
سکوتِ پس از حرفهای لوکاس، مثل لایهای از غبار نرم روی میز نشست. هر سه نفر به فنجانهای خود خیره شده بودند؛ گویی حقیقت نه در عقربههای ساعت، بلکه در تهماندهی نوشیدنیهایشان پنهان شده بود. در آن لحظات، هر کدام به برداشتی رسیده بودند که با دنیای خودشان همخوانی داشت.
هانا قلمش را لای دفترچه گذاشت. او فهمیده بود که برای یک نویسنده، هیچچیز مرگبارتر از «پاسخ قطعی» نیست. او با خود فکر کرد: «مهم نیست ۹:۱۷ چه اتفاقی افتاده. مهم این است که این ساعت، حفرهای در زمان ایجاد کرده تا هر کس بتواند آرزوها یا دردهای خودش را در آن جا بدهد. لوکاس یک ساعت را متوقف نکرده، او یک “فضا” برای تخیل ساخته است.» برای او، ساعت ۹:۱۷ نماد تمام حرفهایی بود که جرئتِ گفتنشان را نداشتیم.
توماس، که همیشه با اعداد و اسناد سر و کار داشت، به شکافِ ریز روی شیشهی ساعت نگاه کرد. او دیگر به دنبال مچگیری از لوکاس نبود. او به این نتیجه رسید که حتی اگر این یک استراتژی تجاری باشد، «ایمانِ» مشتریها به آن معما، به آن واقعیت بخشیده است. او با خود گفت: «حقیقت آن چیزی نیست که رخ داده، بلکه آن چیزی است که ما باور میکنیم. اگر این ساعت میتواند سه غریبه را چهل دقیقه به فکر فرو ببرد، پس کارش را دقیقتر از هر ساعت سالمی در جهان انجام میدهد.»
الیاس اما، به لوکاس نگاه میکرد. نگاهِ تحلیلگر او حالا به یک «کشفِ انسانی» رسیده بود. او فهمید که لوکاس از قصد داستان را ناقص رها کرده، چون خودش هنوز در میانهی آن داستان ایستاده است. الیاس در ذهنش فرمولی چید: «لوکاس، همان کسی است که ماند. و آن ساعت، نه یک ابزار، بلکه یک “لنگر” است تا او را در لحظهای که بیشترین معنا را برایش داشته، ثابت نگه دارد. او نمیخواهد ساعت را تعمیر کند، چون میترسد با حرکت عقربهها، خاطرهی آن کسی که قول داده برگردد، برای همیشه در جریان زمان حل شود و برود.»
لوکاس، که انگار سنگینیِ این نگاهها و فکرها را حس میکرد، بلند شد تا فنجانهای خالی را جمع کند. او میدانست که امشب، سه نسخهی متفاوت از «۹:۱۷» از این کافه بیرون خواهد رفت، و این دقیقاً همان چیزی بود که او میخواست..