ویرگول
ورودثبت نام
وآفیم
وآفیمدوستدار شعر و معلمی🌊
وآفیم
وآفیم
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

چند یادداشت کوتاه

به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان


یادداشت اول

نگرانی

یه روز که داشتم از دانشگاه برمی‌گشتم، سه تا پسر بچه رو دیدم که به نظرم نهایتا ۱۱ ، ۱۲ سالشون بود. اونا داشتن برعکس من میومدن. یعنی من داشتم وارد کوچه می‌شدم و اونها داشتن می‌رفتن بیرون.


یکی شون یه سمت کوچه بود و دوتای دیگه اون سمت. بلند حرف می‌زدن. چند لحظه از کنار هم رد شدیم و تو این فاصله حرفاشونو گوش دادم.


اون دوتا داشتن به اون یه نفر بد و بیراه می‌گفتن خیلی هم عادی و معمولی! انگار اصلا به ذهنشون هم خطور نکرده که خوب نیست این حرفا. انقدررر عادی بودن که من یکم گذشت تا فهمیدم چی می‌گفتن! ولی واقعا زشت بود. همینجوری که داشتم برمی‌گشتم با خودم می‌گفتم اینا رو هم مگه میشه تربیت کرد؟ کاش اگه قراره حاصل تلاش منم اینجوری بشه خدا خودش یه صبری بهم بده که کنار نکشم. من اصلا از این طاقتا ندارم.



یادداشت دوم

دردی در اعماق قلب!

دلم خیلی برای فلسطین می‌سوزه. وقتی تصاویر رو نگاه می‌کنیم و وقتی گزارش از غزه پخش میشه واقعا نمی‌تونم تحمل کنم... ولی دنیا هنوز قشنگیاشو داره. مثل حمایت مردم جاهای مختلف دنیا از فلسطین. فریادهایی که توسط زبونای جورواجور کره‌ی زمین زده میشه. از اسپانیا و آمریکا و شرق آسیا و کشورهای مختلف..



یادداشت سوم

کمی در مورد درس‌های دانشگاه

بعضی وقتا درسامون خیلی شیرین میشن.

من عاشق معلمایی بودم که مورد اول رو رعایت می‌کردن.

مورد آخر یکم سخته. این‌طور نیست؟ اینکه با بچه‌ها صمیمی باشی ولی خودت رو یکی از جمع اونها ندونی.


یه درسی داریم که عنوانش هست: مبانی و اصول آموزش و پرورش. یعنی اول که باهاش مواجه شدم با خودم گفتم این دیگه چیه. چه درس نچسبیه. ولی نظرم برگشت. چون استادش خیلی خوبه و بخش زیادی از کلاسش رو می‌ذاره برای آموزش روش‌های به درد بخوری که خودش انجام میده برای آموزش و پرورش واقعی بچه‌ها. خلاصه با اینکه من یکم با تیپ شخصیتی‌ای که این استادمون داره راحت نیستم ولی ازش خیلی خوشم اومده.



یادداشت چهارم

دست به یکی حافظ و یک دوست برای شادی من!


یه ذره دلگیر بودم که به طور جالبی یه دوستی که ازش انتظار نداشتم بهم یه هدیه‌ی کوچیک داد. واقعا خوشحال و دلگرم شدم. تازه بعدشم یه مصرعی که تو ذهنم تکرار می‌شد: "نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی" رو جستجو کردم و شعرش رو که مال حافظ بود خوندم:

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی


نقد عمرت ببرد غصه‌ی دنیا به گزاف

گر شب و روز در این قصه‌ی مشکل باشی


هیچی دیگه منم گفتم نذارم غصه‌ی دنیا به گزاف نقد عمرم رو ببره و سعی کردم حال خودمو عوض کنم...


امیدوارم شما هم وقتی دلگیر چیزای بیهوده میشید اینطوری خدا براتون چندتا دلیل بچینه که لبخند بیاد روی لبتون.


معلمفلسطیندانشگاههدیهحافظ
۲۲
۱۶
وآفیم
وآفیم
دوستدار شعر و معلمی🌊
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید