ویرگول
ورودثبت نام
Novalin
Novalin«راوی سایه‌ها؛ جایی که سکوت، بلندترین داستان را می‌نویسد.»
Novalin
Novalin
خواندن ۳ دقیقه·۷ ماه پیش

ساعتِ ایستاده روی ۹:۱۷

(پارت پنجم _ اعتراف نصفه)

لوکاس گفت:

– اون شب، یکی از اون دو نفر… قول داد برگرده.

هانا زیر لب گفت:

– و برنگشت.

– یا شاید… برگشت.

توماس ابرو در هم کشید.

– یعنی چی «شاید»؟ یا برگشته، یا نه. قضیه معما نیست، واقعیته.

لوکاس خیره به فنجان خالی‌اش گفت:

– بعضی وقت‌ها، واقعیت هم مثل معما تعریف می‌شه. بستگی داره از کدوم سمت نگاه کنی.

الیاس پرسید:

– اون دو نفر، دقیقاً چه نسبتی با این ساعت دارن؟

لوکاس:

– یکی‌شون ساعت رو روی ۹:۱۷ تنظیم کرد.

هانا:

– عمداً؟

– شاید.

توماس، این بار کمی نرم‌تر پرسید:

– و اون یکی…؟

لوکاس:

– اون یکی تصمیم گرفت دیگه بهش دست نزنه.

بار دیگر سکوت. باران این‌بار انگار تندتر روی شیشه‌ها می‌کوبید.

هانا که دیگر صبرش تمام شده بود، گفت:

– ببین لوکاس، تو عمداً داستان رو نصفه‌نصفه می‌گی که ما گیج بشیم؟ یا واقعاً…

مکث کرد.

– …یا واقعاً نمی‌خوای بگی چی شد؟

لوکاس به آرامی گفت:

– شاید من دارم بهتون یه چیز دیگه نشون می‌دم.

الیاس:

– چی؟

لوکاس کمی جلوتر آمد، دستش را روی پشتی صندلی هانا گذاشت، و با صدایی آرام اما واضح گفت:

– دارم بهتون نشون می‌دم که آدم‌ها، وقتی با یه «خلأ اطلاعاتی» روبه‌رو می‌شن، چطور ذهنشون شروع می‌کنه داستان ساختن.

هانا پلک زد.

– یعنی… این کلش یه آزمایش بود؟

لوکاس:

– آزمایش نه، اما یه آینه چرا.

به هانا نگاه کرد.

– تو، توی داستانت دنبال احساس و رابطه‌ای. یه جدایی، یه دل‌کندن.

به توماس:

– تو، توی هر چیز دنبال منفعت، ساختن افسانه برای فروش، و بازی با ذهن مشتری می‌گردی.

به الیاس:

– تو، دنبال منطقی‌ترین ساختاری که بتونه با کمترین اطلاعات، بیشترین نظم رو بسازه.

توماس آرام گفت:

– و تو چی؟ تو چی رو دنبال می‌کنی؟

لوکاس لبخند محوی زد.

– من فقط سؤالی گذاشتم وسط. بقیه‌ش رو شما پر کردید.

هانا با ناراحتی گفت:

– یعنی اصلاً اتفاق خاصی نیفتاده؟ یعنی این همه سال، این ساعت… فقط یه ساعت خراب بوده؟

لوکاس شانه بالا انداخت.

– شاید.

– «شاید» یعنی چی؟

لوکاس رو به او کرد.

– یعنی… تو هیچ‌وقت مطمئن نمی‌شی. چون من نه می‌گم «آره»، نه می‌گم «نه».

الیاس به ساعت خیره شد.

– پس ما… تو این نیم ساعت، بیشتر داشتیم خودمون رو تحلیل می‌کردیم تا ساعت رو.

لوکاس گفت:

– دقیقاً.

توماس تکیه داد و نفسش را بیرون داد.

– خب، ولی هنوز یه سؤال هست.

– بپرس.

– تو خودت… حقیقت رو می‌دونی یا نه؟

لوکاس چند لحظه سکوت کرد؛ این سکوت، با همه‌ی سکوت‌های قبلی فرق داشت. انگار داشت لحظه‌ای را در ذهنش برمی‌گرداند، چیزی را مزه‌مزه می‌کرد.

– من… یه بخشی از حقیقت رو می‌دونم.

هانا گفت:

– یعنی چی «بخشی»؟

لوکاس:

– یعنی، اون شب اینجا بودم. ولی هرچی از اون شب یادمه، از زاویه‌ی خودمه.

به آرامی ادامه داد:

– اون شب، واقعاً بین دو نفر بحث شد. واقعاً ساعت روی ۹:۱۷ موند. واقعاً یکی رفت و دیگری موند. اما این‌که چرا رفت، این‌که دقیقاً کی تصمیم رو گرفت، این‌که ساعت عمدی متوقف شد یا خودش وایساد…

نگاهش را به سه‌نفرشان دوخت.

– …این‌ها چیزهایی‌ان که هرکس می‌تونه یه روایت برایش بسازه.

الیاس گفت:

– یعنی تو عملاً قبول می‌کنی که ممکنه خودت هم داستان رو دقیق یاد نداشته باشی؟

لوکاس آرام گفت:

– حافظه همیشه دقیق نیست. اما «احساس» اون شب… هیچ‌وقت عوض نشده.

توماس آرام گفت:

– و اون احساس چیه؟

لوکاس مکث کرد، بعد گفت:

– حسِ این‌که یه تصمیم، ممکنه یه زمان رو برای همیشه تو ذهن آدم متوقف کنه.

هانا زیر لب زمزمه کرد:

– حتی اگه عقربه‌ها حرکت کنن.

ساعتمعماییرازآلودداستان کوتاه
۶
۱
Novalin
Novalin
«راوی سایه‌ها؛ جایی که سکوت، بلندترین داستان را می‌نویسد.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید