
لوکاس گفت:
– اون شب، یکی از اون دو نفر… قول داد برگرده.
هانا زیر لب گفت:
– و برنگشت.
– یا شاید… برگشت.
توماس ابرو در هم کشید.
– یعنی چی «شاید»؟ یا برگشته، یا نه. قضیه معما نیست، واقعیته.
لوکاس خیره به فنجان خالیاش گفت:
– بعضی وقتها، واقعیت هم مثل معما تعریف میشه. بستگی داره از کدوم سمت نگاه کنی.
الیاس پرسید:
– اون دو نفر، دقیقاً چه نسبتی با این ساعت دارن؟
لوکاس:
– یکیشون ساعت رو روی ۹:۱۷ تنظیم کرد.
هانا:
– عمداً؟
– شاید.
توماس، این بار کمی نرمتر پرسید:
– و اون یکی…؟
لوکاس:
– اون یکی تصمیم گرفت دیگه بهش دست نزنه.
بار دیگر سکوت. باران اینبار انگار تندتر روی شیشهها میکوبید.
هانا که دیگر صبرش تمام شده بود، گفت:
– ببین لوکاس، تو عمداً داستان رو نصفهنصفه میگی که ما گیج بشیم؟ یا واقعاً…
مکث کرد.
– …یا واقعاً نمیخوای بگی چی شد؟
لوکاس به آرامی گفت:
– شاید من دارم بهتون یه چیز دیگه نشون میدم.
الیاس:
– چی؟
لوکاس کمی جلوتر آمد، دستش را روی پشتی صندلی هانا گذاشت، و با صدایی آرام اما واضح گفت:
– دارم بهتون نشون میدم که آدمها، وقتی با یه «خلأ اطلاعاتی» روبهرو میشن، چطور ذهنشون شروع میکنه داستان ساختن.
هانا پلک زد.
– یعنی… این کلش یه آزمایش بود؟
لوکاس:
– آزمایش نه، اما یه آینه چرا.
به هانا نگاه کرد.
– تو، توی داستانت دنبال احساس و رابطهای. یه جدایی، یه دلکندن.
به توماس:
– تو، توی هر چیز دنبال منفعت، ساختن افسانه برای فروش، و بازی با ذهن مشتری میگردی.
به الیاس:
– تو، دنبال منطقیترین ساختاری که بتونه با کمترین اطلاعات، بیشترین نظم رو بسازه.
توماس آرام گفت:
– و تو چی؟ تو چی رو دنبال میکنی؟
لوکاس لبخند محوی زد.
– من فقط سؤالی گذاشتم وسط. بقیهش رو شما پر کردید.
هانا با ناراحتی گفت:
– یعنی اصلاً اتفاق خاصی نیفتاده؟ یعنی این همه سال، این ساعت… فقط یه ساعت خراب بوده؟
لوکاس شانه بالا انداخت.
– شاید.
– «شاید» یعنی چی؟
لوکاس رو به او کرد.
– یعنی… تو هیچوقت مطمئن نمیشی. چون من نه میگم «آره»، نه میگم «نه».
الیاس به ساعت خیره شد.
– پس ما… تو این نیم ساعت، بیشتر داشتیم خودمون رو تحلیل میکردیم تا ساعت رو.
لوکاس گفت:
– دقیقاً.
توماس تکیه داد و نفسش را بیرون داد.
– خب، ولی هنوز یه سؤال هست.
– بپرس.
– تو خودت… حقیقت رو میدونی یا نه؟
لوکاس چند لحظه سکوت کرد؛ این سکوت، با همهی سکوتهای قبلی فرق داشت. انگار داشت لحظهای را در ذهنش برمیگرداند، چیزی را مزهمزه میکرد.
– من… یه بخشی از حقیقت رو میدونم.
هانا گفت:
– یعنی چی «بخشی»؟
لوکاس:
– یعنی، اون شب اینجا بودم. ولی هرچی از اون شب یادمه، از زاویهی خودمه.
به آرامی ادامه داد:
– اون شب، واقعاً بین دو نفر بحث شد. واقعاً ساعت روی ۹:۱۷ موند. واقعاً یکی رفت و دیگری موند. اما اینکه چرا رفت، اینکه دقیقاً کی تصمیم رو گرفت، اینکه ساعت عمدی متوقف شد یا خودش وایساد…
نگاهش را به سهنفرشان دوخت.
– …اینها چیزهاییان که هرکس میتونه یه روایت برایش بسازه.
الیاس گفت:
– یعنی تو عملاً قبول میکنی که ممکنه خودت هم داستان رو دقیق یاد نداشته باشی؟
لوکاس آرام گفت:
– حافظه همیشه دقیق نیست. اما «احساس» اون شب… هیچوقت عوض نشده.
توماس آرام گفت:
– و اون احساس چیه؟
لوکاس مکث کرد، بعد گفت:
– حسِ اینکه یه تصمیم، ممکنه یه زمان رو برای همیشه تو ذهن آدم متوقف کنه.
هانا زیر لب زمزمه کرد:
– حتی اگه عقربهها حرکت کنن.