
استفاده از اتوبوسهای بی ار تی را دوست دارم.
هر چند برای بعضی ها استفاده از بی ار تی نماد فقر باشد که آنقدر پول ندارن که با تاکسی یا اسنپ طی مسیر کنند برای من اما قضیه فرق میکند اگر نخواهم فلسفیش کنم باید بگویم که استفاده از اتوبوسهای بی ار تی تجربه ایست که در زندگی عادی نمیتوان پیدا کرد اختلاط ناخواسته چند طبقه.
در اتوبوس آدمهای میبینی که در زندگی عادی هیچ گاه گذرت به اونا نمیخوره.
وقتی اول ایستگاه سوار اتوبوس میشی حالت خوبه همه صندلیها خالیه و هر جا دلت بخواد میشینی بطوری که در صندلیهای خالی دنبال جای بهتر میگردی. امروز هم همینطور بود . اول ایستگاه سوار اتوبوس شدم صندلیها خالی بودن . یجا کنار درب انتخاب کردم ، چون میخواستم برای پیاده شدن راحتر باشم و مجبور نباشم از بین جمعیت پیاده بشم.
روزهای سه شنبه و چهارشنبه اغلب شلوغتره
به ایستگاه وحیدیه میرسیم مردی ، ویالن بدست همراه پسر بچه ای که دستش نان بربری بودکه روی آن کمی پنیر خودنمایی میکرد سوار اتوبوس شدن.مرد بانگاهی که
به مسافران داخل اتوبوس انداخت انگار متوجه چیزی شد که از ساز زدن منصرف شد میله اتوبوس را با یک دست گرفت و دقیقا جلوی من ایستاد ، پسر بچه به من نگاه کرد بهش سلام کردم جواب سلام منو با سرش داد بعد از نون و پنیری که درحال خوردنش بود بهم تعارف کرد . پیش خودم کرونا رو بهونه کردمو نگرفتم ولی بهش گفتم خیلی ممنون عزیزم نوش جان.
به این فکر کردم که چگونه در وضعیتی رشد کرده که حتی نان و پنیر خودشو میبخشه.
صندلی کنار من خالی شد به نوازنده ویالن اشاره کردم که بفرما بشین صندلی خالی شد
استقبال کرد و گفت ممنون.
پرسیدم ازش چطور شد ساز نزدی ؟ و اول صبحی دشت نگرفتی .؟ گفت هنوز خواب آلودم دیشب جای خوابم مناسب نبود چون با پسرم داخل یکی ازهمین بی ار تی ها خوابیدیم . گفتم چطور ممکنه ! مگه اجازه میدن ؟ . گفت بخاطر اینکه پول جای خواب کمتری بدیم شبها ، اول خط ، بلیط اتوبوس میدیم و چون صندلیها خالیه تا آخر خط میخوابیم این فاصله ۴۵ دقیقه طول میکشه البته مسیر تهرانپارس آزادی .
گفتم خب آخر خط چی.
گفت . وقتی رسیدیم آخر خط راننده بیدارمون میگنه و پیاده میشیم و اتوبوس برگشتو بلیط میدیم و دوباره میخوابیم.
ی حساب سر انگشتی کردم قیمت بلیط اتوبوس روزها ۱۴۰۰ تومان و شبها ۳۰۰۰ تومان است.، پس فهمیدم ی شب اتوبوس بی ار تی خوابی حدود ۲۵۰۰۰ تومان براشون آب میخوره که به این سادگی هم نیست یعنی تا صبح هر ۴۵ دقیقه اتوبوس عوض میکنن و برای سوار شدن هر اتوبوس هم حداقل ی ربع تو سرما باید منتظر باشن.
متاسف شدم. پس گرمخانه های شهرداری برای افراد بدون سرپناه در زمستان چی شد !
به میدان فردوسی محل کارم رسیدم و باید پیاده میشدم بلند که شدم پسرک نگاهم کرد نگاهش کردم با دست بای بای کردم و اونم همینطوری با من خداحافظی کرد.
و با خودم گفتم فاصله اون و بقیه فقط شرایطه.