
سحری ناب بود
لب به لب خاموش
کوچه کوچه خفته در شعر سکوت
پیش چشمان سپید افق
شب تیره کم کمک رو به غروب
گیسوان سیاه او دیگر
به سپیدی صبح می نمود.
در سپیدی زلفانش
یک به یک ستاره ها خاموش
در میانه ی این غروب و طلوع
در دل سکوت سحر
آرام آرام و بی صدا
شبِ خاموش و لبان قرآن خوان
همه جا در سکوت خفته بود
اما
لب قرآن خوان تو هنوز
آیه می چید از لبان خدا
کوچه باغ های کنار لبت
پر باغ های عاشقانه بود.
کوچه باغ عاشقانه های بهار
باغ انگور بود انگار
سبز و قرمز و یاقوتی
جرعه جرعه می چکید شرابِ سرخ
از میان لبانِ قرآن خوان
باغ از شبنم صبح نم زده بود
بوی عطر خاک می پیچید
سایبان انگور و انار
بر سرم تا ته کوچه می رقصید
جویِ آبی روان روان جاری
در کنارش غنچه یک به یک خندان
پیروهن چاک کرده عطر می ریخت
از فلق گرفته تا کوثر و ناس
توبه و تین و مریم و یاسین
آیه آیه، سبد سبد پر بود
پیچ در پیچ تا ته کوچه
ته کوچه دوباره دیدم من
مِی سرخ و لبان قرآن خوان.
???
نویسنده
راضیه قاطعی (بهار) تابستان ۱۴۰۰