
"و تو... که در سایهها قدم میزنی، در روزهایی که به نظر پایانش نزدیک است، اگر هنوز نفس میکشی، اگر هنوز برگشتی تا حقیقتی را که در دل شب دفن کردی، بگویی... ما اینجاییم تا کمک کنیم، نه برای آسیب زدن، نه برای نشان دادن انگشت اتهام. فقط آمدهایم تا حقیقت روشن شود.
تمنای روشنی داریم. آری، تمنای روشنی داریم از آن لحظه که هنوز در دل شب و در کنار جادهها، صدای موتور میپیچید. خواهر و برادر، آن دوتا که در لحظاتی تاریک از هم جدا شدند، یادشان هنوز در گوش ماست. یادشان هنوز در دل ماست. یادشان هنوز در پیچ و تابهای ذهن ما میپیچد.
شاید فکر میکنی که همیشه زمان برای گفتن حقیقت وجود دارد، اما نه، حقیقت همیشه دیر یا زود سر بر میآورد. آتش خاموش نمیشود. صدای آن تصادف هنوز در گوش ماست. چرا آن روز آنطور تمام شد؟ چرا در لحظاتی که میشد همه چیز تغییر کند، چیزی گفتنش نگفتیم؟ چرا حقیقت همچنان گم شده است؟
تمنای روشنی داریم. آری، تمنای روشنی داریم، نه تنها از آن شب وحشتناک که هر لحظهاش در دل ما شعله میزند، بلکه از تو که هنوز در دل تاریکی ایستادهای و نمیخواهی این همه را در معرض دید قرار دهی. اما اگر بازگشتی، اگر باز هم تصمیم گرفتی که چیزی بگویی، اگر هنوز در دل خود نوری برای درخشیدن داری... در اینجا هستیم تا یاری دهیم.
ما اینجاییم نه برای آسیب زدن، نه برای قضاوت، بلکه برای روشن کردن آنچه در دل تاریکی باقی مانده است. چون تمنای روشنی داریم... تا حقیقت آشکار شود. تا آن شب روشن شود، تا آن لحظههای گمشده به نور بدل شوند. تا شاید، فقط شاید، آن دوتا خواهر و برادر که دیگر نیستند، در دنیای دیگری نوری از حقیقت را پیدا کنند."