برداشت شخصی : اعتدال در هر چیز شاید قسمتی از شادی و ارامش بود . نه انقدر در حقیقت های بی رحمانه غرق شوی که به بدبینی های حاصل دچار شوی و نه انقدر در خوش بینی های خیالی سر کنی که از زندگی واقعی ناامید شوی . در کل واقع بینی مرز باریکی بین این دوست که تعادل نام دارد .و نه انقدر به قلب بچسبی که توصیه های عقل را فراموش کنی و نه انطور که عقل را چنان بپرستی که قلبت را نادیده بگیری .نه انقدر منزوی شوی که دلت نخواهد با هیچ کس باشی نه انطور که به همگان وابسته شوی و نخواهی یک لحظه از انها جدا شوی . نه انقدر تو را غرور بردارد که از یادگیری و فهمیدن چیزهای تازه باز بمانی ، نه ان طور که از شکست نفسی خود را بی ارزش بدانی و فکر کنی بی لیاقت هستی . ان طور نباش که از خودت متنفر باشی ولی خودخواه هم نشو .نه انقدر به سنت های اشتباه و باورهای قدیمی بچسب که اینده را فراموش کنی و نه انقدر که هر چیز جدید صرفا بدون فکر بپذیری . در اخر انقدر از مرگ نترس که هیچ روزی به ان فکر نکنی و پیوسته در ترس باشی ولی ان طور هم نباش که مدام ذهن و خواسته ات مرگ باشد و از زندگی رو برگردان شوی .
تقدیم به کلمه تعادل که از زیست یاد گرفتم ☘💐
