
لوکاس نفس عمیقی کشید.
– خب، بذارید یه چیزی رو بگم که هیچکس تا حالا ندونسته.
چشمهای هر سهشان به او دوخته شد.
– اون شب… دو نفر اینجا بودن.
هانا بلافاصله دفترچهاش را بازتر کرد.
– چه کسانی؟ مشتری بودن یا…؟
لوکاس آرام گفت:
– یکی مشتری بود. یکی هم… صاحب کافه.
توماس ابرو بالا انداخت.
– صاحبِ قبلی؟
لوکاس مکث کرد.
– آره. صاحبِ قبلی.
الیاس آرامتر شد، صدايش کمی نرم شد.
– و ساعت، دقیقاً وقتی وایساد که… چی شد؟
لوکاس نگاهش را از رویشان برداشت و به ساعت روی دیوار دوخت.
– دقیقاً وقتی که بحثشون تموم شد.
هانا گفت:
– بحث؟
– آره. دعوا نبود، ولی بحث بود. از اون بحثهایی که یه جملهش میتونه مسیر دو زندگی رو عوض کنه.
توماس زمزمه کرد:
– موضوعش چی بود؟
لوکاس لبخند نصفهای زد.
– موضوعش این بود که «بمونه یا بره».
الیاس گفت:
– صاحب قبلی میخواست کافه رو ول کنه؟
لوکاس به جای جواب دادن، فقط گفت:
– فقط اینو میگم: ۹:۱۷ آخرین باری بود که ساعت کار میکرد. بعد از اون، هیچکس دیگه لمسش نکرد.
هانا پرسید:
– یعنی خراب شد؟
– شاید.
– تو سعی نکردی درستش کنی؟
– نه.
– چرا؟
– چون بعضی چیزها… بهتره همونطور که هست بمونن. نه جلو برن، نه عقب.
توماس با لحنی کمی چالشبرانگیز گفت:
– یا چون دوست داشتی یه راز داشته باشی.
لوکاس نگاهش را مستقیم به توماس دوخت.
– هرکس یه جور با گذشتهش کنار میاد، توماس.
سکوت دوباره روی میز نشست. اینبار، سنگینتر از قبل...