در دشت پرنده خیز خیالم
تمام واژههای عاشقانه را
به پرواز در میآورم
و دلم را به جرم پاکترین گناه
همان کتمان عشق
به صلیب میکشم
میبارم شوره زارهایم را
میشویم
زجه میزنم ،
مانند آسمانی که تندبادهایش را
بی هدف پخش میکند
تمام افکارم به یکباره شبیه شعلههای خاکستر گُر میگیرند
تسلیم افکار مخدوشم نمیشوم
باید سبز شوم
جان بگیرم
و عشق را در قلب تپنده ام بپرورانم
من عاشقترین فریاد سکوتهای خوش دردم
#میترا_رحمتی(قاصدک)