
بهنظر میرسید ماجرا تمام شده.
قاتل مشخص بود.
انگیزه روشن شده بود.
نقشهی صحنهسازی توضیح داشت.
هر قطعه سر جای خودش قرار میگرفت.
اما آرتور وِیل هنوز آن حالت «تمام نشده» را در چهره داشت.
الینا که این را فهمیده بود، آهسته پرسید:
«چرا هنوز مثل کسی که جواب آخر را نگرفته، نگاه میکنید؟»
آرتور به مارتین نگاه کرد.
«چون او هنوز یک بخش را نگفته.»
مارتین گفت:
«همهچیز را گفتم.»
«نه. نگفتید چرا بطری ویسکی را دستکاری کردید.»
کتابخانه دوباره منجمد شد.
جولین گفت:
«چی؟»
ویکتور با تندی گفت:
«من گفتم من هم از آن ویسکی خوردم.»
آرتور گفت:
«بله. اما نه از همان گیلاس.»
او از جیبش کاغذ کوچکی بیرون آورد.
«وقتی مارتین بیرون رفته بود، من داخل سینی نوشیدنی را نگاه کردم. ته یکی از گیلاسها رسوب بسیار خفیفِ سفیدرنگی بود. اگر کسی چند دقیقه زودتر آن گیلاس خاص را برداشته بود، احتمالاً الان در این اتاق نبود.»
الینا با وحشت گفت:
«تو میخواستی یکی دیگر را هم بکشی؟»
مارتین سکوت کرد.
آرتور گفت:
«چه کسی هدف بود؟»
جولین گفت:
«من؟»
ویکتور گفت:
«یا من؟»
آرتور نگاهش را از مارتین برنداشت.
«نه. هیچکدام.»
بعد خیلی آرام، شمرده و سرد گفت:
«هدف، من بودم.»
سه نفر دیگر با بهت به او نگاه کردند.
الینا گفت:
«شما؟»
آرتور سر تکان داد.
«از وقتی وارد عمارت شدم، او فهمید من بعضی چیزها را زودتر از بقیه میبینم. اگر من پیش از رسیدن پلیس میمردم—در طوفانی که راهها بسته است—همهچیز میتوانست باز هم روی یکی از این سه نفر بماند.»
جولین زمزمه کرد:
«پس برای همین خواستید همان بطری را بیاورد…»
«بله. میخواستم ببینم دستپاچه میشود یا نه.»
ویکتور به مارتین خیره شد.
«تو حتی بعد از اعتراف هم هنوز داشتی بازی میکردی.»
مارتین برای نخستین بار لبخندی بسیار خفیف زد.
«نه آقای هیل. بازی خیلی قبلتر شروع شده بود.»
آرتور گفت:
«و حالا به پایان رسیده.»
اما هنوز هم، آن نگاهِ پایانِ کامل در صورتش نبود.
همه خسته، متلاشی و سردرگم بودند.
الینا بهسختی نفس میکشید.
جولین دیگر حالت خشم نداشت؛ انگار ناگهان فهمیده بود تا چه اندازه نزدیکِ سقوط کامل بوده.
ویکتور با دستانی بهظاهر ثابت، لبهی صندلی را گرفته بود.
مارتین ایستاده بود. نه فرار میکرد، نه انکار.
منطقی بود که داستان همینجا تمام شود.
هر خوانندهای همینجا قاتل را یافته، نقشه را فهمیده، و شوکه شده بود.
اما آرتور وِیل هنوز چیزی را نگفته بود.
او ساعت جیبی امیلیا را یک بار دیگر روی میز گذاشت و گفت:
«یک سؤال آخر، مارتین. وقتی امیلیا گفت “پس خودش است”، واقعاً منظورش شما بود؟»
مارتین بیدرنگ گفت:
«بله.»
آرتور پرسید:
«مطمئنید؟»
«کاملاً.»
«دروغ است.»
