
ساعت روی دیوار، بیصدا و ثابت روی ۹:۱۷ مانده بود. اما یک چیز تا حالا هیچکدامشان به آن دقت نکرده بودند؛ شیشهی ساعت، در قسمت پایین، شکاف کوچکی داشت، انگار جایی ضربه خورده باشد.
الیاس ناگهان گفت:
– میتونم یه سؤال دیگه بپرسم؟
لوکاس:
– بپرس.
– چرا تا حالا ساعت رو عوض نکردی؟ نه درستش کردی، نه دور انداختی. حتی یهبار هم وسوسه نشدی ببینی باطریاش رو عوض کنی؟ فقط برای اینکه بفهمی کار میکنه یا نه؟
لوکاس به آرامی گفت:
– کی گفت که من امتحان نکردم؟
هر سه، نگاهشان تند به سمت او برگشت.
هانا:
– یعنی باطریش رو عوض کردی؟
– چند سال پیش.
توماس:
– و…؟
لوکاس:
– و هیچ اتفاقی نیفتاد. عقربهها حتی یه میلیمتر هم تکون نخوردن.
الیاس ابروهایش را در هم کشید.
– یعنی ساعت کاملاً مردهست؟
لوکاس کمی سرش را کج کرد.
– شاید.
هانا با حالتی بین شوخی و جدی گفت:
– «شاید» رو جمع کن دیگه، یکی رو انتخاب کن.
لوکاس فقط لبخند زد و چیزی نگفت.
باران کمکم آرامتر میشد. کافه خلوت بود و آن چهار نفر، انگار در جزیرهی کوچکی از نور، در میان شهر خیس، معلق مانده بودند.
توماس نگاهی به ساعت مچیاش انداخت.
– چند وقته اینجاییم؟
لوکاس گفت:
– تقریباً… چهل دقیقه.
هانا زیر لب گفت:
– چهل دقیقه بحث سر یه ساعت.
الیاس:
– شاید هم چهل دقیقه بحث سر اینکه هرکدوممون چطور با چیزهایی که نمیفهمیم کنار میایم.
لوکاس سر تکان داد.
– به نظرم این، جواب قشنگتریه...