تو در حاشیه دنیا نشسته ای/ و من روی آتشفشان خاموش/ واژگان تهی از حروف /در سایه در ایستاده اند /مهتاب بر مارمولک خفته میتابد/ از آسمان کولی ماهی می بارد/ آن سوی پنجره سرباز ها ایستاده اند/ پولاد آبداده از برای مرگ/ کافکا در کرانه بر صندلی نشسته است/ گویی به آهنگی می اندیشد که دنیا را می جنباند/ آنگاه که قلبت خسته است /سایه ابوالهول بی جنبش/ به دشنه ای بدل می شود که رویایت را می درد/ انگشتهای دختر مغروق/ در پی سنگ مدخل است و بیش از این /لبه دامن نیلگونش را بالا میگیرد/ به کافکا در کرانه خیره میشود