
هانا اول شروع کرد.
– خب… به نظرم این ساعت، یه جور «یادگار»ه. شاید یه شب، ساعت ۹:۱۷، یکی که خیلی دوستش داشت، از این در رفت بیرون و دیگه برنگشت.
توماس فنجانش را برداشت و آرام مزهی تلخ اسپرسو را چشید.
– کلاسیک و رومانتیک.
هانا شانه بالا انداخت.
– همهچیز هم لازم نیست پیچیده باشه، گاهی یه دلشکستگی ساده، یه کافه کامل رو تعریف میکنه.
الیاس، کمی جلوتر خم شد.
– ولی به نظرم، چیزی که یه کافه رو نگه میداره «احساس» نیست، «دلیل»ه.
رو به لوکاس کرد.
– مثلاً به نظرم ۹:۱۷ زمان یه حادثهست. شاید آتیشسوزی، شاید دعوا، شاید یه تصادف درست جلوی کافه.
لوکاس به جای جواب دادن، فقط با انگشتش روی میز ضرب گرفت.
– جالبه. ادامه بده.
الیاس ادامه داد:
– یه آدمی تو اون ساعت، اینجا بوده. بعد یه اتفاقی میافته. تو تصمیم میگیری ساعت رو همونجا نگه داری، تا همیشه یادت بمونه. نه به خاطر خود اتفاق، بلکه به خاطر تصمیمی که بعدش گرفتی.
توماس آه کوتاهی کشید.
– شما دو نفر خیلی رمانتیک به قضیه نگاه میکنید. من یه جور دیگه میبینمش.
هانا با کنجکاوی پرسید:
– وکیلطور؟
– واقعبینطور.
توماس انگشتش را به سمت ساعت گرفت.
– به نظر من، این ساعت یه «داستان فروشی»ه. یه ابزار برای اینکه هرکی بیاد اینجا، یه سؤال تو ذهنش شکل بگیره و بمونه، دوباره هم برگرده. یعنی لوکاس خیلی خوب میدونه که اگه ساعت درست کار کنه، نصف هویت این کافه میره هوا.
لوکاس، با همان آرامش همیشگی گفت:
– پس تو فکر میکنی هیچ اتفاق خاصی نیفتاده؟
توماس شانه بالا انداخت.
– شاید افتاده، شاید هم نه. ولی حتی اگه هم افتاده باشه، احتمالاً خیلی معمولی بوده؛ شاید یه ساعت ساده خراب شده و تو دیدی این «خرابی»، داستان جذابی میسازه. پس تصمیم گرفتی همونجا نگهش داری.
هانا با تعجب نگاهش کرد.
– تو هیچ جادویی برای زندگی قائل نیستی؟
توماس لبخند تلخی زد.
– من هر روز با قرارداد و اختلاف و دعوا سر پول سروکار دارم. اگر جادویی هم باشه، احتمالاً جاش اینجا نیست.
الیاس دست به ساعت مچیاش نگاه کرد.
– سؤال من اینه، لوکاس…
– بپرس.
– دقیقاً چند ساله این ساعت کار نمیکنه؟
لوکاس برای اولین بار جواب مشخصی داد.
– بیست سال. تقریباً دقیق.
هانا چشمهایش گرد شد.
– بیست سال؟ یعنی اون شب… هرچی بوده… بیست سال پیش اتفاق افتاده؟
لوکاس سرش را تکان داد.
– بیست سال و چند ماه. نه کمتر، نه بیشتر.
توماس گفت:
– بیست سال زمان خوبیه برای ساختن یه افسانه.
هانا زیر لب گفت:
– یا برای فراموش نکردن یه نفر.
باران کمی شدیدتر شده بود. چند لحظه، فقط صدای قطرهها و قاشقخوردن به دیوارهی فنجانها شنیده میشد.