور، از میانِ آن دیوارِ نامرئیِ طبقه و جایگاه، بیرون بکشد. او برای او نامه‌ای نوشت؛ نه یک نامه‌ی اداری، نه یک گزارش، بلکه تمامِ آن چیزی را که شش سال بود در گلویش گیر کرده بود. تمامِ آن عشقی که از شش سالگی، از آن روزهای بچگی در باغ، در رگ‌هایش جاری شده او نامه را به دستِ آریان رساند. انتظار داشت دنیا منفجر شود، یا شاید هم، انتظار داشت آریان او را در آغوش بگیرد و بگوید: «من هم همیشه منتظرت بودم.»

اما واقعیت، تندتر و بی‌رحمانه‌تر از هر رویا بود.

آریان با آن چشمانِ سبز و آرامش، با آن نگاهِ مهربانی که نورا همیشه اشتباه گرفته بود، با او صحبت کرد. او نه خشمگین شد، نه با انزجار نگاه کرد؛ او فقط… متأسف شد. او با لحنی که برای نورا مثل برخوردِ تیغه‌ی یخ بود، گفت: «نورا… من واقعاً از آشنایی با تو خوشحالم، تو دخترِ بسیار مهربان و بااحترامی هستی… اما من هرگز… هرگز نتوانستم به تو به آن شکلی که تو می‌خواهی، نگاه کنم. من تو را فقط به عنوان یک همکارِ خوب می‌شناسم.»

همین بود. «همکارِ خوب».

آن کلمات، مثل یک تیرِ زهرآلود، تمامِ آن ساختمانِ روانی که نورا با تمامِ وجودش ساخته بود را ویران کرد. او به خانه‌اش برگشت، اما دیگر خانه‌ای نبود؛ فقط یک فضایِ خالی و سرد بود. افسردگی، که پیش از این مثل یک پتوی سنگین روی او بود، حالا تبدیل به یک دریایِ خروشان شد که او را به اعماق می‌کشید. او دیگر نمی‌توانست با آن تصویرِ خودشان در آینه روبرو شود. او دیگر نمی‌توانست به صدایِ خود او می‌دانست که آریان، با تمامِ ثروت و موفقیت و زیبایی‌اش، در دنیای دیگری است. دنیایی که جایی برای یک دخترِ اداریِ تنها و غرق در افسردگی نداشت.

یک شب، وقتی بارانِ سنگینی می‌بارید و آسمانِ شهر مثل قلبِ نورا سیاه بود، نورا تصمیم گرفت. او می‌خواست این سنگینی را تمام کند. او می‌خواست از این انتظارِ بی‌پایان، از این عشقِ یک‌طرفه‌ی قاتل، رها شود. او می‌خواست جایی برود که دیگر نه خبری از چشم‌های سبز باشد و نه خبری از آن امیدِ مسموهفته‌ها بعد، وقتی خبرِ مرگِ ناگهانی و غم‌انگیزِ نورا در بیمارستان پیچید، آریان برای اولین بار، واقعاً به نورا فکر کرد. او با خودش می‌گفت: «چرا؟ او که خیلی آرام بود… او که هیچ مشکلی نداشت…» او حتی نمی‌دانست که آن دخترِ آرام، در هر لحظه، در حالِ فروپاشی بوده است.

روزِ خاکسپاری، آسمانِ خاکستری بود. روی قبرِ ساده و کوچکِ نورا، میانِ گل‌های بی‌رنگ، کلماتِ کوتاهی حک شده بود که وقتی آریان آن‌ها را خواند، برای اولین بار، چشمانِ سبز و مقتدرش، اشکبار شد.

روی سنگِ قبر، نوشته شده بود:

«همیشه برای فرصت نکردن، زندگی در کنار تو، ناراحت می مانم. در برابرِ آن سنگِ سرد ایستاده بود. او حالا می‌فهمید. او می‌فهمید که آن “همکارِ خوب” چقدر تنها بوده. او می‌فهمید که آن نگاه‌های مهربانِ او، چقدر می‌توانست کشنده باشد. او حالا فرصت داشت، اما برای چه؟ برای خواندنِ کلماتی روی سنگی که دیگر هرگز رنگِ گندمیِ پوستِ نورا را نداشت.

نورا رفت، اما سایه‌ی او، تا ابد در راهروهای بیمارستان و در خاطره‌ی یک دکترِ چشم‌سبز، ماند؛ به عنوانِ زیباترین و تلخ‌ترینِ اشتباهاتِ زندگیم.

پایانی تلخ و بر اساس واقیعت .

زنده نگهش داشته بود.

امیدحقیقت
۱
۰
eli
eli
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید