نام مرد: ( آریا - مردی با نگاهی سرد، بسیار ثروتمند و تسلططلب)
نام دختر: ( رها - زنی باهوش، مستقل و کسی که هیچکس نمیتواند با زور او را کنترل کند)
محل قرارگیری: یک جلسهی بسیار مهم برای تصاحب یک شرکت .
بازیِ خطرناک
صدای برخورد پاشنهی کفشهای رها بر کفِ مرمرین سالن انتظار، مثل طبل در گوشهایش میپیچید. او با لباسی مشکی و چسبان که هر خط از بدن ظریف اما قدرتمندش را نشان میداد، وارد اتاق شد. رها نمیخواست فقط برنده شود؛ او میخواست آریا را در هم بشکند.
آریا، مردی که ثروت و قدرت در رگهایش جریان داشت، پشت میز بزرگش نشسته بود. وقتی رها وارد شد، او سرش را بلند نکرد، اما لبخندی کج و پر از معنا روی لبهایش نشست. رها با گامهای بلند جلو رفت و بدون اجازه، روبروی او نشست.
آریا ناگهان از جای خود بلند شد. او دور میز چرخید و درست پشت صندلی رها ایستاد. رها حس کرد گرمای نفسهای مرد را پشت گردنش حس میکند. آریا خم شد، دستش را روی شانهی رها گذاشت و با صدایی که مثل بمب در گوش رها میترکید، زمزمه کرد: «فکر کردی میتونی توی این بازی برنده بشی، رها؟»
رها سعی کرد صدایش نلرزد: «من اینجا نیستم که بازی کنم، آریا؛ من اینجام که تو رو شکست بدم.»
آریا نیشخندی زد و ناگهان، تمام فاصلهها را از بین برد. او رها را از صندلی بلند کرد و به سمت خودش کشید. رها میخواست مقاومت کند، اما قدرت دست او نبود. آریا لبهای داغش را روی لبهای رها گذاشت.
رها نفسش بند آمده بود. گرمیِ لبهای او تمام بدن رها را به لرزه انداخت. او مات و مبهوت مانده بود، نمیدانست باید هلش دهد یا به او بچسبد. آریا با ولع و عطش، از لبهای او کام میگرفت؛ طوری که رها احساس میکرد اکسیژن در اتاق تمام شده است. وقتی آریا بالاخره عقب کشید، رها با نفسنفسهای مقطع و چشمانی که از شدت هیجان و شوک گرد شده بود، به او خیره ماند.
آریا در حالی که نگاهش با ولعی بیحد و حصر به رها میدوخت، نیشخندی زد و گفت: «تو مال منی، رها… از این لحظه به بعد، دیگه هیچ رقابتی وجود نداره.»
رها که نفسش هنوز بر نمیگشت، سعی کرد با آخرین ذرههای غرورش اعتراض کند: «من… من وسیلهی تو نیستم… من رقیب تو هستم!»
آریا نگاهش را از گوش او به چشمان رها دوخت. چشمان رها که در میانهی این جنگِ میانِ عشق و نفرت، کدر و خیس شده بود، تمام حرفهای او را میزد. آریا لبخندی آرامتر زد، لبخندی که دیگر بوی رقابت نمیداد، بلکه بوی تسلیم و مالکیت میداد.
او دوباره سرش را پایین آورد، اما این بار نه برای جنگ، بلکه برای پیوند خوردن به او. رها که دیگر توان مقاومت نداشت، چشمانش را بست و اجازه داد تمام دنیایش در گرمای آغوش او غرق شود. رقابت تمام شده بود؛ حالا فقط عشق بود، عشقی که از دلِ آتشِ جنگ بیرون آمده بود.
پایان