
"انجماد عشق"
به مخفیگاه خاطراتمان پناه میبرم و خود را تنگ در آغوش میکشم
زمان، زورش را به رخم میکشد و در سراشیبی لحظات ، پیکر مچاله شده ام را بارانداز میکند
خاک میشوم بر کف
چشمان شرمسارم از هجوم درد در خود میلولد
شتکهای بی امان باد بر پنجره
نگاههای ممتدِ عکسِ قاب شده
هجوم خاطراتِ بر باد رفته
و دردی که مرا، از من گرفته
و انجماد عشقی بر مدار صفر درجه
در من رژه میروند
دیگر بر نخواهد گشت زیباییِ آن روزهای رفته