
وقتی وقت رفتن شد، هرکدامشان به نوبت از کنار صندوق رد شدند.
هانا کیفش را بست و رو به لوکاس گفت:
– من این داستان رو مینویسم. ولی… یه مشکلی هست.
– چی؟
– آخرش رو نمیدونم چی بنویسم. مردم انتظار دارن بفهمن چی شده.
لوکاس پرسید:
– مردم… یا خودت؟
هانا لحظهای مکث کرد.
– هر دو.
لوکاس آرام گفت:
– بعضی چیزها، اگر جواب داشته باشن، دیگه جذاب نیستن.
مکث کرد.
– اینو هم میتونی بنویسی.
توماس نزدیک شد، پول را روی میز گذاشت و آهسته گفت:
– هنوز فکر میکنم این ساعت، یه ابزار بازاریه. ولی…
نگاهش را به ساعت انداخت.
– …قبول دارم که آدم رو مجبور میکنه به چیزهایی فکر کنه که معمولاً ازش فرار میکنه.
لوکاس گفت:
– شاید همین برای یه کافه کافی باشه.
الیاس آخرین نفر بود. کارت کشید و رسید را امضا کرد. بعد ساکت ماند، انگار چیزی در ذهنش میچرخد.
– لوکاس؟
– بله؟
– اگر… یه روز تصمیم بگیری حقیقت رو کامل بگی، از کجا میفهمیم حقیقتی که میگی، واقعیه؟
لوکاس لبخند زد.
– احتمالاً هیچوقت نمیفهمید.
– پس چرا باید گوش بدیم؟
– چون آدمها، همیشه ترجیح میدن یه داستان ناقص داشته باشن… تا اینکه با «نمیدونم» زندگی کنن.
الیاس چند لحظه لال ماند. بعد گفت:
– تو… اون دو نفری که اون شب اینجا بودن رو هنوز یادت هست؟
لوکاس مستقیم توی چشمهایش نگاه کرد.
– خیلی خوب.
الیاس آرام پرسید:
– تو… یکیشون نبودی؟
لوکاس به جای جواب دادن، فقط گفت:
– شبت بخیر، الیاس.
الیاس خواست چیزی بگوید، اما منصرف شد. به ساعت خیره شد؛ ۹:۱۷. در را باز کرد، صدای زنگ کوچک در، مثل هر بار، کوتاه و روشن در فضا پیچید. بیرون، باران تقریباً بند آمده بود.
هانا و توماس هم رفتند. کافه خالی شد. فقط لوکاس ماند و صدای آرام یخِ داخل لیوانها که آرام جابهجا میشدند.
لوکاس چراغهای کافه را کمنورتر کرد. پیش از بستن در، نگاهش را به ساعت روی دیوار دوخت. چند ثانیه، بیحرکت ماند. بعد، خیلی آرام زیر لب گفت:
– امشب هم… نگفتم.
به سمت در رفت، کلید را در قفل چرخاند، و چراغ اصلی را خاموش کرد. کافه در تاریکی فرو رفت، فقط نور خیابان کمی از شیشهی بخار گرفته به داخل میتابید.
در تاریکی ملایم کافه، عقربههای ساعتِ ۹:۱۷…
برای یک لحظه، آنقدر کوتاه که اگر کسی آنجا بود شاید فکر میکرد چشمش اشتباه دیده…
انگار یک میلیمتر جابهجا شدند.
اما هیچکس آنجا نبود که مطمئن شود واقعاً این اتفاق افتاد…
یا ذهنش، مثل همیشه، داشت روی یک تصویر ثابت، داستان تازهای میساخت...