
باران آرام و ریز روی شیشههای کافه میکوبید. بخار چای از لیوانهای شیشهای بالا میرفت و بوی قهوه و نان تازه فضا را پر کرده بود. کافه کوچک بود، با دیوارهای آجری و چراغهای زرد کمنور؛ آنقدر صمیمی که آدم حس میکرد وارد عکس قدیمیای شده که سالها روی دیوار مانده باشد.
روی دیوار روبهروی در، ساعتی قدیمی آویزان بود. عقربههایش سالها بود روی یک ساعت ثابت مانده بودند: ۹:۱۷.
صاحب کافه، مردی حدوداً پنجاهساله با موهای جوگندمی و ریش مرتب، پشت پیشخوان ایستاده بود. اسمش «لوکاس» بود؛ مردی ساکت، با نگاه دقیق و صدایی آرام. کافه، «کافهی نُهوهفده» نام داشت. هرکس وارد میشد، اول ساعت را میدید، بعد نام کافه را، و بعد… سؤالها شروع میشد.
آن روز، سه نفر تقریباً همزمان وارد شدند.
اولین نفر، «الیاس»، مردی سیوچند ساله، با کت تیره و کیف دستی چرمی. عینک بدون فریم به چشم داشت و نگاهش، دقیق و حسابگر بود. مثل کسی که عادت دارد همهچیز را تحلیل کند.
لوکاس به محض دیدنش لبخند زد.
– مثل همیشه؟
الیاس سر تکان داد.
– آره، مثل همیشه. قهوهی دابل، بدون شکر.
دومین نفر، «هانا»، زنی حدوداً بیستوهشت ساله، با موهای مشکی که پشت سرش بسته بود. یک دفترچه پر از یادداشت در دستش بود و مدام با خودکار روی حاشیهی صفحات نقطه میگذاشت. او عکاس و نویسندهی یک وبلاگ بود که دربارهی «جاهای کوچک با داستانهای بزرگ» مینوشت.
وقتی وارد شد، چشمش مستقیم به ساعت افتاد.
– هنوز هم همون ساعته؟
لوکاس لبخند زد.
– اگر تکون بخوره، اسم کافه عوض میشه.
سومین نفر، «توماس»، مردی حدوداً چهلساله، با بارانی خیس و کیفدستی قهوهای. کمی خسته به نظر میرسید؛ از آن خستگیهایی که فقط در صورت آدم نمیآید، در شانهها و راهرفتنش هم هست. او وکیل بود، اما بیشتر شبیه کسی بود که مدتهاست از بحث کردن خسته شده.
وقتی وارد شد، کمی مکث کرد، نگاهش از روی ساعت گذشت و مستقیم به سمت میزی گوشهی کافه رفت. لوکاس سرش را به نشانهی سلام تکان داد.
– امشب هم همین میز؟
توماس بدون اینکه به اطراف نگاه کند گفت:
– آره، همین خوبه.
هر سه نفر از مشتریهای نسبتاً ثابت کافه بودند، اما عجیب این بود که به ندرت با هم همزمان دیده میشدند. امشب، انگار قرار بود یکجا کنار هم قرار بگیرند.
لوکاس بعد از آماده کردن سفارشها، جلو آمد و به شوخی گفت:
– قهوه، چای، و یه معما برای امشب. موافقید؟
هانا سرش را بلند کرد.
– معما؟ من همیشه موافقم.
الیاس لبخند کمرنگی زد.
– تا وقتی جوابش منطقی باشه، من هم موافقم.
توماس فقط گفت:
– معما همیشه یه جایی یه قربانی داره، ولی باشه… بپرس.
لوکاس، سینی را روی میز وسط گذاشت؛ میز گرد کوچکی که بینشان بود. قهوهی الیاس، چای نعناعِ هانا و اسپرسوی کوتاهِ توماس کنار هم قرار گرفتند.
لوکاس به ساعت روی دیوار اشاره کرد.
– معمای امشب… همون چیزیه که همهی مشتریها دیر یا زود دربارهش میپرسن، اما من هیچوقت کامل جواب ندادم.
هانا، دفترچهاش را نزدیکتر کشید.
– ساعت ۹:۱۷. چرا وایساده؟ این معماست؟
لوکاس گفت:
– سؤال اصلی اینه: ۹:۱۷ چه اتفاقی افتاده که ساعت از اون موقع تکون نخورده؟
الیاس دست به سینه شد.
– بذار حدس بزنم. یکی مرده، نه؟
لوکاس لبخندش را جمع نکرد، اما جواب نداد.
– شاید. شاید هم نه. امشب اجازه میدم هر کدومتون حدستون رو بگید. من فقط چیزهایی رو میگم که تا حالا نگفتم.
هانا قلمش را آماده کرد.
– میتونم بنویسم؟
لوکاس:
– میتونی بنویسی، تا وقتی آخرش اسم کسی رو لو ندی.
سکوت کوتاهی بین چهار نفر نشست. صدای باران پشت شیشه آرام، اما مداوم بود.