دعوت به آرامش و گفتوگوی صادقانه
این روزها جامعه ما در حال تجربهی دورهای از حساسیت و نگرانی است؛ صدای گلایهها و اعتراض برخی اقشار به گوش میرسد و طبیعی است که مردمی آگاه، نسبت به شرایط اقتصادی و اجتماعی خود حساس باشند. اعتراض اگر در مسیر قانون و احترام متقابل پیش رود نشانهای از بلوغ مدنی و احساس مسئولیت شهروندی است. با این حال آنچه میتواند این حرکتهای مدنی را به انحراف بکشاند غلبهی هیجان،بیاعتمادی و نبود گفتوگوست. در چنین شرایطی بیش از هر زمان دیگر نیاز به آرامش، گفتوگو و صراحت احساس میشود. جامعهای که اعضای آن با خشم و بیاعتمادی به یکدیگر نگاه کنند راه به تفاهم نخواهد برد. مردم باید بدانند که تخریب، تنش و خشونت، هیچ دردی را درمان نمیکند و تنها ریشهی مشکلات را عمیقتر میسازد. اعتراض مسالمتآمیز و مطالبهگری منطقی تنها در سایهی آرامش و خرد جمعی نتیجه میدهد.

از سوی دیگر مسئولان نیز وظیفهای اساسی بر دوش دارند. صداقت در گفتار و شفافیت در تصمیمگیری اعتماد عمومی را بازمیگرداند. مردم زمانی که در جریان واقعیتها قرار گیرند و احساس کنند صدایشان شنیده میشود حتی در سختیها نیز همراهی خواهند کرد. پنهانکاری یا توضیحگرینکردن ذهنها را مشوش و دلها را بیاعتماد میکند. جامعهای که با صداقت اداره شود حتی بحرانها را آسانتر پشت سر میگذارد.
امروز زمان آن است که همه از مردم گرفته تا مسئولان، رسانهها و نخبگان، دست به دست هم دهیم تا تفاهم جای تنش را بگیرد. باید فضا برای شنیدن و گفتن باز باشد نه برای تفرقه بلکه برای همدلی. صدای گفتوگو آرامش میآورد و فریاد خشم فاصلهها را بیشتر میکند.

آیندهی این سرزمین در گرو حفظ آرامش و صداقت است. باصداقت درگفتار و آرامش در رفتار میتوان آیندهای مطمئن و پایدار برای همهی ایرانیان ساخت.