22اسفند.تولد یک...
پسر 19ساله ساکن اصفهان
یک (Bitter of words) B.O.W یا کتاب خور
یک دانشجوی مهندسی مکانیک
یک فرزند
یک دوست خوب
یک بلند پرواز
یک آدم معمولی
یک دیوونه
یکEntp
یک عاشق قهوه و شب زنده دار
یک انیمه باز تازه کار
یک متفاوت
یک نفر عاشق یادگرفتن
یک نفر با رفلاکس عصبی
یک نفر مبتلا به مرض بیش فکری
یک نفر که هنوز از نوشتن میترسه...
یک شاگرد
و در نهایت یه«پارادوکس»
هیچوقت اینطوری نبودم که وااای تولد...حداقل از 12سالگی چون بگم همیشه اینطوری بودم چرت گفتم.میدونم حداقل نصف شما هم همین حسو چند ساله دارید.بد کوفتیه ادم تو شب تولد خودش معذب باشه ولی خب...
حتما شنیدید که میگن از گ‍ِل افریده شدیم.راستش گاهی وقتا خدا رو تصور میکنم که یه استنبولی(یه ظرف گرد آهنی که توی بنایی استفاده میشه اگه نمیدونید)جلوشه پر از گل و داره آدمکای جور واجور درست میکنه و توی هر استبولی ملاتِ آدمیزادو اضافه میکنه:یکم شعور،عقل،دونه های شیرین شادی،مودی بودن،فلفلِ خشم،زرداب شرارت حالا دو فنجون احساس و آخرشم با نمک پاش عشق میپاشه.چیزی جاموند؟معذرت، دستور پخت کامل رو از خودش بپرسید به شرطی که تو ملاتتون ایمان هم ریخته باشه...میگیری که چی میگم؟
بعد حالا من کجام؟تهِ استنبولی این سال از آفرینش.اینجا یه سری مواد ته نشین شدنو ازشون بیشتر دارم و خب طبعا یه سریا هم کم یا اصلا بهم نرسیده...باید گفت ته تقاری خدا؟لوسه ولی خب امروز دست از دل شستم.
یه توصیه ای براتون دارم...اگر یه نفر کتاب دوست داره...نه عاشق کتابه، برا تولدش کتاب بگیرید...توی این سالها یه نفرم بهم کتاب نداد.جای تاسف داره جداً نه اینکه واقعا تو کف کادو باشم مثل بچه چهارساله ها(چی میگی تو خودت عملا هنوز بچه ای)ولی بالاخره حتی منم ازین کارا خوشم میاد.هی امیدوارم آشنا اینو نخونه...
تولد که رد میشه بیشتر از قبل حس میکنم وقتم کمه.از بزرگترین حسرت هام اینه که وقتی میمیرم ندانسته هام خیلی بیشتر از دانسته هامه و من به ناچار میرم...چه کتابخونه هایی که هنوز فتح نکردم و چه صفحات کاغذی که هنوز بو نکشیدم.از سرگرمی هام اینه که برگه های کاغذو بو کنمو سنشو حدس بزنم.یبار امتحان کنید!وقتی نزدیک حدس میزنی غرورآمیزه...وقتی پسر9ساله رو توی کتابخونه رها کردند به این فکر میکرد که چه خوبه توی دنیاشون غرق بشی و چند ساعتی از این دنیایی که به طرز مسخره ای رئاله و هیچ خبری از تخیل نیست،بیرون بکشه.دنیاها و رویاهایی متفاوت که خیلی منظم کنار هم نشستن تو قفسه.میگن کتابو از رو جلدش قضاوت نکنید ولی من اونموقع اونیو میخوندم که از همه جذاب تر باشه جلدش...کتابای علوم ترسناک رو میگرفتم دستم یه پنج دقیقه باجلدش حال میکردم بعد بازش میکردم.اون موقع ها هم تخیلم سرزنده تر از الان بود ولی الان هرچی به دنیای آدم های«مثلا بالغ»نزدیک میشم انگار ذهنمم خسته میشه و وقتایی که سر سنگینه چاره ای نداره جز اینکه تخیل رو بیرون بریزه...اون روایت های قشنگ حماسی.قهرمان های دودل ولی خفن...نقاط اوج و حبس شدن نفست...میدان های نبرد...وقتی مکث میکنی میری یه آب به صورتت میزنی تا جرات خوندن ادامشو داشته باشی.
یا وقتی یه جمله میخکوبت میکنه ولی دوست نداری برا یادداشت کردنش کتابو ول کنی با اینکه میدونی اون جمله قرار نیست یادت بمونه.یا وقتی که قفسه های شیک یه کتاب فروشی تو بالا شهر میخکوبت میکنه ولی میدونی اونقدر پول نداری که امشب قمار کنی و یه کتاب به دارایی هات اضافه کنی.خب با 76درصد منطقم وقتی کتاب فروشی میبینم مثله بچه ها میشم...ازون کوچیک ها منظورمه وگرنه گفتم که...تو عملا هنوز بچه ای و تواضع صفت خوبیه...
با اندکی تاخیر...زبان فارسی هم تخریب کردم.
