مرا به یاد بیاور،
ای مشحون از شراب،
ای دالان محنت زیستن،
ای رانده و وامانده از ملک مودت،
ای محکوم به صلیب کشیده شده.
رنج آدمی،
موسمی به فرجام خود میرسد
که پناهی نداشته باشد،
و تو،
ای پناهگاه ویرانهٔ من،
چه بر سر این مخلوق بیهوش آوردی،
که زوال را میبوسد
و رازی به پناهندگی دگر نیست؟