این کلمه مثل تیغه در اتاق نشست.
مارتین اینبار واقعاً جا خورد.
آرتور ادامه داد:
«شما قاتل امیلیا هستید. در این شکی نیست. اما او پیش از مرگ، به چیز دیگری پی برده بود. چیزی که شما فقط بعداً از آن باخبر شدید.»
الینا گفت:
«دیگر چه چیزی مانده؟»
آرتور آهسته گفت:
«اینکه امیلیا اصلاً قصد نداشت با جولین ازدواج کند… چون قبلاً، در سکوت، وصیتنامهاش را تغییر داده بود.»
جولین با صورت سفید گفت:
«چی؟»
«و نه به نفع خودش. نه به نفع شما. نه حتی به نفع خانوادهی ورن.»
ویکتور گفت:
«پس به نفع چه کسی؟»
آرتور نگاهش را به الینا دوخت.
الینا بیحرکت ماند.
«به نفع الینا مرسر.»
صدای باران دوباره شنیده شد؛ اما حالا مثل صدای دورِ جمعیتی بود که از پشت دیوار ایستاده باشند.
جولین زمزمه کرد:
«نه…»
ویکتور با ناباوری گفت:
«دوست صمیمی؟»
آرتور گفت:
«نه فقط دوست صمیمی.»
بعد رو به الینا کرد:
«شما چیزی هستید که این خانه هرگز اجازه نداد با صدای بلند گفته شود.»
الینا چشمانش را بست.
آرتور ادامه داد:
«امیلیا و شما سالها پیش، در مدرسهی شبانهروزی، رابطهای فراتر از دوستی داشتید. بعد از مرگ پدر امیلیا، این رابطه قطع نشد، فقط پنهان شد. نامزدی با جولین تا حدی پوشش اجتماعی بود. و امیلیا امشب میخواست فردا صبح هم راز تولدش را علنی کند، هم نام جولین را کنار بزند، و هم در وصیتنامهاش همهچیز را به کسی بسپارد که واقعاً دوستش داشت.»
الینا آهسته گریه نکرد؛ فقط انگار درون خودش فروریخت.
«از کجا فهمیدید؟»
آرتور گفت:
«از یادداشت نیمهسوختهای در شومینهی اتاق امیلیا. فقط سه کلمهاش سالم مانده بود: “نه دیگر پنهان”. و از نامهای که در آستر صندوقچه، نه داخل آن، مخفی شده بود. نامهای که مارتین هرگز ندید.»
مارتین سرش را برگرداند.
برای نخستین بار، ترسی واقعی در صورتش بود.
آرتور گفت:
«بله. شما برای هیچ، او را کشتید. آن فاجعهای که میترسیدید رخ دهد—افتادن ثروت به دست جولین—اصلاً قرار نبود رخ دهد. امیلیا قبل از مرگ، جولین را کنار گذاشته بود. و میخواست با الینا برود.»
جولین از جا بلند شد.
«این مزخرف است—»
اما صدایش حتی برای خودش هم قانعکننده نبود.
الینا در نهایت سر بلند کرد. چشمانش پر از اشک بود.
«درست است.»
این دو کلمه، از هر اعترافی سنگینتر بود.
او به سختی ادامه داد:
«قرار بود فردا صبح برویم. او گفت دیگر از سایهبودن خسته شده. گفت اول حقیقت تولدش را روشن میکند، بعد نامزدی را بههم میزند، بعد… بعد هرچه شد، با هم تحمل میکنیم.»
جولین روی صندلی سقوط کرد.
ویکتور فقط به نقطهای نامعلوم نگاه میکرد.
مارتین پیر شده بود؛ نه در سالها، در همان چند ثانیه.
آرتور بهآرامی گفت:
«و این همان چیزی بود که هیچکدامتان حدس نزده بودید. هر سه فکر میکردید مرکز تصمیم امیلیا خودتان هستید. اما هیچکدام نبودید.»